IV SA/Gl 153/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta Z. potwierdził prawo skarżącego J.T. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez okres od dnia 1.08.2016 r. do dnia 29.10.2016 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 1 sierpnia 2016 r. skarżący zwrócił się o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych. Organ podkreślił, że z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, iż skarżący nie ma ubezpieczenia zdrowotnego z innego źródła, jego dochód nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ustawy o pomocy społecznej i nie wystąpiła negatywna przesłanka przyznania wnioskowanego świadczenia wskazana w art. 12 ustawy o pomocy społecznej. Dodał, że wywiad środowiskowy został przeprowadzony w miejscu zamieszkania strony w dniu 9.09.2016 r. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 54 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje przez okres 90 dni od dnia określonego w decyzji, którym jest: - 1) dzień złożenia wniosku; 2) w przypadku udzielania świadczeń w stanie nagłym - dzień udzielenia świadczenia – chyba, że w tym okresie świadczeniobiorca zostanie objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Organ podniósł, że mając na względzie powyższe ustalenia stwierdził, iż skarżący spełnił przesłanki do wydania na jego rzecz decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie zatem z art. 54 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, organ pierwszej instancji przyznał mu to prawo na okres 90 dni od dnia złożenia wniosku tj. od 1 sierpnia 2016 r. do dnia 29 października 2016 r. Wobec tego, decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem i zasługuje na utrzymanie w mocy. W skardze złożonej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.T. podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za jej podstawę, polegający na przyjęciu, iż skarżący uniemożliwiał przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, podczas gdy tylko jego stan zdrowia był podstawą nieprzeprowadzenia wywiadu w dniu 2 sierpnia 2016 r. Zarzucił również naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj. art. 12 K.p.a., polegające na wydaniu decyzji po 45 dniach od chwili uzyskania wszelkich informacji i danych niezbędnych do wydania decyzji. Ponadto podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 35 § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji po 1 miesiącu i 24 dniach od chwili złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę. Dodała, że skarżący kwestionuje sposób działania organu, tj. jego przewlekłość, która doprowadziła do tego, że decyzja została wydana dużo później. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; - a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; - b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; - c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 1 sierpnia 2016 r., w którym zwrócił się do Prezydenta Miasta Z. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych. Podkreślenia zatem wymagało, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1793 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej, dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to prawo. Na podstawie zaś art. 54 ust. 3 cytowanej ustawy, decyzję potwierdzającą prawo do świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych, wydaje się po przedłożeniu przez świadczeniobiorcę wymienionych w tym przepisie dokumentów, a także po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy o pomocy społecznej oraz po stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy o pomocy społecznej. Natomiast według art. 54 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej - prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje przez okres 90 dni od dnia określonego w decyzji, którym jest: - 1) dzień złożenia wniosku; 2) w przypadku udzielania świadczeń w stanie nagłym - dzień udzielenia świadczenia – chyba, że w tym okresie świadczeniobiorca zostanie objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że prawidłowe były ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, według których skarżący nie ma ubezpieczenia zdrowotnego z innego źródła, jego dochód nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ustawy o pomocy społecznej i nie wystąpiła negatywna przesłanka przyznania wnioskowanego świadczenia wskazana w art. 12 tej ustawy, tj. stwierdzenie dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową skarżącego. W związku z tym, zgodne z prawem było rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie dotyczące potwierdzenia prawa skarżącego do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez okres od dnia 1.08.2016 r. do dnia 29.10.2016 r., czyli przez okres 90 dni od dnia złożenia wniosku. Treść cytowanego przepisu art. 54 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, nie pozostawia bowiem wątpliwości, że ma on charakter bezwzględnie obowiązującej normy, która w przypadku spełnienia wymienionych wyżej przesłanek - nie pozostawia właściwemu organowi zakresu uznania administracyjnego, lecz obliguje go do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie zostało wydane w niniejszej sprawie. W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić zatem należało, że ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały dokonane na podstawie trafnej analizy dowodów. Ponadto prawidłowa była ocena prawna odniesiona do stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego. Wobec wyżej wskazanych okoliczności, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia uznać należało za prawidłowe. W zakresie zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organ art. 12 K.p.a. i art. 35 § 3 K.p.a., podnieść należało, że kwestie te mogły być przedmiotem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W niniejszym postępowaniu, przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga wniesiona na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., co zostało precyzyjnie określone w samej treści tej skargi. W związku z tym Sąd przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie i według kryteriów, które zostały przedstawione na wstępie niniejszych rozważań. W konsekwencji - brak było podstaw do uwzględnienia skargi, zgodnie zatem z art. 151 P.p.s.a., podlegała ona oddaleniu.