IV SA/Gl 1487/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Ś. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: ustanowić adwokata dla skarżącej; Postanowieniem wydanym w dniu 16 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A.Ś. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., nr [...]. Następnie, to jest w dniu 30 grudnia 2011 r. skarżąca złożyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określiła, iż domaga się ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu podniosła, że nie jest w stanie opłacić profesjonalnego pełnomocnika procesowego albowiem pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z uczącą się, pełnoletnią córką, zaś jedynym źródłem ich utrzymania jest pobierane przez nią wynagrodzenie za pracę w kwocie netto zaledwie 1.050 zł (1.440,73 zł brutto). Równocześnie oświadczyła, iż zamieszkuje w lokalu komunalnym o powierzchni 49 m2 oraz, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Dodatkowo, odpowiadając na wezwanie z dnia 12 stycznia 2012 r. strona nadesłała pismo procesowe datowane na 4 lutego 2012 r., w którym między innymi doprecyzowała, iż w aktualnym miejscu pracy jest zatrudniona od 1 lipca 2011 r., z kolei w okresie wcześniejszym była osobą bezrobotną i pobierała zasiłek. Strona wyjaśniła także, iż jej córka od [...] kwietnia do [...] listopada 2011 r. pracowała pobierając miesięczne wynagrodzenie w kwocie 1.386 zł brutto i studiowała zaocznie w szkole wyższej którą ukończyła we wrześniu 2011 r. (opłacała z tego tytułu czesne w kwocie 300 zł miesięcznie), natomiast aktualnie studiuje - także w systemie zaocznym - na innej uczelni i od [...] stycznia 2012 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do pobierania zasiłku. Nadto wnioskująca określiła, że ponosi miesięczne wydatki w ramach czynszu i opłat za tzw. media (gaz, energia elektryczna i telefon) w kwocie 606 zł, do czego dochodzi koszt zakupu opału w kwocie 1.600 zł w skali roku. Do pisma strona dołączyła między innymi zeznania podatkowe PIT - 11 swoje i córki za 2011 r., aneks do umowy najmu zamieszkiwanego lokalu, dokumenty potwierdzające wysokość czynszu i opłat za tzw. media, dowody wpłaty czesnego za studia swej córki oraz zaświadczenie potwierdzające fakt, iż córka jest osobą bezrobotną, bez prawa do pobierania zasiłku. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku A.Ś. godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącej wynika bowiem, że nie dysponuje ona żadnymi zasobami finansowymi ani łatwym do spieniężenia majątkiem. Równocześnie dochód jej gospodarstwa domowego, które tworzy wraz z aktualnie bezrobotną córką nie pozwala na poczynienie oszczędności umożliwiających sfinansowanie adwokata z wyboru. Jedynym źródłem utrzymania jest bowiem dla nich jej wynagrodzenie w kwocie netto zaledwie 1.070,31 zł (vide: wydruk z listy płac - karta nr 84 akt sprawy), zaś wysokość obciążających ją kosztów z tytułu samego czynszu i opłat za tzw. media wynosi ponad 600 zł, do czego dochodzą wszak wydatki na zakup opału, niezbędnej żywności, środków czystości i odzieży dla dwuosobowej rodziny. Mając na uwadze zaprezentowane wyżej fakty uznano, że wnioskodawczyni spełniła przesłankę, od której art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. uzależnia przyznanie prawa pomocy i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy.