IV SA/Gl 142/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na pismo Starosty [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy usunięcia naruszenia prawa i odmowy zwrotu uiszczonych opłat za kartę pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący A. S., w dniu [...] r., co wynika z stempla biura podawczego Starostwa [...], skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu skargę na pismo Starosty [...] przekazane skarżącemu jako odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. Odpowiedź powyższa doręczona została skarżącemu, jak wynikało z treści skargi, w dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do postanowień art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a zgodnie z treścią art. 54 § 1 wyżej cytowanej ustawy, wniesienie skargi odbywa się za pośrednictwem organu, którego rozstrzygnięcie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Analiza akt sprawy pozwoliła na ustalenie, iż skarżący wniósł skargę z uchybieniem terminu do jej wniesienia, co winno skutkować odrzucenie skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. Należy zauważyć, iż termin do wniesienia skargi jest terminem proceduralnym i jako taki podlegać może przywróceniu. Ustawodawca jednak uzależnił tę możliwość od złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu określając nadto w art. 87 wyżej wskazanej ustawy szczegółowe warunki, od których spełnienia zależy możliwość przywrócenia terminu do wykonania określonej czynności. Skarżący nie wystąpił ze stosownym wnioskiem, wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.