IV SA/Gl 1486/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...], nr [...]. M.S. wnioskiem złożonym w dniu 29 lipca 2011 r. domagała się przyznania dodatku mieszkaniowego. Wskazała, że posiada prawo własności domu jednorodzinnego o powierzchni 86,20 m2. Jej gospodarstwo domowe liczy cztery osoby, w tym jedną niepełnosprawną, która wymaga zamieszkania w oddzielnym pokoju. Dochód gospodarstwa domowego wynosi 6.046,67 zł, natomiast łączną kwotę wydatków za ostatni miesiąc określono na kwotę 82,52 zł. W domu nie ma centralnego ogrzewania, ciepłej wody i instalacji gazowej. Burmistrz K. decyzją nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1, 2 i 10 i art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.), przyznał M.S. dodatek mieszkaniowy w wysokości 79,71 zł w tym ryczałt 63,10 zł, na okres sześciu miesięcy, począwszy od 1 sierpnia 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że gospodarstwo domowe wnioskodawczyni składa się z czterech osób zamieszkujących lokal o powierzchni użytkowej 86,20 m2, a średni miesięczny dochód w okresie od miesiąca kwietnia do czerwca 2011 r. wyniósł 503,89 zł. na osobę, zatem spełnione zostały warunki do przyznania dodatki mieszkaniowego. W odwołaniu od powyższej decyzji M.S. nie zgodziła się z wliczeniem przez organ do jej dochodu dodatku pielęgnacyjnego Z.S. w kwocie 186,71 zł. Dodatkowo organ nie odliczył również od dochodu składek na ubezpieczenie chorobowe, rentowe i emerytalne KRUS w kwocie 690 zł kwartalnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust., art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych określające kryteria przyznania dodatku mieszkaniowego, a następnie dokonał ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wskazał, że odwołująca wraz z rodziną mieszka we własnym domu jednorodzinnym o powierzchni użytkowej 86,20 m2. Rodzina składa się z czterech osób, w tym jednej osoby niepełnosprawnej wymagającej zamieszkania w oddzielnym pokoju. Za okres pełnych trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku (kwiecień-czerwiec 2011 r.) dochód gospodarstwa domowego wyniósł 6.046,67 zł., w tym: 1.560 zł.- świadczenie pielęgnacyjne M.S. (3 x 520 zł.); 245,01 - zł. - dochód M.S. z działów specjalnych produkcji rolnej (3 x 81,67 zł.); 489,99 zł.- dochód D.S. z działów specjalnych produkcji rolnej (3 x 163,33 zł), 712,16,- zł. dochód z gospodarstwa rolnego o pow. 1,4930 ha przeliczeniowego (3 x 237,39 zł), 273 zł. zasiłek rodzinny (3 x 91 zł), 2.206,38 - emerytura Z.S. (3 x 735,46 zł) oraz 560,13 dodatek pielęgnacyjny Z.S. (3 x 186,71 zł). Łączny dochód miesięczny wyniósł zatem 2015,567 zł, a w przeliczeniu na jedną osobę 503,89 zł i był niższy od granicznego kryterium dochodowego (125% kwoty najniższej emerytury -910.26 zł). Wyjaśniono, że stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami ponoszonymi na zajmowany lokal, a kwotą stanowiącą poniesione przez najemcę na pokrycie miesięcznych wydatków mieszkaniowych, przy czym dla gospodarstwa 2-4 osobowego jest to kwota 12% dochodów tego gospodarstwa, czyli w niniejszej sprawie jest to 241,87 zł (12% x 4 x 503,89 = 241,87). Oran wskazał następnie, że kwota miesięcznych wydatków na mieszkanie wynosi 82,52 zł, a skoro powierzchnia normatywna lokalu wynosi 70 m2 (55 m2 + 15 m2), a powierzchnia użytkowa lokalu 86,20 m2, to wydatki na powierzchnię normatywną wynoszą 67,01 zł. Natomiast wydatek obliczony na powierzchnię normatywną wraz z przysługującymi ryczałtami za brak centralnego ogrzewania, ciepłej wody oraz gazu wyniósł 321,58 zł (67,01 + 254,57 zł). Ostatecznie wskazano, że obliczony dodatek mieszkaniowy wyniósł 79,71 zł (321,58 - 241,87 zł), co wskazuje na prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało, że ze znajdujących się w aktach sprawy decyzji w sprawie wymiaru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej z dnia 28 stycznia 2011 r. wynika, iż ustalone na okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. kwoty 980 zł. i 1960 zł. są kwotami dochodu z hodowli drobiu, a nie przychodem. Zatem brak jest przesłanek do odliczenia od tych kwot składek na ubezpieczenie składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe oraz chorobowe. Ponadto, nie ma podstaw, w przeciwieństwie do zasiłku pielęgnacyjnego, do odliczenia od dochodu dodatku pielęgnacyjnego, skoro ustawodawca nie wymienił tego świadczenia w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. M.S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzuciła decyzji organu odwoławczego niezgodność z prawem. W ocenie skarżącej do dochodu stanowiącego podstawę przyznania dodatku mieszkaniowego nie wlicza się dodatku pielęgnacyjnego, co znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego nr I OPS 8/09. Dodatkowo, wbrew ocenie organu od jej dochodu winno się odliczyć składki do KRUS, gdyż są one obowiązkowo odprowadzane z tytułu prowadzonego gospodarstwa rolnego. Z załączonego do skargi pisma Placówki Terenowej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w K. z dnia 20 lutego 2006 r. wynika, iż nie prowadzi ona działu specjalnego produkcji rolnej i nie musi płacić ubezpieczenia do KRUS. W konsekwencji Kolegium błędnie przyjęło, że z wymienionej działalności uzyskiwany jest dochód, a nie przychód. Do skargi dołączono również zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. o dochodzie podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w 2010 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wiosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznano za bezzasadne. Organ drugiej instancji zaznaczył, że wyliczenie zawarte w art. 3 ust. 3 ustawy o docatakch mieszkaniowych ma charater zamknięty i nie został w nim wymieniony dodatek pielęgnacyjny, co przesądza, że nie może on zostać odliczony od dochodu. Odnośnie kolejnego zarzutu Kolegium wskazało, że dołaczone do akt sprawy decyzje w sprawie wymiaru zaliczek, są dokumentami urzędowymi, z którymi zwiazane jest dominiemanie prawdziwości tego, co w nich stwierdzono (art. 76 § 1 K.p.a.). Natomiast z dołączonego do skargi pisma Placówki Terenowej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w K. wynika, iż w dacie jego sporządzenia skarżąca wraz z mężem nie prowadziła działu specjalnego produkcji rolnej w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Natomiast przedłożone zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. dotyczy roku podatkowego 2010 r., a nie okresu podlegającego badaniu przy przyznaniu świadczenia (kwiecień – czerwiec 2011 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270), zwanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca warunkuje zatem możliwość wzruszenia orzeczenia organu administracji publicznej zaistnieniem naruszenia norm prawa materialnego, czy też norm o charakterze procesowym, przy czym w tym przypadku naruszenie to powinno być tego rodzaju, że miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem ocenia legalność decyzji również z urzędu. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, przez co należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zasady przyznawania świadczenia w postaci dodatku mieszkaniowego uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa wart. 2 ust. 1 tej ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Przepis art. 6 ustawy stanowi w ust. 1, iż wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, 2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym, 3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym, a w ust. 2, że jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości: 1) 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, 2) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym, 3) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. Za dochód zaś, zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 ustawy uważa się natomiast wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba, że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości spełnienie przez skarżącą przesłanek uprawniających do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Zarzuty skarżącej dotyczą wyłącznie kwestii dotyczącej poprawności obliczenia dochodu rodziny, co przekłada się bezpośrednio na wysokość wnioskowanego świadczenia. W tym miejscu należy odnieść się do pierwszego zarzutu skargi dotyczącego wliczenia przez organ do dochodu rodziny dodatku pielęgnacyjnego otrzymywanego przez wchodzącą w skład gospodarstwa domowego skarżącej Z.S. Przyjdzie zatem zauważyć, że językowa wykładnia art. 3 ust. 3 ustawy nie budzi wątpliwości, iż w zawartym tam zamkniętym katalogu świadczeń podlegających odliczeniu od dochodu nie zamieszczono dodatku pielęgnacyjnego. Wobec tego w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się dwa przeciwstawne stanowiska w tej kwestii. Pierwsze stanowisko dokonując porównania obu świadczeń: dodatku pielęgnacyjnego i zasiłku pielęgnacyjnego, stwierdzało że mają one ten sam cel i dlatego powinny być traktowane identycznie. Wskazywano, że przy wykładni przepisu art. 3 ust. 3 ustawy nie można poprzestać na literalnym brzmieniu tego przepisu, lecz należy zastosować wykładnię celowościową (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2007r. sygn. akt l OSK 744/06 i z dnia 9 lipca 2008r., sygn. akt l OSK 1277/07 - oba dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Odmienne stanowisko, prezentujące literalną wykładnię art. 3 ust. 3 ustawy zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2008r, sygn. akt l OSK 194/07 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W uzasadnieniu tego orzeczenia znajduje się stwierdzenie, że z definicji dochodu zawartej w ustawie wynika jednoznacznie, że katalog wyłączeń od dochodu ma charakter zamknięty i dodatek pielęgnacyjny nie mieści się w tym katalogu. Dodatek pielęgnacyjny podlega zatem wliczeniu do dochodu, o którym mowa w tym przepisie. Skoro wykładnia językowa tego przepisu daje jednoznaczny wynik, to stosowanie wykładni funkcjonalnej i celowościowej tego przepisu jest nieuzasadnione. Powołano się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lipca 2004r. sygn. akt K 16/03 (OTK-A z 2004r. nr 7, póz. 68), w którym stwierdzono, że art. 3 ust. 3 ustawy jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał wskazał jednocześnie w uzasadnieniu wyroku, że zasiłek pielęgnacyjny nie podlega wliczeniu do dochodu, natomiast dodatek pielęgnacyjny takiemu wliczeniu podlega. Powyższy pogląd został zaprezentowany przez organ w odpowiedzi na skargę. Na marginesie można jednakże zauważyć, że powoływany przez Kolegium wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1429/08 nie dotyczy problematyki dodatków mieszkaniowych, zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Powstałe rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych zostały zakończone przez uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt l OPS 8/09 (publ. w ONSAiWSA 2010/2/21, Lex nr 531150). Stwierdzono w niej, że dodatku pielęgnacyjnego, określonego w art. 75 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 ze zm.) nie wlicza się do dochodu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Odnosząc się do uzasadnienia uchwały przyjdzie stwierdzić, że dostrzeżono w niej różnice pomiędzy dwoma analizowanymi świadczeniami pielęgnacyjnymi: dodatkiem i zasiłkiem, na które zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 lipca 2004r. Jednakże więcej argumentów przemawia za koniecznością ich podobnego traktowania w kontekście uprawnień do otrzymywania dodatku mieszkaniowego. Wszystko to razem sprowadziło NSA do wniosku, że zasiłki i dodatki pielęgnacyjne, spełniając identyczne funkcje, nie powinny być wliczane do dochodu obliczonego dla potrzeb uzyskania dodatku mieszkaniowego. Tak więc z punktu widzenia tego dochodu pojęcia "zasiłek pielęgnacyjny" i "dodatek pielęgnacyjny" trzeba traktować jako określenia, które mieszczą się w pojęciu "zasiłki pielęgnacyjne", o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Należy podkreślić, że na podstawie art. 269 § 1 P.p.s.a., co do zasady, uchwały składu siedmiu sędziów NSA są wiążące dla sądów administracyjnych. W konsekwencji Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest również związany wykładnią zaprezentowaną w prezentowanej uchwale. W konkluzji przyjdzie zatem stwierdzić, że wliczenie kwoty dodatku pielęgnacyjnego otrzymywanego przez Z.S. do dochodu rodziny, stanowiło naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 3 ustawy. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało przyznaniem skarżącej mniejszej kwoty dodatku mieszkaniowego. Dlatego też przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien dokonać obliczenia dodatku mieszkaniowego zgodnie z przedstawioną wykładnią. Pozostałe zarzuty skargi nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku, gdyż organ poza błędną odmową odliczenia od dochodu rodziny dodatku pielęgnacyjnego poprawnie obliczył dochód rodziny. Wbrew ocenie skarżącej od dochodu rodziny, zarówno z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, jak i z dochodów działów specjalnych produkcji rolnej, nie można odliczyć składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe należne Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Z treści art. 3 ust. 3 ustawy wynika jednoznacznie, że składki na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe podlegają odliczeniu wyłącznie od przychodu (tzw. kwota brutto), a nie od dochodu (tzw. kwota netto). Skoro zatem zarówno kwoty uzyskiwane z działu specjalnego produkcji rolnej (zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 stycznia 2011 r. - k. 10 i 11 akt administracyjnych), jak i z prowadzenia gospodarstwa rolnego są uznawane za dochód, to nie ma podstaw do odliczania od nich wymieniony wcześniej składek. Wymaga podkreślenia, że stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy dochód z prowadzenia gospodarstwa rolnego ustala się w sposób uproszczony, jednakże w tym przypadku ma to niewątpliwie na celu zaniechanie dokonywania szczegółowych ustaleń, często niemożliwych do przeprowadzenia, skoro rolnicy nie dysponują zaświadczeniami o uzyskanym z roli dochodzie (w przeciwieństwie do osób nie będących rolnikami, którzy dokonują rozliczenia podatków przez właściwe urzędy skarbowe). Dlatego też wedle przyjętej zasady, zarówno w ustawie o podatku rolnym oraz w przepisach szczególnych, gdy niezbędne jest ustalenie dochodu z gospodarstwa rolnego przyjmuje się dane uśrednione, przeciętne, szacowane corocznie przez Prezesa GUS na podstawie wyliczeń statystycznych. Dla wysokości tego dochodu nie ma tym samym znaczenia klasa gruntu, rzeczywiste plony i osiągany z nich faktyczny dochód. Jednocześnie ustalony w ten sposób jest kwotą netto, uwzględniającą już koszty jej uzyskania, w tym koszty obowiązkowych składek ubezpieczeniowych na KRUS, których wysokość dla rolnika użytkującego poniżej 50 ha przeliczeniowych wynosi 10% emerytury podstawowej (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, Dz. U. z 2008 r. nr 50, poz. 291 ze zm.). Tym samym kwota składek nie jest do końca zależna od posiadanych hektarów przeliczeniowych, gdyż dla przykładu taką samą składkę uiszcza rolnik użytkujący 1,5 ha, jak i ten który posiada tych hektarów 40. Przedstawione przez skarżąca dokumenty nie mają również wpływu na obliczenie dochodu rodziny skarżącej. Pismo Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówki Terenowej w K. z dnia 20 lutego 2006 r. dotyczy wyłącznie podleganiu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego rolników z tytułu prowadzonego działu specjalnego produkcji rolnej w 2006 r. Natomiast, jak trafnie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 9 września 2011 r. dotyczy określenia dochodu D.S. w roku podatkowym 2010, tymczasem w niniejszej sprawie podlegały uwzględnieniu dochody rodziny z 2011 r. (kwiecień - czerwiec), w związku z tym dokument ten nie miał znaczenia dla podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.