IV SA/Gl 148/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie funkcjonariuszy policji postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "pozew przeciwko Wydziałowi Postanowień Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K. o nieuzasadnione wszczęcie postępowania i bezpodstawne wymaganie ponownego badania psychologicznego stwierdzającego uprawnienia do dysponowania bronią palną gazową." Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2006 r. Sąd wezwał A. P. do uzupełnienia braków formalnych w/w pisma - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania - przez: oznaczenie organu administracji publicznej, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (podanie daty wydania, numeru i przedmiotu rozstrzygnięcia), a w przypadku gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu, podanie jakiego aktu/czynności i w jakiej konkretnie sprawie organ ten nie podjął oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W zakreślonym przez Sąd terminie A. P. nadesłał formularz pozwu stosowanego w sądownictwie powszechnym, w którym oświadczył, że domaga się odstąpienia od ponownego (weryfikacyjnego) badania psychologicznego w celu potwierdzenia zdolności do posługiwania się bronią gazową lub zmiany osoby psychologa odwoławczego. Wniósł nadto o przesłuchanie wskazanej z imienia i nazwiska osoby "w charakterze obwinionej o nieobyczajowe zachowanie oraz o złośliwe pomówienia." Jako stronę pozwaną oznaczył Wydział Postanowień Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K.. W rubryce nr [...] "pozwu" wniósł o odstąpienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U nr 78, poz. 483) z dniem 1 stycznia 2004 r. zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne. Z tym dniem, na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - dalej w skrócie: ustawa wprowadzająca, weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270) - dalej w skrócie: P.p.s.a.. Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w myśl art. 98 ustawy wprowadzającej, w okresie dwóch lat od wejścia jej z życie skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 P.ps.a. (tj. od trzydziestu dni o dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie), sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga. Zestawienie powyższych uregulowań wskazuje, iż przewidują one pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jedynie w okresie wskazanym w art. 98 ustawy wprowadzającej a więc od 1 stycznia 2004 r. do 1 stycznia 2006 r., bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego pozwalało na konwalidowanie niewłaściwego trybu wszczęcia postępowania. Skarga A. P. z dnia [...] r., wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego w dacie wykraczającej poza czasookres przewidziany w przywołanym wyżej art. 98 ustawy wprowadzającej, co czyni niemożliwym przekazanie jej organowi, którego czynność została zaskarżona. Jak wynika z powołanych przepisów, po dniu 1 stycznia 2006 r. właściwą i konieczną drogą dla prawidłowego zachowania trybu wniesienia skargi jest jej złożenie w organie, którego dotyczy przedmiot skargi, tak jak stanowi art. 54 § 1 P.p.s.a. Wskazać również należy, iż brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do przekazania organowi administracyjnemu skargi, która wpłynęła (zaadresowana została) do sądu administracyjnego, w szczególności nie wynika ona z treści żadnego aktu prawnego obowiązującego sądy administracyjne. Brak jest odesłania do innych aktów prawnych, w tym zwłaszcza do art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), który przewiduje możliwość przekazania przez organ administracji podania organowi właściwemu. Zastosowanie powyższego przepisu wyłącza jego zakres podmiotowy. Pojęcie organ administracji publicznej, użyty w treści art. 65 K.p.a, definiuje art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a., zgodnie z którym organami administracji publicznej są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2, tj. inne organy państwowe oraz inne podmioty powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumienia do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej. Sąd administracyjny nie jest, w myśl cytowanych wyżej przepisów, organem administracji publicznej. Zatem nie ma kompetencji oraz jakichkolwiek podstaw proceduralnych do przekazania wniesionej bezpośrednio do Sądu skargi organowi, którego dotyczy przedmiot skargi. W konsekwencji skarga A. P. jako wniesiona z pominięciem ustawowej drogi do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 54 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., podlega odrzuceniu. Podnieść również należy, iż skarga - "pozew", której intencją jest "odstąpienie od ponownego (weryfikującego) badania psychologicznego w celu potwierdzenia zdolności do posługiwania się bronią palną gazową lub zmiany osoby psychologa odwoławczego" nie może odnieść skutku. Przedmiot wniesionej skargi wykracza poza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego uregulowanej szczegółowo w przepisach art. 1, 2, 3, 4, i 5 P.p.s.a. Zawartość merytoryczna skargi wykraczająca poza zakres właściwości sądu administracyjnego spowodowała, iż skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 P.p.s.a., orzec o jej odrzuceniu. W wyniku przytoczonych wyżej spostrzeżeń zbędnym stało się orzekanie w tej sprawie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Należy jedynie zaakcentować, że w myśl art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co miało miejsce w ramach niniejszego postępowania sądowego.