IV SA/Gl 149/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu p o s t a n a w i a: przyznać adwokatowi M.T. wynagrodzenie w kwocie 221,40 zł. (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym podatek VAT w kwocie 41,40 zł. (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyznał J.K. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Natomiast Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła dla skarżącego, pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M.T. W piśmie z dnia 4 czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożyła skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Następnie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej a Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 17 czerwca 2014 r., oddalił tę skargę. W piśmie z dnia 4 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego uzupełniła wcześniej złożony wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego i złożyła oświadczenie, że pomoc prawna udzielona z urzędu nie została opłacona ani w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Podstawę zasądzenia opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji – za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Natomiast według § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c wymienionego rozporządzenia, w innej sprawie niż wymienione w pkt 1 lit. a i b, stawka minimalna wynosi 240 zł. Ponadto, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Wobec tego, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, należało przyznać adwokatowi wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 180,00 zł. (tj. 75 % stawki minimalnej) podwyższone o 23% stawki podatku VAT, to znaczy o kwotę 41,40 zł., a zatem łącznie 221,40 zł.