IV SA/Gl 1485/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B., na podstawie art. 5 ust. 1 i 5, art. 7 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 z 2001 r., poz. 734 z późn. zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił przyznania E. S. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu wskazał, że powierzchnia użytkowa zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30%, a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu jest większy niż 60%. Podniósł, że wyżej wymieniona zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 61,49 mkw, natomiast normatywna powierzchnia użytkowa przysługująca dwóm osobom wynosi 40,00 mkw, zwiększona o 30% stanowi 52,00 mkw. Wobec tego wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 2 i ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy jej nie przysługuje. Organ podkreślił, że na podstawie art. 5 ust. 5 cytowanej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekroczył 60% i wyniósł 80,22%. W odwołaniu od powyższej decyzji E. S. podniosła, że wraz ze schorowaną, 78-letnią matką znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Wskazała, że jej matka – A. S. jest osobą niepełnosprawną, posiadającą orzeczenie o stopniu niepełnosprawności o charakterze stałym. Dodała, że z zaświadczenia lekarskiego wynika, iż jej matka wymaga stałej opieki osoby drugiej i osobnego pokoju. W związku z tym wniosła o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr[...], na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U. Nr. 123 poz. 776 z późn. zm.). Następnie organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż E. S. w dniu 30.06.2011 r. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o wysokości dochodów. Z przedłożonych dokumentów wynika, że wraz z 78-letnią, niepełnosprawną matką – A. S. zamieszkuje w mieszkaniu własnościowym o powierzchni użytkowej 61,49 mkw. Do tych dokumentów strona dołączyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności A. S. wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 29.06.2011 r. Niepublicznego Zakładu Opieki A w B., według którego A. S. jest przewlekle chora i ze względu na liczne schorzenia przewlekłe wymaga dobrych warunków życiowych i lokalowych. Organ odwoławczy dodał, że w aktach sprawy znajduje się również adnotacja pracownika Działu Dodatków Mieszkaniowych z dnia 8.lipca 2011 r., według której, w dniu 7 lipca 2011 r. w rozmowie telefonicznej z lekarzem med. T. Z., została poinformowana, iż A. S. (w decyzji omyłkowo wskazano, że E. S.) nie wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o powyższą informację, organ pierwszej instancji nie uwzględnił przedłożonego zaświadczenia lekarskiego i odmówił stronie przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na przekroczenie powierzchni normatywnej zajmowanego lokalu mieszkalnego. Następnie organ podniósł, że E. S. do odwołania dołączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 20.07.2011 r., wydane przez innego lekarza Niepublicznego Zakładu Opieki A w B., z którego wynika, iż A. S., ze względu na przewlekłe schorzenia wymaga stałej opieki osoby drugiej, osobnego pokoju. W związku z tym organ wskazał, że z treści wyżej wymienionych zaświadczeń lekarskich nie wynika bezspornie, czy istotnie zachodzi konieczność zamieszkiwania przez A. S. w oddzielnym pokoju, a wobec tego należy przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające mające na celu zajęcie jednoznacznego stanowiska w przedmiotowej sprawie. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, E. S. przedstawiła swoją sytuację zdrowotną oraz szczegółowo opisała stan zdrowia swojej matki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji – w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...] o odmowie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego i przekazał sprawę wymienionemu organowi do ponownego rozpoznania. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wskazaną przez organ pierwszej instancji podstawę odmowy przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego stanowił art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 z 2001 r., poz. 734 z późn. zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził bowiem, że skarżąca zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 61,49 mkw, natomiast normatywna powierzchnia użytkowa przysługująca dwóm osobom wynosi 40,00 mkw. Ponadto podkreślił, że w sprawie nie wystąpiły podstawy zastosowania art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, według którego dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%, gdyż stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekroczył 60% i wyniósł 80,22%. Jednakże – jak trafnie wskazał w uzasadnieniu organ odwoławczy - na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W tym zakresie organ odwoławczy podkreślił, że do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżąca dołączyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności jej matki – A. S. wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 29.06.2011 r. Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej A w B., według którego A. S. jest przewlekle chora i ze względu na liczne schorzenia przewlekłe wymaga dobrych warunków życiowych i lokalowych. W tej kwestii organ odwoławczy podniósł, że na podstawie adnotacji pracownika Działu Dodatków Mieszkaniowych, według której, w rozmowie telefonicznej z lekarzem med. T. Z., uzyskano informację, iż A. S. nie wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, organ pierwszej instancji nie uwzględnił przedłożonego zaświadczenia lekarskiego i odmówił stronie przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na przekroczenie powierzchni normatywnej zajmowanego lokalu mieszkalnego. Organ I instancji pominął zatem całkowicie przeprowadzenie postępowania dowodowego odnośnie powyższej okoliczności, tj. czy A.S. wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Tymczasem wymieniona okoliczność miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, gdyż była podstawą do stwierdzenia, czy wystąpiły przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wobec tego naruszone zostały przez organ pierwszej instancji przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy poszczególne okoliczności zostały udowodnione. W związku ze stwierdzonym wyżej naruszeniem przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji - jako zgodną z prawem ocenić należało zaskarżoną decyzję organu odwoławczego uchylającą rozstrzygnięcie pierwszej instancji. Wobec tego stwierdzić należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, który określa warunki uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia było bowiem wynikiem stwierdzenia, że organ I instancji pominął przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w istotnej części – tj. co do wskazanej wyżej okoliczności mającej kluczowe znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia. Mając zatem na uwadze przytoczone na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona – zgodnie z art. 151 P.p.s.a.