IV SA/Gl 1382/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komitetu Wyborczego Wyborców [...] - [...] na decyzję Państwowej Komisji Wyborczej w W. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie komitetów wyborczych postanawia: stwierdzić swą niewłaściwość i sprawę przekazać do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Przepis art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Pismem datowanym na dzień [...] r. pełnomocnik Komitetu Wyborczego Wyborców [...]-[...] skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Katowicach na decyzję Państwowej Komisji Wyborczej w W. z dnia [...] r. w sprawie odmowy uzupełnienia składu komitetu wyborczego. Skarga została wniesiona za pośrednictwem Państwowej Komisji Wyborczej, a następnie przekazana przez ten organ tut. Sądowi. Wobec powyższego należy stwierdzić, że właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi, zgodnie z powołanym na wstępie przepisem art. 13 § 2 P.p.s.a. oraz § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponieważ to na obszarze właściwości tego sądu ma siedzibę organ, którego decyzja została zaskarżona. Zgodnie z art. 59 § 1 P.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W związku z powyższym, działając w oparciu o wyżej cyt. art. 59 § 1 należało orzec jak w sentencji postanowienia.