IV SA/Gl 1524/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia NSA Adam Mikusiński Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. odmówił przyznania Pani G.K. dodatku mieszkaniowego. W podstawie prawnej wskazał art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., zaś w uzasadnieniu podał, iż wnioskowane świadczenie nie może być przyznane, gdyż powierzchnia użytkowa zajmowanego przez wnioskującą mieszkania wynosi 49 m² i przekracza powierzchnię normatywną, która dla jednoosobowej rodziny wynosi 35 m². Powierzchnia zajmowanego lokalu jest większa od powierzchni normatywnej o ponad 30%, również udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza normę określoną w ustawie, która wynosi 60%. Od powyższej decyzji G.K. wniosła odwołanie, w którym wyraziła niezadowolenie z odmowy przyznania świadczenia. Strona powołała się na szczególną sytuację, w jakiej się znalazła. Stała się bowiem jedynym najemcą zajmowanego mieszkania w wyniku eksmisji męża, który znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie. Jest osobą bezrobotną, schorowaną, z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, a jej jedynym źródłem utrzymania są alimenty uzyskiwane od męża w wysokości 1000 zł. Kwota ta jest niewystarczająca na pokrycie kosztów utrzymania, dlatego też jest zmuszona do pożyczania pieniędzy od rodziny i znajomych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz jego wysokość uzależnione są od ściśle określonych przesłanek ustawowych i brak którejkolwiek z nich powoduje, że dodatek nie może być przyznany. Powołał się przy tym na regulację zawartą w art. 5 ust. 5 przywołanej ustawy, zgodnie z którym dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, iż udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przewyższa 60%. W rozpoznawanej sprawie powierzchnia użytkowa lokalu przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30%, ale mniej niż 50%, jednakże udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej wynosi 75%, zatem przewyższa określoną w ustawie wartość 60%. Organ odwoławczy wskazał, iż pomoc w formie dodatków mieszkaniowych nie należy do świadczeń o charakterze uznaniowym, zatem organ administracyjny nie może przyznać tego świadczenia oceniając sytuację osobistą strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G.K. podała, iż znajduje się w wyjątkowej sytuacji życiowej i prosi o uwzględnienie tego argumentu przy podjęciu przez Sąd rozstrzygnięcia. Ze względu na wiek i stan zdrowia nie jest w stanie podjąć żadnej pracy zarobkowej, jedynym źródłem jej utrzymania są alimenty w kwocie 1000 zł miesięcznie. Cierpi również na reumatoidalne zapalenie stawów, jest leczona na to schorzenie biologicznie w Klinice w K.-[...], co wiąże się z koniecznością ponoszenia wysokich kosztów związanych z leczeniem. Uzyskiwane przez nią dochody nie są w stanie pokryć wszystkich ponoszonych wydatków, dlatego jest zmuszona zwrócić się o pomoc do opieki społecznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 24 marca 2012 r., poz. 270) wynika natomiast, że tylko w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części. Gdy zaś ustali istnienie przesłanek z art. 156 k.p.a., wówczas stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi nie są zasadne. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. W przedmiotowej sprawie odmówiono skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na ustalenie, że powierzchnia lokalu zajmowanego samodzielnie przez skarżącą - 49 m2 - nie spełnia kryteriów określonych w art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, iż skarżąca G.K. zajmuje lokal o powierzchni 49 m² i zamieszkuje w nim sama. Tym samym powierzchnia tego lokalu przekracza normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego dla jednej osoby, tj. 35 m2, wskazaną w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych. Ustawodawca dopuszcza możliwość przekroczenia tej powierzchni, nie więcej jednak niż o 30% (por. art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Oznacza to, że dodatek mieszkaniowy nie przysługuje osobie prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe, jeśli powierzchnia zajmowanego lokalu przewyższa 45,5 m². Natomiast dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 50%, jeżeli udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60 %. Odnosząc przywołany warunek do sytuacji skarżącej trzeba mieć na uwadze, że łączna powierzchnia zajmowanych przez nią pokoi i kuchni wynosi 36,90 m², tym samym przekracza 60% udziału w powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, który faktycznie wynosi 75%. Z powyższego wynika przeto, iż powierzchnia lokalu, którego dotyczy wniosek o dodatek mieszkaniowy nie spełnia kryteriów określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Dlatego dodatek mieszkaniowy nie mógł zostać przyznany, a skarżąca z uwagi na trudną sytuację materialną może wnioskować o świadczenia przyznawane w ramach pomocy społecznej. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 6 k.p.a. organy administracji działają w granicach prawa, co oznacza, iż mogą czynić tylko to, do czego wyraźnie upoważnia je prawo, i to w formach i trybie prawem przewidzianych. Zatem jeśli przepis prawa podaje przesłanki, których spełnienie jest konieczne do przyznania świadczenia organ administracji nie jest władny, kierując się innymi zasadami, takimi jak reguły słuszności czy sprawiedliwości społecznej, orzec wbrew przepisowi prawa materialnego. Również sąd administracyjny nie jest uprawniony do uwzględniania takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy też faktu, iż decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, jest bowiem związany normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły bezsporny stan faktyczny, jak i przy jego ocenie nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych. Wobec powyższego, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, należało oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.