IV SA/Gl 149/12

Dnia 10 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. w kwestii zawieszenia postępowania w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W dniu 19 marca 2013 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka w wysokości 785,85 zł., którą przeznacza na poniesienie kosztów utrzymania mieszkania i zakup żywności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Według art. 245 § 1 i 2 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego. Natomiast zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W przedmiotowej sprawie, rozpoznanie wniosku skarżącego zostało ograniczone do kwestii ustanowienia pełnomocnika, bowiem, zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a. P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka, w całości przeznaczona na poniesienie kosztów utrzymania mieszkania i zakup żywności. W konsekwencji uznać należało, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a wobec tego wystąpiła przesłanka przyznania prawa pomocy, określona w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.