IV SA/Gl 1346/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi W. M. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji oddala skargę Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w K., działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), uznał W. M. za winnego popełnienia przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej, wynikających z art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. W ramach przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego ustalił, że W. M. w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., pomimo wydania poleceń przez przełożonych, zawartych w kartach nadzoru przydzielonych mu postępowań przygotowawczych i czynności sprawdzających, nie wykonał ich dopuszczając się tym samym bezczynności procesowej. Ustalenia takie dokonane zostały w oparciu o zeznania świadków i wyjaśnienia W. M., który wskazał, że przyczyną nieterminowego prowadzenia postępowań przygotowawczych był brak jego specjalistycznego przeszkolenia w zakresie powierzonych mu do wykonania zadań, a nadto nadmierne obciążenie obowiązkami. Komendant Miejski Policji w K. zaznaczył, że czyn W. M. nie został popełniony z niskich pobudek i nie stwierdzono w jego działaniu złej woli, dlatego kara nagany jest karą adekwatną do charakteru popełnionego czynu. W odwołaniu W. M. wniósł o zmianę tego orzeczenia, a jako przyczynę zarzucanej mu bezczynności wskazał nadmierne obciążenie obowiązkami służbowymi oraz brak przeszkolenia specjalistycznego do prowadzenia postępowań przygotowawczych. Orzeczeniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 135 lit. n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, utrzymane zostało w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w K. Nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że kwestie podniesione w treści odwołania nie zasługują na uwzględnienie i nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem podjęte przez przełożonych odwołującego działania naprawcze, w związku z wystąpieniami prokuratorów i ujawnieniem uchybień w postępowaniach przygotowawczych prowadzonych przez niego, nie przyniosły pożądanego rezultatu, co skutkowało wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. M., powołując się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu pracy, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach Komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz. 14) podniósł, iż pracując w Policji od [...] r. posiada jedynie przeszkolenie podstawowe, a nie został przeszkolony w związku ze sprawowanymi obowiązkami na stanowisku referenta [...]. Nadto opisał, iż był referentem [...] spraw i w każdym miesiącu pełnił około [...] dyżurów w związku z tym opóźnienia, jakie powstały w jego sprawach, nastąpiły z przyczyn obiektywnych oraz braku wystarczającego czasu do wykonania wszystkich ciągających na nim obowiązków. W wyniku rozpatrzenia skargi wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 799/04 uchylone zostało orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] z dnia [...] r. oraz orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w K. Nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcia wydane zostały bez rozpatrzenia i oceny wszystkich niezbędnych dla prawidłowego zakończenia sprawy okoliczności w oparciu o dyspozycję art. 135g ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Brzmienie tego przepisu na dzień wydania rozstrzygnięć w sprawie wskazywało na obowiązek zbadania oraz uwzględnia okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść W. M.. Zatem przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy niezbędnym będzie należyte rozważenie problemu zbytniego obciążenia pracą W. M. oraz wykazanie czy ilość powierzonych mu spraw istotnie, w sposób obiektywny oceniając sprawę, pozwalała na terminowe ich wypełnianie. Rozważenia wymagać będzie również kwestia braku należytego przeszkolenia W. M., która nie była przedmiotem ustaleń organów administracji obu instancji orzekających w sprawie. Komendant Miejski Policji w K., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji orzekł o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko [...]. W. M.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, w oparciu o art. 135 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 4 ustawy o Policji, że kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, dlatego z uwagi na istnienie podstawy do umorzenia postępowania dyscyplinarnego przeprowadzanie czynności wskazanych przez Sąd w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 799/04 stało się bezzasadne. Jednocześnie zaznaczył, że W. M. zmienił miejsce pełnienia służby, z referenta [...] na policjanta [...] Komisariatu Policji [...] w K., ale zmiana ta nie była konsekwencją wcześniej podjętych rozstrzygnięć. W odwołaniu W. M. zarzucił, że Komendant Miejski Policji w K. wbrew wskazaniom zawartym w powołanym wcześniej wyroku z dnia 28 lutego 2007 r. nie dokonał oceny przyczyn jakimi kierował się przy wydaniu nowego orzeczenia oraz nie odniósł się do faktu zmiany odwołującemu miejsca pełnienia służby z referenta [...] na policjanta [...] Komisariatu Policji [...] w K.. Zdaniem odwołującego nadmierne obciążenie postępowaniami prowadzonymi w [...] a przez to przewlekłe ich prowadzenie nie znajduje zrozumienia u przełożonych, którzy byli już parokrotnie o tym przez niego informowani. Nadmienił, że otrzymał zgodę na odejście z [...], ale musiał zrezygnować z [...] grupy zaszeregowania oraz został poinformowany, że w razie stwierdzenia uchybień w prowadzonych przez niego postępowaniach wszczęte będzie wobec niego kolejne postępowanie dyscyplinarne. Konkludując uznał obniżenie grupy za "głęboko nieetyczne", bowiem został podwójnie ukarany oraz wnioskował o przywrócenie [...] grupy zaszeregowania. Zaznaczył, że na skutek całej sytuacji ucierpiała jego psychika i przebywał na trzymiesięcznym zwolnieniu lekarskim. Orzeczeniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymane zostało w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przywołany został stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie oraz powołano się na treść art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Uznano w oparciu o ten przepis, że nie wszczyna się postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umarza po upływie terminów określonych w art. 135 ust. 4 i 5 ustawy o Policji, a więc po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zatem wszczęte w przypadku odwołującego w dniu [...] r. postępowanie dyscyplinarne uległo przedawnieniu w dniu [...] r. i jako bezprzedmiotowe musiało zostać umorzone. W tym stanie rzeczy nieuzasadniony jest zarzut odwołującego, dotyczący wydania orzeczenia bez rozpatrzenia i oceny wszystkich niezbędnych dla prawidłowego zakończenia sprawy okoliczności, na które wskazywał Sąd w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 799/04. Odnosząc się do wniosku odwołującego o przywrócenie [...] grupy zaszeregowania zaznaczono, że w dniu [...] r. Komendant Miejski Policji w K. wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu odwołującego z dniem [...] r. z zajmowanego stanowiska służbowego referenta [...] Komisariatu Policji [...] w K. (któremu przysługuje [...] grupa zaszeregowania) i mianowaniu odwołującego z dniem [...] r. na niższe stanowisko służbowe policjanta [...] Komisariatu Policji [...] w K. (któremu przysługuje [...] grupa zaszeregowania). W rozkazie tym było pouczenie o możliwości złożenia odwołania, z której nie skorzystał sam zainteresowany. Zatem rozkaz ten stał się prawomocny i podlegał wykonaniu. W złożonej terminowo skardze skarżący zarzucił, że zaskarżone orzeczenie zawiera uchybienia w postaci nieprawidłowego uzasadnienia tj. braku ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a w szczególności informacji o podjęciu działań zmierzających do wyeliminowania w przyszłości podobnych uchybień jakie były stwierdzone w jego pracy. Zaznaczył, że nie składał odwołania od raportu Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] r. (rozkaz personalny nr [...]), gdyż obawiał się jeszcze innych nieprzychylnych wobec niego działań. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzje uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że jeżeli zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, to sąd obowiązany jest skargę oddalić. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że obowiązująca w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia ustawa z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), zawiera odrębną, kompleksową regulację w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów bez odwołania się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą. Tym samym reguluje w sposób kompleksowy problematykę dyscyplinarną. Bezsporne w sprawie jest, iż zarzucane skarżącemu przewinienia dyscyplinarne miały miejsce w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. Ustalenia takie dokonane zostały w oparciu o zeznania świadków i wyjaśnienia samego skarżącego. Również bezsporne jest, iż postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego zostało wszczęte postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...], a odbioru tego postanowienia skarżący dokonał osobiście w dniu [...] r. (k- [...]i [...]akt administracyjnych). Zgodnie z art. 132 ust. 1 omawianej ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Jednakże stosownie do treści art. 135 ust. 1 pkt 2 tej ustawy postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5 tego samego artykułu. Zatem kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 4 ustawy o Policji). W ocenie Sądu, omawiany przepis prawidłowo został powołany w podstawie prawnej zaskarżonego orzeczenia, bowiem z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż w dacie wydania orzeczeń organów administracji obu instancji minął już rok od dnia popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego. Oceniając zatem zgodność z prawem zaskarżonego orzeczenia, uznać należało, iż nie można mu postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego. Z powyższych względów podniesiony w skardze zarzut, iż zaskarżone orzeczenie zawiera uchybienia w postaci nieprawidłowego uzasadnienia tj. braku ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a w szczególności informacji o podjęciu działań zmierzających do wyeliminowania w przyszłości podobnych uchybień jakie były stwierdzone w pracy skarżącego, nie zasługiwał na uwzględnienie. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że w orzeczeniu o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego nie ma podstaw do merytorycznego rozpatrywania zasadności przeprowadzenia tego postępowania, czego domagał się skarżący. Mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonaną w zaskarżonym orzeczeniu interpretację przepisów ustawy o Policji, stwierdzić należy, że wszczęte w przypadku skarżącego w dniu [...] r. postępowanie dyscyplinarne uległo przedawnieniu i prawidłowo jako bezprzedmiotowe zostało umorzone. Zatem okoliczności wskazane przez Sąd w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 799/04. nie wymagały ponownego rozpatrzenia i dokonania ich oceny przez organ administracji w zaskarżonym orzeczeniu. Odnosząc się z urzędu do zarzutu podniesionego w odwołaniu i pośrednio w skardze, dotyczącego wniosku skarżącego o przywrócenie [...] grupy zaszeregowania zauważyć trzeba, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołania od wydanego w dniu [...] r. rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. i to pomimo prawidłowego pouczenia o tym prawie. W tej sytuacji niedopuszczalne jest w niniejszej sprawie rozpatrywanie tego wniosku wobec prawomocnego już rozkazu personalnego. W tym stanie rzeczy, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonym orzeczeniu, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 i art. 132 P.p.s.a., co orzeczono w sentencji.