IV SA/Gl 14/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. (B.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zadłużenia z tytułu wypłaconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu; W treści pisma procesowego datowanego na 24 stycznia 2018 r. A. B. wniósł o "przyznanie prawnika" i całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie, w odpowiedzi na stosowne wezwanie, skarżący złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym sprecyzował, iż żąda częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu powołał się na brak wiedzy prawniczej oraz na trudną sytuację materialną oświadczając, że gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (zamieszkuje w lokalu spółdzielczym o powierzchni 30,47 m2) i uzyskuje dochód z tytułu zasiłku stałego z pomocy społecznej, w kwocie 505 zł miesięcznie. W dalszej części wniosku skarżący wyszczególnił obciążające go koszty utrzymania wymieniając wśród nich czynsz (254 zł), opłaty: za gaz (37 zł) i za prąd (46 zł), a także wydatki na leki (120 zł) i ratę alimentacyjną (250 zł). Nadto podkreślił, że jego zadłużenie alimentacyjne wynosi aż 140 tysięcy zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi A. B. jest decyzja administracyjna dotycząca świadczeń z funduszu alimentacyjnego, które stanowią formę szeroko pojętej pomocy społecznej. Wnioskodawca jest więc w niniejszej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zbieżne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 30 stycznia 2018 r. - karta nr 22 akt sprawy). Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącego wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Utrzymuje się przy tym wyłącznie ze świadczeń z pomocy społecznej, a mianowicie z zasiłku stałego w kwocie 505,86 zł miesięcznie i z zasiłków celowych, co potwierdzają dołączone do akt sprawy kopie decyzji administracyjnych o przyznaniu przedmiotowych świadczeń (vide: karty nr 7-9 akt sądowych), a także z dodatku mieszkaniowego, w kwocie 128,14 zł (patrz: uzasadnienie decyzji - karta nr 9 akt sądowych). Zważywszy powyższe stwierdzić przyjdzie, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że jego sytuacja materialna i życiowa jest trudna, zaś wygenerowanie środków wystarczających na opłacenie adwokata bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu niewątpliwie przekracza jego możliwości. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.