IV SA/Gl 1479/11

PostanowienieWSA w Gliwicach2012-09-27

Skład orzekający: Andrzej Majzner

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarżącemu można przyznać prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata na podstawie art. 243 i nast. p.p.s.a. w sytuacji jego trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej?
Ratio decidendi
Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, uznając, że spełnił on warunek niezdolności do pokrycia kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny, co potwierdziły złożone oświadczenia oraz dokumenty. Pomimo częściowej nieaktualności dokumentów, ich treść była wystarczająca do uprawdopodobnienia trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącego.
Stan faktyczny
Skarżący A.K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata, wskazując na trudną sytuację materialną, samotne gospodarowanie, poważne problemy zdrowotne oraz wysokie zadłużenie przekraczające 300 tysięcy złotych. Jego jedynym dochodem jest renta netto w wysokości 306,69 zł. Dokumenty dołączone do akt potwierdzają jego sytuację, w tym postępowanie o umorzenie lub rozłożenie na raty płatności oraz pozew o eksmisję z powodu zaległości czynszowych.
Rozstrzygnięcie
Ustanowiono adwokata dla skarżącego A.K.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: 1. ustanowić adwokata dla skarżącego; Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 21 wrzenia 2012 r. A.K. złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczył, iż domaga się ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata. Równocześnie zadeklarował, że gospodaruje samotnie, uskarża się na poważne problemy zdrowotne, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani majątku i utrzymuje się z renty, w kwocie brutto 782,97 zł, jednak po dokonaniu wszystkich potrąceń pozostaje do jego dyspozycji zaledwie 306,69 zł. Skarżący dodał, że w związku z nieuiszczaniem czynszu zasądzono wobec niego eksmisję z zamieszkiwanego lokalu, a nadto obciążają go bardzo wysokie zaległości płatnicze z tytułu zobowiązań publicznoprawnych, a także w ramach należności względem banków i firm windykacyjnych, zaś kwota ogółem wszystkich tych obciążeń wynosi ponad 300 tysięcy zł. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Odnosząc się do wniosku A.K. godzi się podkreślić, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli, po myśli art. 245 §3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym kontekście uznano, że skarżący spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie jego żądania. Z oświadczeń zawartych we wniosku wynika bowiem, że nie posiada on żadnych zasobów pieniężnych ani jakiegokolwiek majątku, obciążony jest wysokim zadłużeniem, uskarża się na problemy zdrowotne (w tym natury [...]) i jedyne źródło dochodu stanowi dla niego renta w kwocie netto (po dokonaniu wszystkich potrąceń) zaledwie 306,69 zł. Oświadczenia te uznano za wiarygodne w świetle dokumentów dołączonych do akt administracyjnych niniejszej sprawy (vide: "protokół z postępowania o umorzenie, rozłożenie na raty, odroczenie płatności MOPS", przekaz pocztowy dokumentujący pobranie renty za maj 2011 r., pozew o eksmisję skarżącego z zamieszkiwanego lokalu z uwagi na zaległości czynszowe). Jakkolwiek przy tym dokumenty te trudno uznać za aktualne (większość pochodzi z pierwszej połowy roku 2011), to jednak uznano, że stanowią dostateczne uprawdopodobnienie wywodów wnioskodawcy. Zważywszy bowiem stan zdrowia wyżej wymienionego oraz fakt obciążenia zadłużeniem z różnych tytułów, trudno zakładać, że przez okres jednego roku jego sytuacja materialna mogła ulec poprawie umożliwiającej opłacenie adwokata z wyboru bez uszczerbku dla zaspokojenia koniecznych potrzeb życiowych. Wobec powyższego należało przyjąć, iż wnioskodawca zachował wymóg określony w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. tej ustawy.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 13.09.2026. · Źródło