IV SA/Gl 156/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego- pomoc pieniężna na usuwanie skutków powodzi oddala skargę. Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił przyznania J.D. świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego specjalnego dla poszkodowanych w wyniku powodzi z maja 2010 r. W motywach decyzji podkreślono, że strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a zajmowany przez nią budynek jest stary i nie remontowany od wielu lat i nie ma w nim żadnych urządzeń technicznych. Podkreślono również, że w okresie powodzi, która miała miejsce w maju 2010 r. strona nie zgłaszała żadnych szkód z tego tytułu powstałych. Nadto zaznaczono, że powódź swoim zakresem nie objęła miejscowości, w której mieszka strona. Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wniosła strona, która wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W odwołaniu tym podkreśliła, że budynek ten przed powodzią był w lepszym stanie technicznym i nie posiadał uszkodzonych fundamentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia organ ten wskazał, iż w sprawie tej organ pierwszej instancji prowadził postępowanie w oparciu o niewłaściwe unormowania prawne, zatem należy przeprowadzić postępowanie dowodowe mające na uwadze postanowienia art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...] odmówił przyznania J.D. świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego specjalnego dla poszkodowanych w wyniku powodzi z maja 2010 r. W uzasadnieniu tej decyzji, organ ten po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania stwierdził, że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje jedną izbę w budynku położonym w R., a warunki mieszkaniowe jakie posiada są złe, ponieważ mieszkanie jest zaniedbane i wymaga remontu. Następnie zaznaczono, że utrzymuje się ze świadczenia rentowego wypłacanego przez ZUS, a jej dochód wynosi 691,25 zł i przekracza kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej. Jednocześnie w przypadku strony nie występuje przynajmniej jedna z przesłanek przewidzianych art. 7 pkt 2 – 15 ustawy o pomocy społecznej. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przywołał treść przepisów ustawy o pomocy społecznej regulujących zasady przyznawania świadczeń pieniężnych. Następnie organ ten zaznaczył, że w okresie w którym w gminie wystąpiła powódź w maju 2010 r. strona nie zgłosiła żadnych roszczeń, natomiast przeprowadzone postępowanie wykazało, że z terenu jej posesji straż pożarna nie wypompowywała wody. Z decyzją tą nie zgodziła się J. D., która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie i podkreśliła, że nieruchomość jej ucierpiała w trakcie powodzi w maju 2010 r., a potwierdzeniem tego jest stan techniczny budynku. Nadto, przebywanie w podtopionym budynku odbiło się na jej zdrowiu, ponieważ pojawiły się bóle stawów i niezbędna była pomoc lekarza. Nie zgodziła się również z informacjami przekazywanymi przez służby odpowiedzialne za pomoc w trakcie powodzi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do czynności procesowych przeprowadzonych w ramach ponownie prowadzonego postępowania dowodowego i dostrzegł, iż zgromadzone dokumenty nie potwierdzają faktu powodzi na terenie miejscowości zamieszkiwanej przez stronę. Nadto podniesiono, że wystąpiła ona o przyznanie pomocy dopiero w kwietniu 2012 r., po uprzednim złożeniu wniosku o przebudowę budynku mieszkalnego. W konkluzji organ ten stwierdził, że strona nie spełnia wymogów do otrzymania wnioskowanej pomocy, a odpowiednie służby państwowe powinny zająć się oceną stanu technicznego budynku zajmowanego przez stronę i czy nie zagraża on jej zdrowiu i życiu. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się J.D., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wystąpiła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, a w jej motywach podniosła, że w trakcie powodzi z maja 2010 r. dom został podtopiony, a fundamenty i ściany budynku nasiąkły wodą. Nadto podniosła, że woda do lokalu dostawała się również przez dach, ponieważ nie jest on szczelny. Wskazała również, że pracownik socjalny w maju 2010 r. oceniał szkody powstałe w następstwie powodzi i z uwagi na zaistnienie zdarzenia losowego należy się jej wsparcie ze środków publicznych, jednak źle prowadzona polityka gospodarowania środkami finansowymi uniemożliwia przyznania jej należnego świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona kontrola rozstrzygnięć podjętych w ramach niniejszego postępowania nie wykazała, aby organy administracji dopuściły się naruszeń prawa materialnego jak i prawa procesowego w takim stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie wniesionej skargi. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż skarżąca wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2012 r. wystąpiła o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego zmierzającego do likwidacji szkód powstałych w następstwie powodzi, która miała miejsce w maju 2010 r. Przyjdzie w tym miejscu dostrzec, że stosowny wniosek został złożony dopiero po upływie ponad dwóch lat od zdarzenia, które miałoby uzasadniać przyznanie wsparcia ze strony służb społecznych. Ustawa o pomocy społecznej w art. 40 ust. 1 przewiduje możliwość przyznania osobie lub rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego zasiłku celowego. Przyznanie świadczenia z tego tytułu nie musi wiązać się ze spełnieniem kryterium dochodowego uprawniającego do otrzymania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej. Podkreślić również należy, że szkody powstałe w powodzi wyczerpują znamiona pojęcia zdarzenia losowego, a osoba lub rodzina, która z tego powodu poniosła szkody może występować o przyznanie stosownego wsparcia ze strony organów administracji publicznej. Po myśli art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, a zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 tej ustawy, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W rozpatrywanej sprawie skarżąca ze stosownym wnioskiem wystąpiła w sierpniu 2012 r. W trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego organy administracji w sposób nie budzący żadnej wątpliwości ustaliły, że w maju 2010 r. w miejscowości zamieszkiwanej przez skarżącą nie miała miejsca powódź. Potwierdzeniem tego faktu jest zaświadczenie członków komisji powołanej przez Wójta Gminy K. znajdujące się w aktach administracyjnych. Z pisma tego wynika, że w miejscowości zamieszkiwanej przez skarżącą komisja ta nie szacowała żadnych strat spowodowanych skutkami powodzi z maja 2010 r., nadto zamieszczono informację, że na posesji zajmowanej przez skarżącą jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej nie przeprowadzały interwencji i nie wypompowywały wody. Przedstawione powyżej ustalenia pozwalają stwierdzić, że w przypadku nieruchomości zajmowanej przez skarżącą nie ucierpiała ona w skutek powodzi, która miała miejsce w maju 2010 r. Skarżąca w swoich pismach kierowanych do organów administracji utrzymuje, że takie szkody powstały, jednakże na potwierdzenie swoich sądów nie przedstawia żadnych dowodów ani okoliczności, które potwierdzałyby jej stanowisko. W świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego przyjdzie stwierdzić, że organy administracji obu instancji w sposób wystarczający i odpowiadający przepisom prawa udokumentowały sytuację faktyczną w sprawie. Oznacza to, że do przeprowadzonego postępowania dowodowego nie można zgłaszać zastrzeżeń pozwalających uwzględnić wniesioną skargę. Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się druk wywiadu środowiskowego przeprowadzonego ze stroną w miejscu jej zamieszkania, zatem organy dopełniły również obowiązku sprowadzającego się do poprzedzenia wydania decyzji wskazaną czynnością procesową. Przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji w polu widzenia należy mieć również postanowienia art. 3 ustawy o pomocy społecznej. Celem przyznania świadczenia z pomocy społecznej jest umożliwienie osobie lub rodzinie przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej i umożliwienie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. W rozpatrywanej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie świadczenia przewidzianego postanowieniami ustawy, jak również wskazała na trudną sytuację wynikającą z zamieszkiwania w budynku będącym w złym stanie technicznym. Podkreślić należy, że stan techniczny budynku nie jest elementem spornym, ponieważ same organy administracji publicznej dostrzegają, iż budynek ten jest w złym stanie i wymaga pilnych prac remontowych, jednakże skarżąca stara się uzyskać środki na przeprowadzenie tych prac odwołując się do przesłanek, które w sprawie tej nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ stan techniczny budynku nie jest następstwem powodzi, która miała miejsce w maju 2010 r., lecz wynika z zaniedbań sięgających kilku lub kilkunastu lat. W świetle takiego ustalenia zgłoszona potrzeba została sformułowana w sposób wadliwy, ponieważ w przypadku skarżącej nie można mówić o likwidacji skutków szkód powstałych w wyniku powodzi. W świetle powyższego w sprawie tej brak jest podstaw do przyznania świadczenia w oparciu o postanowienia art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. mw