IV SA/Gl 1405/13

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania miejsca i ustalenia opłaty w ośrodku wsparcia w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu A. D. kwotę 739,80 zł (siedemset trzydzieści dziewięć zł 80/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu; Postanowieniem z dnia 24 października 2014 r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego A. D. W dniu 2 grudnia 2014 r. wspomniana pełnomocnik przeglądała akta niniejszej sprawy, w dniu 2 stycznia 2015 r. nadała do Sądu pismo doprecyzowujące skargę, w którym przedstawiła stosowną argumentację, z kolei na rozprawie przeprowadzonej 14 stycznia 2015 r. wniosła oraz wywiodła jak w skardze i w powyższym piśmie procesowym, a nadto zażądała przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w żadnej części. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł o oddaleniu skargi w niniejszej sprawie. W dniu 7 kwietnia 2015 r. radca prawny A.D. wniosła skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego i procesowego. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2017 r. (sygn. akt I OSK 1705/15) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę kasacyjną. Jak wynika ze sporządzonego protokołu (karta nr 280 akt sprawy), radca prawny A. D.stawiła się na rozprawie przed tym Sądem wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz modyfikując to żądanie. Pismem z dnia 20 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej ponownie wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, w tym zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę przed NSA powtórnie składając oświadczenie, iż pomoc prawna udzielona z urzędu nie została opłacona. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy w tym miejscu podnieść, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i z mocy § 22 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tych aktów wykonawczych stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Postępowanie w zakresie niniejszej sprawy zostało wszczęte w dniu 17 listopada 2013 r., z kolei zakończenie postępowania przed sądem pierwszej instancji (czyli wydanie przez tutejszy Sąd wyroku) nastąpiło 14 stycznia 2015 r. Oba te fakty miały miejsce przed wejściem w życie obydwu przywołanych rozporządzeń, które zaczęły obowiązywać odpowiednio od 1 listopada 2016 r. oraz od 1 stycznia 2016 r. W tym stanie rzeczy, podejmując niniejsze rozstrzygnięcie zastosowano przepisy dotychczasowe, czyli unormowania jeszcze wcześniejszego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, wnioskującej przyznano koszty zastępstwa procesowego na podstawie § 15 przedmiotowego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., w kwocie 739,80 zł, na którą składa się: - kwota 240 zł tytułem wynagrodzenia za udział w postępowaniu sądowym pierwszej instancji, określona w wysokości wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) przywołanego aktu wykonawczego, - kwota 180 zł tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, określona w wysokości wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, jako 75 % stawki minimalnej wskazanej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego aktu. Sumę powyższych kwot, wynoszącą 420 zł podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 96,60 zł; - kwota 223,20 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu z K. (siedziba Kancelarii pełnomocnika) do W. na rozprawę przed NSA w dniu 14 lutego 2017 r. oraz z powrotem, udokumentowana przedłożonymi przez wnioskodawczynię biletami kolejowymi (vide: karty nr 297 i 298 akt sprawy). Niniejsze rozstrzygnięcie podjęto nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.