IV SA/Gl 1400/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izy Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa oddala skargę Z akt administracyjnych wynika, iż Komenda Miejska Policji w T. pismem z dnia [...] 2004 r. nr [...], działając na podstawie art. 130a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.), skierowała do Spółki Cywilnej S. M. i P. Z. "A" w T. dyspozycję usunięcia z pobocza drogi pojazdu samochodowego marki [...] nr rej. [...] stanowiącego własność S. K.. Następnie pismem z dnia [...] 2004 r., w oparciu o art. 129 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zawiadomiła S. K. o usunięciu z drogi na koszt właściciela przedmiotowego pojazdu z powodu stwarzania niebezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez możliwość najechania na niego przez innych kierujących, a także poinformowała o warunkach jego odbioru po uzyskaniu stosownego zezwolenia. Zawiadomienie to zostało doręczone S. K. w dniu [...] 2004 r. (akta administracyjne k-[...]). Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. przekazał do prowadzenia powyższą sprawę Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w C., zgodnie z miejscem zamieszkania S. K.. W wyniku wszczęcia w dniu [...] 2006 r. postępowania administracyjnego i zapoznania S. K. z aktami sprawy, co miało miejsce w dniu [...] 2006 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] o przejściu na rzecz Skarbu Państwa samochodu marki [...] nr rej. [...]. Podstawę materialno-prawną tej decyzji stanowił art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. wskazał, że pomimo odrębnego i prawidłowego zawiadomienia policji pojazd będący przedmiotem decyzji, stanowiący własność S. K., nie został odebrany z parkingu w ustawowym terminie sześciu miesięcy. W tej sytuacji, na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, w pełni uzasadnione było uznanie tego pojazdu za porzucony z zamiarem wyzbycia się i przejście jego własności na rzecz Skarbu Państwa. Pismem z dnia [...] 2006 r. S. K. złożył odwołanie od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący wyjaśnił, że w tej sprawie jest osobą pokrzywdzoną, bowiem przedmiotowy samochód został mu skradziony i porzucony w T. przez sprawców kradzieży, co wynika z załączonego do odwołania postanowienia Prokuratury Rejonowej w S.. Podkreślił, iż policja postąpiła niewłaściwie zlecając prywatnej firmie odholowanie samochodu, co uniemożliwiło mu jego odebranie we własnym zakresie bez ponoszenia kosztów holowania i parkingu. Zaznaczył, że ma bardzo trudną sytuację materialną z powodu niskiej emerytury, a związane z parkowaniem samochodu koszty znacznie przekroczyły jego wartość. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji i nie uwzględnił argumentów odwołującego. Przywołał stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie i wskazał, że odwołujący został poinformowany na piśmie o sześciomiesięcznym terminie do odbioru pojazdu, po którego upływie, właścicielka parkingu zwróciła się o przejęcie nie odebranego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Powołując się na treść art. 130a ust. 4 i 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów Dyrektor Izby Skarbowej w K. akcentował, że pojazd usunięty z drogi i nie odebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się i wówczas taki pojazd przechodzi na rzecz Skarbu Państwa. W oparciu o ustalenia Policji uznał, że przeprowadzone postępowanie w sprawie kradzieży przedmiotowego pojazdu nie skutkuje zmianą jego dysponenta, dlatego obligatoryjną koniecznością, niezależną od sytuacji materialno-bytowej odwołującego, było przejście własności tego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. W skardze z dnia [...] 2006 r. S. K. zarzucił organom administracji naruszenie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który jego zdaniem, dotyczy tylko takiej sytuacji, gdy to właściciel pojazdu pozostawi pojazd a nie sprawca kradzieży. Zatem skoro skarżący został powiadomiony o usunięciu pojazdu już po faktycznym jego usunięciu z pobocza drogi, to uniemożliwiono mu odbiór samochodu bez ponoszenia kosztów holowania i parkingu. Dodatkowo, zdaniem skarżącego, powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP, dlatego domagał się odzyskania pojazdu bez ponoszenia kosztów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy raz jeszcze oparł się na argumentacji podniesionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzuty wyjaśnił, iż skarżący dokonał zgłoszenia kradzieży w dniu [...] 2004 r., co wynika z pisma Prokuratora Rejonowego z dnia [...] 2005 r., a więc już po otrzymaniu zawiadomienia o usunięciu pojazdu z drogi i przetransportowaniu go na wskazany w zawiadomieniu parking. Oznacza to, że przy wykazaniu należytej staranności skarżący mógł odzyskać samochód tego samego dnia kiedy powziął wiadomość o jego przewiezieniu na parking i to niezależnie od poczynań w sprawie kradzieży pojazdu. Zauważył również, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt K 23/04 odnosi się tylko do ust. 5 i 6 art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym pozostających bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom administracyjnym skutecznie zarzucić, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego, czy też procesowego. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] nie naruszają prawa materialnego i procesowego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), zgodnie z którym, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Jednocześnie na podstawie art. 129 ust. 1 i 2 pkt 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym policjant jest uprawniony do usuwania lub przemieszczania pojazdu w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1-3 tej samej ustawy. Zatem stosownie do treści powołanego przepisu art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym policjant jako uprawniony organ był zobligowany do usunięcia z drogi pojazdu samochodowego marki [...] nr rej. [...] na koszt skarżącego. Należy wskazać, że użyte w cytowanym przepisie sformułowanie "pojazd jest usuwany z drogi" oznacza, że decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu nie zostały pozostawione uznaniu organu administracji, lecz mają charakter rozstrzygnięcia związanego. Bezsporne jest, że skarżący w dniu [...] 2004 r. został prawidłowo zawiadomiony o usunięciu z drogi przedmiotowego pojazdu z powodu stwarzania niebezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez możliwość najechania na niego przez innych kierujących, a także został poinformowany o terminie i warunkach odbioru tego pojazdu po uzyskaniu stosownego zezwolenia. Sam skarżący nie kwestionował faktu otrzymania takiego zawiadomienia. Zauważyć przyjdzie, że szczegółowy tryb i warunki współdziałania z Policją i innymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania decyzji o usunięciu pojazdu, tryb i warunki wydawania pojazdu z parkingu oraz tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa od jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących strzeżone parkingi wynika wprost z treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 130 ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Powołane rozporządzenie określa między innymi tryb wydania dyspozycji usunięcia pojazdu (§ 4 ust. 1 i 3), powiadomienia o tym usunięciu właściciela pojazdu (§ 5 ust. 1 pkt 2) i o skutkach nieodebrania pojazdu w terminie sześciu miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia (§ 5 ust. 2 i 4), stanowi również, że zezwolenie jest podstawą odbioru pojazdu z parkingu (§ 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 2). W zaistniałej sytuacji nie było zatem podstaw prawnych do wcześniejszego zawiadomienia skarżącego o zamiarze bądź o konieczności w przyszłości usunięcia pojazdu z miejsca, gdzie zagraża bezpieczeństwu, na co wskazywał skarżący w skardze. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, jak również nie może stanowić usprawiedliwienia bezczynności skarżącego po otrzymaniu powołanego wyżej zawiadomienia wraz z pouczeniem o skutkach nieodebrania pojazdu, a w konsekwencji uznania tego pojazdu za pojazd porzucony z zamiarem wyzbycia się przez skarżącego, jako jego właściciela. Z przepisu § 7 ust. 2 i § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów jednoznacznie wynika, że w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym tj. sześciu miesięcy od dnia wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, celem jego przejęcia na rzecz Skarbu Państwa. Jednocześnie przed wydaniem orzeczenia właściwy miejscowo urząd skarbowy powiadamia właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Wobec jednoznacznej treści powołanych przepisów oraz faktu wszczęcia postępowania i zapoznania skarżącego z aktami sprawy, co miało miejsce w dniu [...] 2006 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. wydał prawidłową decyzję z dnia [...] r. nr [...] o przejściu na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowego samochodu marki [...] nr rej. [...]. Zdaniem Sądu takie postępowanie ma uzasadnienie w powołanych przepisach prawa, które są jednakowe dla wszystkich właścicieli pojazdów bez względu na ich sytuację materialną. Dlatego też Sąd nie podzielił zarzutów skargi i stanowiska zaprezentowanego przez skarżącego. Dodatkowo Sąd zaaprobował argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę dotyczącą terminu dokonania przez skarżącego zgłoszenia kradzieży w dniu [...] 2004 r., co wynika z pisma Prokuratora Rejonowego w S. z dnia [...] 2005 r., a więc już po otrzymaniu zawiadomienia o usunięciu pojazdu i przetransportowaniu na wskazany w zawiadomieniu parking. Oznacza to, że przy wykazaniu należytej staranności skarżący mógł odzyskać samochód tego samego dnia kiedy powziął wiadomość o jego przewiezieniu na parking i to niezależnie od poczynań dokonanych przez Prokuratora Rejonowego w S. w sprawie jego kradzieży. Podsumowując uznać należy, iż organy administracji obu instancji działały w granicach prawa, a przepisy art. 130 a ust. 1 pkt 1 i ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym stanowiące podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie zostały zaskarżone do Trybunału Konstytucyjnego, jako niekonstytucyjne brak więc podstaw - czego żądał skarżący - do zmiany zaskarżonej decyzji i odzyskania pojazdu samochodowego. W tym miejscu wyjaśnić przyjdzie, że powołany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt K 23/04 (publ. OTK-A 2005/6/62) dotyczył tylko art. 130a ust. 5 i ust. 6 zdanie 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Wskazane przepisy utraciły moc obowiązującą z dniem 30 czerwca 2006 r. i nie miały zastosowania w sprawie skarżącego, jak również nie mogły mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.