IV SA/Gl 1341/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] roku nr [...]. Burmistrz Miasta L., w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej M.L., decyzją z dnia [...] r., odmówił przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" dla F.L. za sierpień 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, że dochód rodziny skarżącej przekroczył kryterium dochodowe określone w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.). Podniósł, że do dochodu rodziny zaliczony został dochód osiągany przez matkę skarżącej, gdyż z ustalonych w sprawie okoliczności wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z matką. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M.L. wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wyłącznie ze swoimi dziećmi, a jej matka nie ponosi kosztów utrzymania rodziny. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; - a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; - b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; - c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe kryteria, stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zarówno bowiem zaskarżona decyzja – jak i decyzja organu I instancji - została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta L. z dnia [...]r. o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" dla syna skarżącej – F.L. za sierpień 2013 r. Z treści obydwu decyzji oraz z akt sprawy wynika, że M.L. została uznana przez organy administracji za stronę postępowania, pomimo że to postępowanie dotyczyło przyznania świadczenia pieniężnego dla jej syna – F.L. Podkreślenia przy tym wymaga, że syn skarżącej był już pełnoletni w dacie złożenia przez nią wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia. Pomimo to, organ pierwszej instancji, podobnie jak i organ odwoławczy, nie zobowiązał skarżącej do przedłożenia pełnomocnictwa. Obydwie zaś decyzje zostały skierowane do M.L. i wskazywały ją jako stronę postępowania. Natomiast status strony – jak wielokrotnie stwierdzono w orzecznictwie sądowym - wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa lub obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę przez organ administracyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 1989 r. IV SA 1254/88 niepubl.). Według utrwalonej linii orzecznictwa – tylko przepis prawa materialnego – stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. SA 1452/81 niepubl.). Interes faktyczny nie tworzy zatem legitymacji procesowej (wyrok NSA z dnia 30 listopada 1993 r. II SA 1783/93 niepubl., podobnie wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1994 r. SA/Wr 1124/93 Wspólnota 1994, Nr 17, s.18). W przedmiotowej sprawie – jak już była o tym mowa wyżej – skarżąca została uznana przez organy administracji za stronę postępowania, pomimo że to postępowanie dotyczyło przyznania świadczenia pieniężnego dla jej syna – F.L. Według zaś art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W konsekwencji, przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Wobec tego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku art. 135 P.p.s.a. należało uchylić decyzję organu odwoławczego oraz decyzję organu I instancji. W ramach ponownego rozpoznania sprawy, organ administracji uwzględni przedstawione wyżej wskazania. Orzeczenie w zakresie art. 152 P.p.s.a. było bezprzedmiotowe, gdyż zaskarżona decyzja nie miała przymiotu wykonalności.