IV SA/Gl 1402/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Z. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Kierownik Działu Świadczeń i Zaliczek Alimentacyjnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta R. odmówił Z. N. przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na zakup żywności i pokrycie opłat energetycznych. Przedmiotowa decyzja doręczona została Z. N. w dniu [...] r., co zostało udokumentowane na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru. Termin do złożenia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu [...] r.. Z. N. odwołanie złożył osobiście w MOPS w R. w dniu [...] r.. Następnie w piśmie z dnia [...] r., złożonym osobiście w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. w dniu [...] r. Z. N. poprosił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i merytoryczne rozpatrzenie jego odwołania. Podał, że przyczyną nieterminowego odwołania była niemożliwość złożenia odwołania w Sekcji Pracowników Socjalnych MOPS w R. I, gdyż jak twierdzi odmówiono mu tam przyjęcia odwołania. Strona podkreśliła, że w istocie w pouczeniu o możliwości odwołania się zostało wskazane, że odwołanie wnosi się za pośrednictwem Ośrodka Pomocy Społecznej, jednakże pouczenie nie precyzuje miejsca, gdzie można je złożyć. Z. N. podkreślił, że do tej pory wszelką korespondencję do Ośrodka Pomocy Społecznej składał w Sekcji Pracowników Socjalnych, która znajduje się zaledwie kilkaset metrów od jego miejsca zamieszkania. Natomiast w dniu [...] r., który to dzień był ostatnim dniem na złożenie odwołania od wskazanej wyżej decyzji organu I instancji Z. N., jak twierdzi, znajdował się w ostrej niedyspozycji zdrowotnej, która uniemożliwiała mu dłuższe oddalanie się od domu do Ośrodka Pomocy Społecznej oddalonego od jego miejsca zamieszkania o kilka kilometrów. Na tą okoliczność w dniu [...] r. Z. N. przedłożył w Kolegium osobiście zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że był chory od [...] r. do nadal i wskazał, iż z tej przyczyny odwołanie mógł złożyć dopiero następnego dnia, tj. [...] r.. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym m.in. na podstawie art. 17 i art. 59 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowiło odmówić Z. N. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Działu Świadczeń i Zaliczek Alimentacyjnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającej przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na zakup żywności i pokrycie opłat energetycznych. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść przepisu art. 58 k.p.a. wskazując, iż do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu administracyjnym konieczne jest spełnienie łącznie czterech przesłanek ustawowych, tj. 1. uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, 2. wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, 3. dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu- termin ten zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi 7 dni, 4. dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin tj. wnieść odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że w sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki, umożliwiające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Odwołanie strona złożyła w dniu [...] r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu został złożony dopiero w dniu [...] r.. Przepis prawa wymaga, aby obie te czynności były dokonane najpóźniej w ciągu 7 dni, liczonych od dnia ustania przyczyny, uniemożliwiającej stronie złożenie odwołania. Wskazano, iż w przedmiotowej sprawie z przedłożonego przez Z. N. zaświadczenia lekarskiego, wynika co prawda, że jest on chory od dnia [...] r. do nadal, to jednak zdaniem Kolegium nie ma podstaw do uznania tej przyczyny za przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie terminu do złożenia odwołania, tj. za przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia, skoro będąc na tym samym zwolnieniu lekarskim wypisanym z terminem "do nadal" Z. N. mógł przybyć osobiście w dniu [...] r. do organu I instancji, a w dniu [...] r. przybyć z R. osobiście do Kolegium w K.. Zdaniem organu strona nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, a zgodnie z poglądami panującymi w doktrynie prawnej przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. W niniejszej sprawie choroba strony za taką przeszkodę uznana być nie może. Reasumując Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie brak podstaw do przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. N. domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia przez przywrócenie mu terminu do złożenia odwołania. Podnosił, iż jego zdaniem ostatnim dniem terminu do złożenia odwołania był poniedziałek [...] r. i w tym też dniu odmówiono mu przyjęcia odwołania w placówce dzielnicowej MOPS. Zarzucił pracownikom MOPS w R., iż nie poinformowali go o konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, jak też o konieczności załączenia świadectwa lekarskiego. Zarzucił na do organowi I instancji, iż postępowanie w sprawie było przewlekłe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, przytaczając na uzasadnienie swojego stanowiska argumentację zaprezentowaną w motywach zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie niniejszej decyzja organu w pierwszej instancji zapadła w [...] r.. Doręczona została skarżącemu, na adres miejsca zamieszkania, w dniu [...] r. , co potwierdza data uwidoczniona na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji. Decyzja ta zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a zatem w przedmiotowym wypadku ustawowy czternastodniowy termin do jego wniesienia upływał w dniu [...] r.. Natomiast skarżący odwołanie takie (datowane na dzień [...] r.) złożył w dniu [...] r. (data prezentaty organu I instancji). W tym stanie rzeczy skarżący uchybił terminowi do złożenia odwołania o prawie 3 dni. W tym miejscu należy wskazać skarżącemu, iż Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela utrwalony w orzecznictwie sądowym pogląd , iż "soboty nie można uznać w obecnym stanie prawnym za dzień ustawowo wolny od pracy" (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2006 r. , sygn. akt II GSK 401/05 – zbiór orzeczeń LEX nr 19760, czy też uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego, sygn. III CZP 8/03, OSN IC 2004, nr 1, poz. 1), a co za tym idzie w całości podziela pogląd przyjęty przez organ odwoławczy, iż sobota dnia [...] r. była ostatnim dniem do złożenia odwołania. W świetle postanowień zawartych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: - strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; - wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; - jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym wypadku wniesienie odwołania); - strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Z powyższego wynika zatem, że przywrócenie terminu do wniesienia odwołania następuje wówczas, gdy występując do organu z takim wnioskiem strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, przy czym złożenie wniosku (prośby o przywrócenie terminu) ograniczone jest w czasie (w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu). Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skarżący złożył z przekroczeniem 7 dniowego terminu o którym mowa powyżej, albowiem nastąpiło to dopiero w dniu [...] r.. Motywował go zaś faktem, że odwołanie usiłował złożyć w dniu [...] r. w dzielnicowej placówce MOPS, gdyż w tym dniu nie był w stanie udać się z uwagi na zły stan zdrowia do głównej siedziby MOPS w R.. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Uprawdopodobnienie jako środek zastępczy dowodu winno dawać wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie. Inaczej rzecz ujmując, uprawdopodobnienie ma prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że powoływane przez stronę zainteresowaną jako powód opóźnienia w dopełnieniu czynności prawnej zdarzenie, rzeczywiście miało miejsce. Tego jednak w sprawie strona nie uczyniła. Skarżący bowiem skupia się na udowodnieniu okoliczności mających miejsce w dniu [...] i [...] r., co jest bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdzie bezspornie termin do złożenia odwołania upłynął w dniu [...] r.. Przeto też skarżący nie uprawdopodobnił nawet w najmniejszym stopniu, iż w terminie otwartym do złożenia odwołania tj. od [...] r. do [...] r. istniały jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające mu złożenie odwołania. Reasumując należy wskazać, że skoro skarżący nie uprawdopodobnił w jakikolwiek sposób , iż z przyczyn od niego niezależnych nie mógł w ustawowym 14 dniowym terminie wnieść odwołania, nie wykazał, że przekroczenie terminu nastąpiło bez jego winy, że mimo całej swej staranności nie mógł dokonać czynności w terminie, gdyż zachodziła przeszkoda od niego niezależna, która uniemożliwiła mu dokonanie czynności procesowej w terminie, to zasadnym jawi się zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Orzeczenie to bowiem jest zgodne z przepisem art. 58 § 1 k.p.a.. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).