IV SA/Gl 1483/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007r. sprawy ze skargi H.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta S., na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 7 ust. 1 i ust. 7 oraz art. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817) przyznał H. J. dodatek mieszkaniowy na okres od [...] do [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu podano, że wobec spełniania niezbędnych do uzyskania świadczenia warunków przyznano stronie wnioskowany dodatek mieszkaniowy, a wysokość jego zależna jest od ponoszonych kosztów utrzymania mieszkania i posiadanych dochodów własnych. Od powyższej decyzji H. J. wniósł odwołanie, uważając ją za błędną i niezgodną z prawdą i obowiązującym prawem. Wskazując na swą [...], spowodowanej [...], podkreślił, że przysługująca mu [...] powinna być mu przyznana w kwocie około [...] zł, a nie w kwocie, którą pobiera – tj. [...] zł. Czując się pokrzywdzony i oszukany, oczekuje pomocy i sprawiedliwości. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 3 ust. 1, i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przytaczając treść art. 3 powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazało, iż dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których posiadają tytuł prawny a średni miesięczny dochód na jednego członka w gospodarstwie domowym w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że odwołujący prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej [...] m2, podczas gdy normatywna powierzchnia dla tego typu gospodarstwa wynosi [...] m2. W okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego dochód odwołującego wyniósł [...] zł, co stanowi [...] zł na miesiąc i nie jest wyższy od 175% najniższej emerytury, która w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji wynosiła 597,46 złotych. Faktycznie ponoszone przez stronę wydatki na zajmowane mieszkanie wynosiły [...] złotych. Kwotę tę pomniejszono o udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania tj. o kwotę [...] zł (15 % z kwoty [...] zł), i tak uzyskaną kwotę – [...] zł uznano za należny stronie dodatek mieszkaniowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że rozumiejąc trudną sytuację materialną stronę, nie może dowolnie interpretować przepisów cytowanej ustawy, podkreślając, że przepisy te nie przewidują żadnych odstępstw od ustanowionych zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji, uznając ją za błędną i niezgodną z prawem i prawdą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie znalazł podstaw prawnych do zmiany lub uchylenia decyzji organu pierwszej instancji wobec braku konkretnych zarzutów i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. strona skarżąca oświadczyła, że domaga się [...] z tytułu [...] w wysokości co najmniej [...] zł i wówczas nie musiałaby starać się o dodatek mieszkaniowy. Przyznany zaś dodatek mieszkaniowy jest zbyt mały i w jego ocenie, powinien być co najmniej w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola tych sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 powołanej powyżej ustawy). Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 tej ustawy- rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny a średni miesięczny dochód na jednego członka w gospodarstwie domowym w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. Z kolei wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego (na mocy art. 6 ustawy) zależy od następujących czynników: 1) łącznego dochodu gospodarstwa domowego, 2) wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, 3) liczby członków gospodarstwa domowego, 4) powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Nawiązując do drugiego z wyżej wymienionych kryteriów przyznania dodatku mieszkaniowego należało odnotować, że stosownie do treści art. 6 ust. 4 cytowanej ustawy wśród wydatków ponoszonych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego takie jak czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Zgodnie z zapisem art. 6 ust.1 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 przywołanej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15 % dochodów gospodarstwa jednoosobowego. Mając na uwadze powyższe zasady, organy prawidłowo ustaliły dochody wnioskującego, na które składała się [...] oraz [...], w sumie w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o dodatek, stanowiąc kwotę [...] zł, co miesięcznie stanowi kwotę [...] zł. Prawidłowo także ustalono wydatki wnioskującego związane z utrzymaniem posiadanego mieszkania, które wynoszą [...] zł. Skarżący nie wnosił zresztą żadnych zastrzeżeń co do powyższych ustaleń. Uwzględniając zapisy przedstawionej powyżej ustawy o dodatkach mieszkaniowych przy ustaleniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego organy uwzględniły udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania. Jako, że średni miesięczny dochód skarżącego nie przekroczył 150% kwoty najniższej emerytury, przy określeniu udziału gospodarstwa domowego, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wzięto pod uwagę 15% uzyskiwanych dochodów. Ponieważ zaś wysokość dodatku mieszkaniowego traktuje się jako różnicę pomiędzy wydatkami na mieszkanie ponoszonymi przez osobę ubiegającą się, czyli według ustalenia kwotą [...] zł a udziałem własnym (czyli 15% z kwoty średniomiesięcznych dochodów [...] zł/ - czyli kwoty [...] zł) należny dodatek prawidłowo ustalono w wysokości [...] zł. Stanowisko takie zgodne jest z zapisami obowiązującej ustawy. Należy przy tym zauważyć, że organy nie mając w tym zakresie samodzielności zobowiązane są bezwzględnie przestrzegać obowiązujące zapisy ustawy. Nie mogą zatem brać pod uwagę żadnych innych okoliczności, niż te które zostały wskazanie w ustawie, nie mogą także uzależniać wysokości przyznawanego dodatku od innych wskaźników, niż tych, które wymienia wspomniana ustawa. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że skarżący już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak również na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r., w pierwszej kolejności zaakcentował potrzebę zwiększenia należnej mu renty inwalidzkiej, a sprawa ta pozostaje poza kompetencją sądu administracyjnego. Wobec powyższego, skoro sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów administracji naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, a zarzuty skargi były pozbawione podstaw, zatem na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.