IV SA/Gl 149/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.J. na zarządzenie Wójta Gminy J. z dnia [...] w przedmiocie spraw dyrektorów szkół postanawia odrzucić skargę B.J. pismem procesowym z dnia [...] wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r., o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) na zarządzenie Wójta Gminy J. z dnia [...] w przedmiocie kontynuacji konkursu na dyrektora Zespołu Szkół Nr [...] w S. W skardze tej przedstawił on przebieg postępowania konkursowego na dyrektora wymienionego powyżej Zespołu Szkół oraz przybliżył korespondencję, jaka w tym zakresie była prowadzona z jego udziałem. W końcowej części skargi wskazał, że wszyscy są równi wobec prawa i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, jak również nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Wójt Gminy J. pismem procesowym z dnia [...] przekazał do tutejszego Sądu odpowiedź na wniesioną skargę wraz z aktami sprawy i wystąpił o oddalenie skargi. W odpowiedzi tej organ ten przedstawił podjęte w sprawie działania i z uwagi na wyłonienie w drodze konkursu detektora przedmiotowego Zespołu Szkół wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynności organów. Zgodnie natomiast z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z treścią art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżący kwestionowane zarządzenie Wójta Gminy J. otrzymał, jednakże skarżący w piśmie z dnia [...] podaje, że wskazane pismo otrzymał w dniu [...] i co wynika z akt administracyjnych nie wystąpił do Wójta Gminy J. o usuniecie naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że skarga złożona przez skarżącego jest niedopuszczalna, ponieważ skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego ustawą do wniesienia skargi. Niedopuszczalności skargi stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi podstawę jej odrzucenia. Zatem mając na myśli postanowienia art. 58 § 3 wyżej wymienionej ustawy należało orzec jak w sentencji. su.