IV SA/Gl 143/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.R. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w G. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych Po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, A.R. na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że nie dysponuje dochodami, które pozwoliłyby pokryć koszty sądowe. Z treści formularza wynika, że skarżąca nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekracza 3.000 euro. Jedynym źródłem utrzymania się strony jest zasiłek okresowy uzyskiwany w kwocie 271 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawczyni nadesłała kopię decyzji orzekającej o przyznaniu jej zasiłku okresowego oraz kopię zestawienia wydatków związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego (o pow. 16,22 m2). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oceniając sytuację materialna skarżącej z uwzględnieniem przywołanych wyżej przepisów uznano, że wniosek A.R. zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie dysponuje bowiem żadnym majątkiem, którego zbycie lub obciążenie mogłoby pozwolić jej na wygospodarowanie dodatkowych środków pieniężnych. Dochód strony, w wysokości 271 zł pozwala stronie na zaspokojenie elementarnych potrzeb egzystencjalnych i niepodobna przyjąć, że skarżąca jest w stanie wygospodarować z niego środki na pokrycie kosztów sądowych. Dodatkowo wskazać trzeba, że źródłem tego dochodu jest świadczenie z pomocy społecznej, co oznacza, że sytuacja materialna strony jest trudna. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.