IV SA/Gl 1411/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie postępowania w sprawie wyłudzenia świadczeń z pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 listopada 2013r. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pisemną odpowiedź udzieloną mu przez SKO w B. z dnia [...] r. Organ wskazał w niej, że wniosek strony z dnia 23 sierpnia 2013 r. o wszczęcie postępowania na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ż. w sprawie wyłudzania świadczeń z pomocy społecznej jest bezzasadny, albowiem organ I instancji nie prowadził żadnego postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zważyć należy, że z treści skargi oraz zaskarżonego pisma SKO w B., wynika iż jego przedmiot dotyczy postępowania skargowego regulowanego działem VIII k.p.a. zatytułowanego "Skargi i wnioski" (art. 221 k.p.a. i następne), które nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wymaga zaakcentowania, że właściwością sądu administracyjnego nie jest objęta ocena sposobu działania czy pracy organu administracji, jak i jego pracowników, gdyż jest to wewnętrzna sprawa organów. Sprawy skargowe podejmowane w tym trybie nie należą do sądu administracyjnego. Postępowanie to nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia jego legalności. Na marginesie można wskazać, że nawet w przypadku uznania, iż pismo organu zostało wydane w trybie art. 37 § 1 K.p.a. (zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania), to i tak nie przysługuje na nie skarga do Sądu. Ponadto jak wynika z akt sprawy organ I instancji nie prowadził żadnego postępowania dotyczącego wyłudzania świadczeń z pomocy społecznej. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.