IV SA/Gl 1374/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta R. Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. odmówił przyznania M. Z. dodatku mieszkaniowego z uwagi na to, że powierzchnia użytkowa jego mieszkania przekroczyła powierzchnię normatywną przewidzianą dla trzyosobowego gospodarstwa domowego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący przedstawił swoją sytuację materialną oraz sformułował pytanie, czy przekroczenie normatywnej powierzchni użytkowej o 0,25 m2 jest powodem wydania decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 z 2001 r., poz. 734), art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że odmowa przyznania M. Z. dodatku mieszkaniowego nastąpiła z uwagi na to, że powierzchnia użytkowa zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego przekroczyła powierzchnię normatywną o więcej niż 30%, a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu jest większy niż 60%. Organ podkreślił, że skarżący zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 58,75 m2 natomiast normatywna powierzchnia użytkowa przysługująca trzem osobom wynosi 45,00 m2, a zwiększona o 30% stanowi 58,50 m2. Wobec tego wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz.U.nr.71 poz.734 z 10 lipca 2001r.ze zm.), dodatek mieszkaniowy skarżącemu nie przysługuje. Ponadto dodał, że według art. 5 ust. 5 cytowanej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. W tym zakresie organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekroczył 60% i wynosi 73%, zatem dodatek mieszkaniowy nie może być przyznany. Organ odwoławczy wskazał, że kryteria ustawowe, od których uzależnione jest przyznanie dodatku mieszkaniowego są bezwzględnie obowiązujące i nie pozwalają na uznaniowe rozstrzygnięcie sprawy. Dodał, że decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego nie jest wydawana w ramach uznania organu administracyjnego, który mógłby ocenić, czy z uwagi na sytuację strony, dodatek może być przyznany. Podniósł, że przepisy ustawy uzależniają jego przyznanie od spełnienia określonych w ustawie warunków, a niewystąpienie któregokolwiek z nich powoduje, że dodatek nie może być przyznany. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący ponownie przedstawił swoją sytuację materialną oraz powtórzył pytanie zawarte w odwołaniu, czy przekroczenie normatywnej powierzchni użytkowej o 0,25 m2 jest powodem wydania decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i dodał, że nie kwestionuje pomiarów dotyczących zajmowanego przez niego mieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – stwierdził, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] o odmowie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego z uwagi na to, że powierzchnia użytkowa jego mieszkania przekroczyła powierzchnię normatywną przewidzianą dla trzyosobowego gospodarstwa domowego. Na wstępie podkreślenia zatem wymagało, że zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych, reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 z 2001 r. poz. 734 z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 45 m2 – dla 3 osób. Natomiast według art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. W przedmiotowej sprawie, ustalenie organów obydwu instancji, według którego skarżący zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 58,75 m2, było zgodne z danymi, wskazanymi przez skarżącego w treści wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Na podstawie powyższych ustaleń prawidłowo zatem organ odwoławczy – podobnie jak i organ I instancji – stwierdził, że powierzchnia użytkowa zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego przekroczyła powierzchnię normatywną o więcej niż 30%, a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu jest większy niż 60%. W tym zakresie trafnie bowiem organ odwoławczy podkreślił, że normatywna powierzchnia użytkowa przysługująca trzem osobom - wynosząca 45,00 m2, zwiększona o 30% stanowi 58,50 m2. Prawidłowo również organ wskazał, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekroczył 60% i wyniósł 73%. W konsekwencji powyższego, zasadnie organ odwoławczy uznał, że na podstawie art. 5 ust. 1 pkt. 3 i ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, skarżącemu nie przysługuje dodatek mieszkaniowy. Ponadto zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych, organ odwoławczy podkreślił, że kryteria ustawowe, od których uzależnione jest przyznanie dodatku mieszkaniowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozwalają na uznaniowe rozstrzygnięcie sprawy. Wobec tego - odnośnie twierdzeń zawartych w skardze - podnieść należało, że sytuacja materialna skarżącego nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jak bowiem podkreślił organ odwoławczy – przyznanie dodatku mieszkaniowego jest uzależnione od spełnienia warunków określonych w ustawie, a brak zrealizowania któregokolwiek z nich powoduje, że dodatek nie może być przyznany. Nie mogła zatem mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia okoliczność, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez skarżącego nieznacznie przekroczyła powierzchnię normatywną, powiększoną poprzez zastosowanie przepisu art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Odnosząc się do zawartego w skardze pytania w tym zakresie, podkreślić ponownie należało, że kryteria, od których spełnienia uzależnione jest przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie mają charakteru ocennego, zostały bowiem ściśle określone w przepisach cytowanej wyżej ustawy. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało zatem wydane w wyniku prawidłowego ustalenia istotnych w sprawie okoliczności – na postawie danych zawartych we wniosku skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz w konsekwencji prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przy wydaniu decyzji nie doszło więc do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani też prawa materialnego, w tym przede wszystkim wyżej cytowanych przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Mając zatem na uwadze przytoczone na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.