IV SA/Gl 145/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz B. orzekł o obowiązku zwrotu przez M. S. należności w kwocie 8999,98 zł wraz z odsetkami z tytułu otrzymania przez E. S. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od [...] r. do [...] r. na dzieci P. i K. S. Pismem z dnia 7 lutego 2010 r. zatytułowanym "Odwołanie" M. S. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o umorzenie przypisanych mu do zwrotu należności. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Kolegium przekazało jego wniosek do rozpatrzenia według właściwości Burmistrzowi B. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji odmówił umorzenia należności z tytułu wypłaconych na dzieci świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami, w łącznej kwocie 8999,98 zł. W wyniku rozpoznania wniesionego przez wnioskodawcę odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło jednak zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując potrzebę ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w ramach którego organ I instancji zwrócił się do MOPS w K. o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego u M. S., decyzją z dnia [...] r. Burmistrz B. powtórnie odmówił umorzenia należności z tytułu wypłaconych E. S. z funduszu alimentacyjnego świadczeń na K. i P. S. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż stosownie do treści art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. 2009, Nr 1, poz. 7 z późn. zm.), dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych osobie uprawnionej łącznie z ustawowymi odsetkami. Natomiast zgodnie z art. 27 ust.2 ww. ustawy organ właściwy wierzyciela wydaje po zakończeniu okresu świadczeniowego lub uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W przypadku niewywiązania się przez dłużnika z obowiązku zwrotu określonej w decyzji kwoty należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, decyzja ta stanowić będzie podstawę sporządzenia tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej ww. należności. Płacenie zasądzonych alimentów jest bowiem obowiązkiem rodziców wobec dzieci. Powstanie zadłużenia i obowiązek jego uregulowania jest następstwem zaniechania dłużnika, które polegało na niewywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka, ustanowionego wyrokiem sądu. Organ I instancji podkreślił w tym miejscu, że M. S. nie wywiązywał się ze swojego obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci, stały się one w konsekwencji uprawnione do świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie zasądzonych alimentów tj. 650,00 zł miesięcznie w okresie od [...] r. do [...] r. Fakt wypłaty przez Państwo świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie zwalniał ojca z obowiązku alimentacji wobec własnych dzieci. Skoro dłużnik nie wywiązywał się ze swoich zobowiązań to powinien mieć świadomość, że jego zadłużenie będzie wzrastać i powinien liczyć się z koniecznością zapłaty tych należności. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 30 ust 2 przywołanej wyżej ustawy organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Zwrot "może" oznacza, że zgodnie z wyżej wskazanym przepisem umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie jest obligatoryjne, dlatego też umorzenie powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja materialno-bytowa dłużnika alimentacyjnego lub jego rodziny nie pozwala na wywiązanie z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego i powinna być ona efektem czynników, na które zobowiązany do zwrotu dłużnik alimentacyjny nie ma wpływu. Zastosowanie instytucji umorzenia jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu, natomiast pod pojęciem "ważnego interesu" osoby zobowiązanej rozumie się sytuację, w której nadzwyczajne zdarzenia losowe spowodowały niezawiniony brak zdolności płatniczej uniemożliwiający zobowiązanemu wywiązanie się z ciążących na nim zobowiązań. Za zastosowaniem umorzenia przemawiać mogą okoliczności zaistniałe niezależnie od sposobu postępowania zobowiązanego bądź spowodowane działaniem czynników, na które dłużnik nie mógł mieć jakiegokolwiek wpływu, jak również szczególnie uzasadnione przypadki związane z sytuacją zdrowotną lub rodzinną zobowiązanego. "Szczególnie uzasadnione przypadki" to sytuacje nadzwyczajne (wyjątkowe), powstałe w wyniku wypadku losowego, a w każdym razie istniejące niezależnie od zobowiązanego, w następstwie których jego sytuacja ulega takiemu pogorszeniu, że nie jest on w stanie na bieżąco spłacać swoich należności, a nadto nie ma perspektywy poprawy i zmiany tej sytuacji. Zdaniem organu I instancji dłużnik M. S. nie wykazał wystąpienia nadzwyczajnych zdarzeń mających wpływ na jego sytuację materialną i uniemożliwiających mu płacenie alimentów. Organ właściwy wierzyciela alimentacyjnego wystąpił z prośbą do organu właściwego dłużnika alimentacyjnego o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, podczas którego ustalono, że M. S. zamieszkuje w mieszkaniu ojca, zajmuje jeden pokój i samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Ojciec nie pomaga mu finansowo mimo posiadanego świadczenia emerytalnego. Ustalono również, że dłużnik nie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy, nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego, ponieważ przed Sądem Pracy w C. toczy się postępowanie o przyznanie renty w związku z jego chorobą. Utrzymuje się z prac dorywczych, które wykonuje na prośbę mieszkańców wsi, za co otrzymuje wynagrodzenie w formie pieniężnej ok. 300 zł miesięcznie oraz w formie rzeczowej tj. żywność. W konkluzji organ I instancji podkreślił, że skoro M. S. pracuje dorywczo to jest osobą zdolną do zarobkowania, może podjąć zatrudnienie, a tym samym poprawić swoją sytuację finansową. Organ zaakcentował, że w chwili obecnej sytuacja materialna M. S. jest trudna jednak zachodzi przypuszczenie, iż przyznanie świadczeń rehabilitacyjnych bądź rentowych przez ZUS lub podjęcie pracy zarobkowej wpłynie na nią pozytywnie, a dłużnik będzie miał możliwość spłaty ciążących na nim zobowiązań. W konsekwencji, zdaniem organu I instancji, sytuacja w jakiej M. S. się znalazł nie zasługuje na uwzględnienie i zastosowanie art. 30 ust. 2 ww. ustawy. M. S. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Zaskarżonej decyzji zarzucił dyskryminowanie i poniżanie dłużnika, błąd w ustaleniach faktycznych, niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, podważanie postanowienia z dnia [...] r. Sądu Rejonowego w C. oraz naruszenie dóbr osobistych. W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] r. oddalono jego apelację w przedmiocie renty stąd rozważania organu odnośnie prawa do renty są chybione. Z kolei wyrokiem Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w C. z dnia [...] r. oddalono odwołanie w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego. Nieprawdą jest nadto jakoby strona wykonywała dorywcze prace na rzecz okolicznych mieszkańców otrzymując w zamian wynagrodzenie w kwocie 300 zł. Do odwołania M. S. dołączył plik dokumentów w tym oświadczenie, iż nie wykonywał i nie wykonuje prac dorywczych na rzecz mieszkańców i nie otrzymuje wynagrodzenia. Na oświadczeniu tym widnieje adnotacja Przewodniczącego Rady Sołeckiej Sołectwa O., iż nic nie jest mu wiadome o zarobkowym wykonywaniu prac przez M. S. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zrelacjonowało obowiązujący stan prawny, a następnie przytoczyło ustalenia, które organ I instancji wyartykułował w zaskarżonej decyzji odnośnie sytuacji M. S. Następnie Kolegium wskazało, że stosownie do treści art. 30 ust. 2 cytowanej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przesłanką zastosowania ulgi w postaci umorzenia przypisanych do zwrotu należności jest każdorazowo ustalenie sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego i ocena tej sytuacji. Nadto decyzja wydana na podstawie art. 30 wskazanej ustawy jest podejmowana na zasadzie uznania administracyjnego co oznacza, że organ posiada pewien luz decyzyjny, gdyż norma prawna, która stanowi materialną podstawę rozstrzygnięcia zawiera zwrot: "organ może". Ramy uznania administracyjnego wyznacza treść przepisu prawa materialnego mającego w sprawie zastosowanie. Kolegium stwierdziło, że Burmistrz B. po ponownym rozpatrzeniu sprawy przedstawił sytuację życiową M. S. i dokonał jej oceny, zgodnej z wymogami art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a ponadto rozważył zasadność umorzenia powyższych należności. Zdaniem Kolegium fakt czasowego braku dochodów nie oznacza, że dłużnik tych dochodów nie będzie uzyskiwał później. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że sytuacja dochodowa dłużnika może ulec poprawie, co pozwoliłoby na spłatę zadłużenia. Podkreśliło, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych umorzenie powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala mu na wywiązywanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie należności dłużnika alimentacyjnego. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie wykazał, by był osobą niezdolną do pracy, a jako bezrobotny ma możliwość znalezienia zatrudnienia. Dlatego też obecna sytuacja finansowa strony spowodowana brakiem zatrudnienia jest stanem przejściowym, który może ulec zmianie. W związku z tym M. S. może zwrócić się do Kierownika MOPS w B. z wnioskiem o odroczenie terminu płatności należności z tytułu z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami. Pismem z dnia 18 grudnia 2010 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji domagając się uznania jej za niezgodną z prawem. W obszernym uzasadnieniu skoncentrował się w dużej mierze na opisie swoich medycznych problemów i niewłaściwego, jego zdaniem, podejścia do nich przez ZUS i personel Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w C. Opisał też toczące się w jego sprawach postępowania sądowe. Podkreślił nadto, że nigdy nie był i nie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy, ponownie stwierdził też, że nie wykonywał żadnych prac dorywczych, o których piszą orzekające w sprawie organy. W konkluzji podkreślił, iż nie ponosi żadnej odpowiedzialności za powstałe zadłużenie. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wydana została bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszoinstancyjny. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż trafnie orzekające w sprawie organy podnoszą w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji, iż stosownie do treści art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych osobie uprawnionej łącznie z ustawowymi odsetkami. Płacenie zasądzonych alimentów jest bowiem obowiązkiem rodziców wobec dzieci, a powstanie zadłużenia i obowiązek jego uregulowania jest następstwem zaniechania dłużnika, które polegało na niewywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka, ustanowionego wyrokiem sądu. W konsekwencji możliwość umorzenia przypisanych dłużnikowi alimentacyjnemu należności przewidziana w art. 30 ust. 2 cytowanej ustawy ma charakter wyjątkowy. Przesłanką dokonania umorzenia, leżącego w kompetencjach organu właściwego wierzyciela, jest każdorazowo ustalenie sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego i ocena tej sytuacji. Podkreślić w tym miejscu należy, że decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 2 wskazanej ustawy jest podejmowana na zasadzie uznania administracyjnego. Sąd akcentuje jednak, że uznaniowość nie oznacza dowolności. Stąd rozstrzygnięcie sprawy wymaga wnikliwego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, a wydana przez organ decyzja winna wskazywać jakie okoliczności organ wziął pod uwagę. W konsekwencji skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 30 ust. 2 ustawy, bądź odmowa jego zastosowania, wymagają uprzedniego jednoznacznego zbadania sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika i dopiero po analizie ustalonych okoliczności dokonania oceny czy sytuacja dłużnika jest tak szczególna, że uzasadnia zastosowanie wobec niego art. 30 ust. 2 ustawy czy też podstaw do umorzenia należności organ się nie dopatrzył. Wymogi te w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione w sposób pozwalający na ostateczne rozstrzygnięcie. W konsekwencji Sąd nie jest w stanie stwierdzić czy decyzja odmawiająca umorzenia przypisanych M. S. należności jest merytorycznie poprawna, a tym samym czy wykracza czy też nie wykracza poza granice dopuszczalnego uznania. Przypomnieć bowiem w tym miejscu należy, iż orzekający w sprawie organ I instancji uznał, że sytuacja w której znajduje się M. S. nie uzasadnia zastosowania art. 30 ust. 2 ustawy i umorzenia należności z tytułu wypłaconych na dzieci świadczeń z funduszu alimentacyjnego. M. S. utrzymuje się bowiem z prac dorywczych na rzecz mieszkańców wsi, za co otrzymuje wynagrodzenie. Zdaniem organu dowodzi to, że jest osobą zdolną do zarobkowania. Nadto jego sytuacja może ulec poprawie w razie przyznania mu świadczeń rehabilitacyjnych bądź rentowych. W ślad za Burmistrzem B. tezy te bezkrytycznie, nie czyniąc w tym zakresie żadnych własnych ustaleń przytoczyło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze (notabene mylnie pisząc, iż organ I instancji ustalił, że strona jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna podczas gdy w rzeczywistości w decyzji pierwszoinstancyjnej stwierdzono, iż M. S. zarejestrowany w Urzędzie Pracy nie jest). W istocie, zdaniem Sądu, okoliczności sprawy są jednak dalekie od jednoznaczności, nie dając jasnego obrazu stanu faktycznego, a przyjęte przez organy dowody nie były wystarczające aby podjąć w sprawie ostateczne rozstrzygnięcie. Podkreślić w tym miejscu bowiem należy, że choć w trakcie prowadzonego przez organ I instancji postępowania przeprowadzono na prośbę organu wywiad środowiskowy we wsi, w której zamieszkuje M. S. to jednak w aktach pierwszoinstancyjnych widnieje jedynie kserokopia pisma Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...] r. (notabene na kserokopii przedłożonej Sądowi niewidoczną jest jakakolwiek pieczątka M-GOPS, nie wiadomo także kto pismo sygnował). Pismo, o którym mowa relacjonuje wyniki wywiadu środowiskowego, samego wywiadu w aktach jednak brak. Stąd nie wiadomym jest źródło twierdzeń, iż M. S. zarobkuje wykonując prace dorywcze we wsi i jakie dowody wskazują na to, że w zamian za wykonywane prace otrzymuje 300 zł miesięcznie. Okoliczność ta winna była przez organ II instancji zostać rozważona szczególnie wnikliwie albowiem zarówno w odwołaniu, jak i dodatkowo złożonym oświadczeniu strona zaprzeczyła by jakiekolwiek zarobkowe czynności we wsi wykonywała, także Przewodniczący Rady Sołeckiej wskazał, że nic mu o takich faktach nie wiadomo. Pomimo ustanowionego w kodeksie postępowania administracyjnego obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy Kolegium kwestii tej nie wyjaśniło (ani samodzielnie ani zlecając organowi I instancji stosowne uzupełniające postępowanie w trybie art. 136 k.p.a.), ani jednym słowem nie ustosunkowało się też do zawartych w tej mierze w odwołaniu twierdzeń M. S. Rozpoznające odwołanie Kolegium nie ustosunkowało się też do wyjaśnień skarżącego i przedstawionych przezeń dowodów potwierdzających fakt niepomyślnego zakończenia przed Sądem Apelacyjnym w K. sprawy renty z tytułu niezdolności do pracy, a przed Sądem Rejonowym w C. sprawy świadczenia rehabilitacyjnego. W kontekście dołączonych wyroków sformułowane przez Kolegium w ślad za organem I instancji tezy o możliwości przyznania skarżącemu renty bądź świadczenia rehabilitacyjnego nie wydają się być adekwatne do stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji, w myśl powyższych uwag, zaskarżoną decyzję uznać należy za co najmniej przedwczesną, wydaną bez należytego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a tym samym za naruszającą przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach ponownego postępowania koniecznym będzie zatem usunięcie wskazanych powyżej braków i uchybień i w zależności od dokonanych ustaleń i ocen podjęcie właściwego, należycie umotywowanego rozstrzygnięcia. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.