IV SA/Gl 1403/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę Decyzją nr [...] wydaną w dniu [...]r., Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B. zmienił decyzję własną nr [...] z dnia [...] r. o przyznaniu A. S. zasiłku stałego za [...] 2005 r. w kwocie [...] zł oraz od [...] 2005 r. w kwocie [...] zł w ten sposób, że wysokość rzeczonego zasiłku od [...] 2006 r. określił na [...] zł. Przedmiotowa decyzja z dnia [...] r. wydana została w oparciu art. 104, 108 i 163 Kodeksu postępowania administracyjnego zaś jej materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz art. 106 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, że w toku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, iż w sytuacji dochodowej skarżącego nastąpiła zmiana polegająca na uzyskaniu prawa do dodatku mieszkaniowego. W konsekwencji mając na uwadze treść art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej wysokość zasiłku stałego należało określić w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy ustawowym kryterium dochodowym (wynoszącym w przypadku osoby samotnie gospodarującej [...] zł) a aktualnym dochodem strony wynoszącym [...] zł (na co składa się zasiłek okresowy w rozmiarze [...] zł oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł). W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. A. S.dał wyraz swemu niezadowoleniu z rozstrzygnięcia zapadłego w I instancji kwestionując zasadność obniżenia wysokości i tak już niewielkiej kwoty otrzymywanego zasiłku. Nadto skarżący poddał obszernej krytyce pracę Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wywodząc, iż nie realizuje on swoich zadań w sposób prawidłowy. Decyzją nr [...] z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołał się na art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej podkreślając, iż w przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek stały ustala się w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kryterium dochodowym wynoszącym 461 zł a dochodem osoby ubiegającej się o to świadczenie. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 3 wskazanej regulacji za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, pomniejszoną o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie społeczne i na ubezpieczenie zdrowotne oraz o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Do tak ustalonego dochodu nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, wartości świadczeń w naturze, świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych (art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r.). Mając na uwadze powyższe Kolegium podniosło, że uzyskanie przez stronę prawa do dodatku mieszkaniowego spowodowało zmianę wysokości jej dochodu a co za tym idzie uzasadniało zmianę kwoty pobieranego przez nią zasiłku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. S. oświadczył, iż nie zgadza się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. podkreślając, iż dodatek mieszkaniowy nie wlicza się do dochodu a w rezultacie nabycie do niego prawa nie może być uznane za zmianę sytuacji dochodowej osoby pobierającej świadczenia z pomocy społecznej. Nadto raz jeszcze zdecydowanie skrytykował działania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. oraz innych instytucji publicznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia ponownie wskazując, iż uzyskanie prawa do dodatku mieszkaniowego stanowiło zmianę w sytuacji dochodowej strony a tym samym upoważniało do zmiany wysokości pobieranego przez nią zasiłku stałego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W myśl art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec wzruszeniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. Przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r., o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), przewidują różne formy i rodzaje pomocy udzielanej przez gminy osobom i rodzinom takiej pomocy oczekującym. Zasadniczy cel pomocy społecznej zdefiniowany został jako zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych uprawnionych, przy jednoczesnym umożliwieniu osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji, których nie są w stanie same pokonać. Jednym ze świadczeń przewidzianych w cytowanej ustawie z dnia 12 marca 2004 r., jest zasiłek stały, który stosownie do treści art. 37 ust. 1 przywołanej regulacji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przysługiwał między innymi osobie pełnoletniej, samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód był niższy od kryterium dochodowego wynoszącego, w myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 tej ustawy 461 zł. Wysokość przysługującego zasiłku ustala się tu jako różnicę pomiędzy wskazanym wyżej kryterium dochodowym a dochodem osoby samotnie gospodarującej (art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej) przy czym nie może ona być większa niż 418 zł. Równocześnie należy podkreślić, że zgodnie z art. 106 ust. 5 wskazanej ustawy zmiana sytuacji dochodowej strony stanowi przesłankę upoważniającą organ pomocy społecznej do uchylenia lub zmiany decyzji administracyjnej o przyznaniu świadczeń z pomocy społecznej. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie narusza prawa obowiązującego w chwili jego podjęcia. W sprawie jest bowiem bezspornym, że z dniem [...] 2006 r. A. S. nabył prawo do dodatku mieszkaniowego w kwocie [...] zł miesięcznie a tym samym nastąpiła zmiana w jego sytuacji dochodowej, która uzasadniała zmianę wcześniejszej decyzji o przyznaniu mu zasiłku stałego poprzez ustalenie nowej wysokości świadczenia. Z kolei argumentacja podniesiona w skardze nie mogła odnieść skutku. Należy bowiem wyjaśnić, że w świetle art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach oraz o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Do dochodu ustalonego w ten sposób nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, wartości świadczeń w naturze oraz świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych. Wbrew twierdzeniom skarżącego w ustawie z dnia 12 marca 2004 r., brak jest natomiast przepisów, które wyłączałby z pojęcia dochodu dodatek mieszkaniowy. Nie budzi zatem wątpliwości, że środki otrzymane w ramach tego świadczenia stanowią składnik dochodu branego pod uwagę przy ustalaniu wysokości zasiłku stałego. Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej podjęcia i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.