IV SA/Gl 1587/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu w Ż. z dnia [...] r., nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu w Ż. T.J. została uznana za osobę bezrobotną, z kolei decyzją tego organu nr [...] z dnia [...] przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...], to jest od daty udokumentowania prawa do tego świadczenia. Następnie, to jest w dniu [...] organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...], mocą której orzekł o utracie przez wyżej wymienioną statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] powołując się na art. 33 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.) - zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia..." Powodem tego rozstrzygnięcia był bowiem fakt, iż strona w terminie wyznaczonym na [...] nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ż., a równocześnie - jakkolwiek uzasadniła niestawiennictwo koniecznością opieki nad chorą matką, co udokumentowała zaświadczeniem lekarskim przedłożonym w dniu [...], to jednak nie przedstawiła na tę okoliczność stosownego zaświadczenia na druku ZUS ZLA, co stanowiło wymóg określony w art. 80 ust. 2 cytowanej regulacji. Tego samego dnia ([...]) T.J. dokonała ponownej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ż., w następstwie czego Starszy Inspektor Powiatowy tego Urzędu, działająca z upoważnienia Starosty Powiatu w Ż. mocą decyzji z dnia [...], nr [...] uznała ją za osobę bezrobotną z dniem [...] odmawiając jednak przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia..., osoba, która - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - utraciła status bezrobotnego na okres nie dłuższy niż 365 dni, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71 wspomnianej regulacji, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz okresy, o których mowa w ust. 4 tego przepisu. Zdaniem organu pierwszej instancji okoliczności sprawy nie uzasadniały przyznania spornego świadczenia, jako że strona w dniu rejestracji nie spełniała wymogu określonego w przywołanym art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., a mianowicie suma wymienionych w tym przepisie okresów była w jej przypadku mniejsza niż 365 dni. W odwołaniu do Wojewody [...] T.J. dała wyraz swojemu niezadowoleniu z powyższej decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...]. Strona przyznała, że w związku z problemami zdrowotnymi swojej matki zapomniała o obowiązku stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...]. Podkreśliła jednak, że zjawiła się w tym Urzędzie [...], i pouczono ją wówczas o konieczności przedłożenia "usprawiedliwienia". Dzień później uznano, że przedstawione przez nią "usprawiedliwienie" jest "złe", zaś dopiero następnie, to jest w dniu [...] stwierdzono, iż jest ono prawidłowe i wskazano, że może dokonać ponownej rejestracji, co uczyniła [...]. Mając na względzie powyższe odwołująca wywiodła, że niezachowanie przesłanki warunkującej przyznanie zasiłku, o której mowa w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia... stanowiło efekt tego, iż trakcie wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...], nie poinformowano jej o konieczności ponownej rejestracji, w wyniku czego nie uczyniła tego już w tym dniu - a w takim przypadku legitymowałaby się 365 dniowym okresem wskazanym w cytowanym przepisie, lecz dopiero [...], kiedy to do spełnienia wspomnianego wymogu zabrakło jej 3 dni. Strona podniosła, że gdyby została prawidłowo pouczona w powyższej kwestii, to przed dokonaniem rejestracji przepracowałaby brakujący okres 3 dni. Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zapadłe w pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że skoro strona mocą decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] utraciła status osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni, to w sprawie ma zastosowanie art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym osoba taka, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4 wskazanego przepisu, o ile w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71 tej ustawy Z art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia wynika przy tym, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od daty zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego odpowiedniej propozycji pracy, szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105. Do okresu tego nie wlicza się urlopów bezpłatnych trwających powyżej 30 dni, natomiast wlicza się (na mocy art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia) przypadające po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawa wymiaru tego zasiłku z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne stanowiła co najmniej równowartość minimalnego wynagrodzenia za pracę. W tym miejscu organ odwoławczy podniósł, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że T.J. w ostatnim okresie była zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy: - w P.P.H.U. A w P. - od [...] do [...] - w wymiarze ½ etatu; - w B Sp. z o.o. w W. - od [...] do [...] i od [...] do [...] - w wymiarze ¾ etatu oraz od [...] do [...] - w wymiarze ½ etatu; W powyższych okresach zatrudnienia były za nią odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Po ustaniu zatrudnienia u drugiego z wymienionych pracodawców strona pobierała zasiłek chorobowy (w okresach od [...] do [...] i od [...] do [...]). Z kolei po ustaniu zatrudnienia w P.P.H.U. A pobierała zasiłek chorobowy od [...] do [...]. Zdaniem Wojewody [...] strona nie legitymuje się minimalnym okresem, o którym mowa w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. W ciągu 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji (od [...] do [...]), można bowiem do niego zaliczyć tylko pokrywające się okresy, w których była zatrudniona w obu wymienionych podmiotach, to jest 326 dni pomiędzy [...] a [...]. Brak jest natomiast podstaw, aby zakwalifikować okresy pobierania zasiłku chorobowego (od [...] do [...] i od [...] do [...]), gdzie kwoty podstawy wymiaru zasiłku wynosiły odpowiednio [...] zł i [...] zł, a tym samym były niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę (wynoszącego w 2010 roku 1.317 zł, zaś w 2011 roku 1.386 zł), ani też okresu zatrudnienia w P.P.H.U. A pomiędzy [...] a [...], kiedy uzyskiwała wynagrodzenie w kwocie niższej od minimalnego wynagrodzenia za pracę ([...] zł) oraz zasiłek chorobowy (od [...] do [...]), którego podstawa wymiaru ([...] zł) także była od tego wskaźnika niższa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T.J. wyraziła niezadowolenie z decyzji Wojewody [...] ponownie wskazując na krzywdzący, jej zdaniem, charakter odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca raz jeszcze zaakcentowała, że pracownica Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. udzielała jej sprzecznych informacji co do sposobu usprawiedliwienia nieobecności w wyznaczonym terminie. Równocześnie strona zaakcentowała, iż nie wyjaśniono jej skutków prawnych związanych z ponowną rejestracją, w tym nie wskazano, że będzie się to wiązało z brakiem prawa do zasiłku. Skoro przy tym wcześniejszą decyzję o utracie statusu bezrobotnego odebrała dopiero po upływie miesiąca od jej wydania, uświadomiła to sobie dopiero wówczas, kiedy - w ocenie organu - nie spełniała już warunków do przyznania tego świadczenia. Niezależnie od powyższego, skarżąca podkreśliła, że - jak wynika z dołączonych do akt sprawy zaświadczeń ZUS - w okresie od [...] do [...] pobierała dwa zasiłki chorobowe, w związku z oboma stosunkami pracy, w których pozostawała, zaś suma podstaw wymiaru tych zasiłków wynosiła [...] zł, czyli była wyższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę, a pomimo to czas ten nie został uwzględniony jako okres wskazany w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia... W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powtórzył argumentację podniesioną w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia raz jeszcze podkreślając, że skarżąca nie legitymuje się minimalnym okresem zatrudnienia wymaganym z mocy z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia..., a w rezultacie nie spełnia przesłanki warunkującej nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie przy tym do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec wzruszeniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, iż zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie jak i poprzedzająca je decyzja pierwszoinstancyjna zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem należało je wyeliminować z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że T.J. utraciła status osoby bezrobotnej mocą decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...]. W tym stanie rzeczy, jej kolejny wniosek o przyznanie prawa do zasiłku należało ocenić w kontekście art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia... stanowiącego, iż osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. W świetle przywołanego przepisu, kluczowe znaczenie miało więc zbadanie, czy strona na dzień [...], kiedy zarejestrowała się ponownie w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ż., spełniała przesłanki warunkujące nabycie prawa do spornego świadczenia określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia..., w tym wskazany w jego ust. 1 pkt 2 wymóg polegający na tym, aby bezrobotny, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105, bądź też legitymował się innym okresem spośród wskazanych w ust. 1 pkt 2 lit. b-i cytowanego art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. Z mocy art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji..., do 365 dni, o których mowa wyżej, zalicza się również między innymi okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W niniejszej sprawie organy obydwu instancji orzekły o odmowie przyznania zasiłku, albowiem w ich ocenie skarżąca przesłanki tej nie zachowywała, gdyż okres wskazany w cytowanym unormowaniu był w jej przypadku krótszy od określonego w nim minimalnego progu, a mianowicie wynosił jedynie 326 dni. Zdaniem Sądu, ustalenia w powyższym zakresie nie zostały jednak zobrazowane dostatecznie jasno, zaś w uzasadnieniach obu decyzji nie wyjaśniono metody ich dokonania w sposób czyniący zadość treści art. 107 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] nie zawiera żadnego wyjaśnienia, jakie okresy i dlaczego zostały uznane za mieszczące się w dyspozycji art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia... Z kolei w treści zaskarżonego aktu organu odwoławczy wskazał, że za okres taki uznano wyłącznie 326 dni - pomiędzy [...] a [...], kiedy to strona świadczyła pracę równocześnie w ramach dwóch stosunków zatrudnienia, jakie wiązały ją z P.P.H.U. A w P. oraz z B Sp. z o.o. w W. Organ drugiej instancji nie wyjaśnił jednak w sposób jednoznaczny, dlaczego uwzględnił stronie akurat tylko ten okres. Można jedynie się domyślać - wskazuje na to dołączona do akt administracyjnych sporządzona odręcznie karta obliczeniowa (vide: karta nr 152 akt administracyjnych pierwszej instancji) - że dodano do siebie podstawy wymiaru wynagrodzeń pobieranych przez nią wówczas u każdego z tych pracodawców. Każda z tych podstaw wymiaru (wynosiły odpowiednio [...] zł - do [...] oraz [...] zł - od [...] do [...] - w B Sp. z o.o. oraz [...] zł - w P.P.H.U. A) była wprawdzie niższa niż obowiązująca wówczas kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę (1.317 zł), jednak po ich zsumowaniu uzyskano wartość, która kwotę tą przekraczała. Równocześnie Wojewoda [...] nie uznał skarżącej pozostałych opisanych w decyzji okresów, podnosząc, że podstawa wymiaru pobieranych wtedy przez nią świadczeń była niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w 2010 i w 2011 roku (odpowiednio 1.317 zł i 1.386 zł). Nie uwzględnił mianowicie: czasu pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia w B Sp. z o.o. (od [...] do [...] i od [...] do [...]), jako że podstawy wymiaru zasiłku wynosiły tu odpowiednio [...] zł i [...] zł, czasu zatrudnienia w P.P.H.U. A, (pomiędzy [...] a [...]), gdyż uzyskiwała tu najpierw wynagrodzenie w kwocie jedynie [...] zł (wartość z [...] r., nie podano kwot z roku [...] r.), a następnie zasiłek chorobowy, w wysokości [...] zł, ani też czasu pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia w tym podmiocie (od [...] do [...]), albowiem jego podstawa wymiaru wynosiła [...] zł. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji w ogóle jednak nie wynika, dlaczego w przypadku okresu równoczesnego pobierania przez stronę wynagrodzeń z dwóch źródeł (od dwóch pracodawców) organ odwoławczy dokonując oceny w kontekście art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia... przyjąć miał ich sumę (o czym świadczy fakt uznania tego okresu za mieszczący się w dyspozycji ust. 1 pkt 2 cytowanego przepisu), podczas gdy w odniesieniu do pozostałych opisanych wyżej okresów tego nie uczynił. Chodzi mianowicie o okresy: - od [...] do [...], kiedy skarżąca pobierała równocześnie zasiłek chorobowy (po ustaniu zatrudnienia w B Sp. z o.o.) o podstawie wymiaru w wysokości [...] zł, zaś od [...] [...] zł (patrz: zaświadczenia ZUS - karty nr 148 i 149 akt administracyjnych pierwszej instancji) oraz przychód ze stosunku pracy w P.P.H.U. A, w kwotach: [...] zł - za [...], [...] zł - za [...] oraz [...] zł za [...] (vide: dołączone do karty przychodów stanowiące karty nr 134 i 135 akt administracyjnych pierwszej instancji); - od [...] do [...], kiedy pobierała równocześnie dwa zasiłki chorobowe: jeden - w dalszym ciągu po ustaniu zatrudnienia w B Sp. z o.o., o podstawie wymiaru w wysokości [...] zł oraz drugi - w związku z trwającym stosunkiem pracy w P.P.H.U. A, o podstawie wymiaru wynoszącej [...] zł; - od [...] do [...], kiedy pobierała dwa zasiłki chorobowe: jeden - w dalszym ciągu po ustaniu zatrudnienia w B Sp. z o.o., o podstawie wymiaru w wysokości [...] zł oraz drugi - po ustaniu zatrudnienia w P.P.H.U. A, o podstawie wymiaru wynoszącej [...] zł. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że sumy kwot świadczeń pobieranych przez skarżącą w poszczególnych, wskazanych wyżej, okresach przewyższają odpowiednie wartości minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w latach 2010 i 2011, co pozwalałoby na uznanie ich za okresy, o których mowa w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia... Organ drugiej instancji nie podał jednak, dlaczego przyjął zaprezentowany wyżej sposób obliczenia, to jest dlaczego w odniesieniu do okresu pomiędzy [...] a [...] uwzględnił sumę pobieranych przez stronę świadczeń, a nie postąpił tak w przypadku okresów późniejszych. W uzasadnieniu swojej decyzji przywołał wprawdzie treść art. 104 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia..., zgodnie z którym, w przypadku gdy kwoty, o których mowa w ust. 1 tego przepisu (stanowiące podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne), pochodzą z różnych źródeł, obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje wtedy, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek ustalona zgodnie z ust. 1 wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Po pierwsze jednak, należy zwrócić uwagę, że przepis ten nie reguluje sposobu oceny spełniania przez bezrobotnego wymogów wynikających z art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tej ustawy, a określa jedynie od jakich świadczeń odprowadzać należy składki na Fundusz Pracy. Po drugie natomiast, organ odwoławczy poprzestał na zacytowaniu treści wspomnianego unormowania w ogóle nie wyjaśniając, w jaki sposób (i czy w ogóle) przepis ten w niniejszej sprawie zastosował. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie może zostać uznana za prawidłową. Brak dokładnego i jednoznacznego zaprezentowania w jej treści sposobu obliczenia, jaki został zastosowany przy ustalaniu długości okresu, o którym mowa w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia..., jak również brak wskazania przesłanek, na jakich się oparto nie zaliczając skarżącej do tego okresu, czasu pomiędzy [...] a [...], kiedy to pobierała równocześnie świadczenia (których suma przekraczała wartość minimalnego wynagrodzenia za pracę) stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 §1 K.p.a. i jest istotną przeszkodą utrudniającą merytoryczną ocenę legalności zawartego w niej rozstrzygnięcia. Dlatego ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji (którego decyzję obciążają te same uchybienia) raz jeszcze ustali, czy T.J. na dzień rejestracji ([...]) spełniała wymóg określony w art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., a następnie - wyda decyzję, w której wskaże dokładnie, jakie okresy zaliczył stronie do okresu wymienionego w tym przepisie. O ile natomiast uzna, że niektóre z tych okresów nie mieszczą się w dyspozycji cytowanego uregulowania - wyjaśni w sposób jednoznaczny przesłanki, na których oparł swoje stanowisko. W szczególności, powinien raz jeszcze poddać ocenie okres od [...] a [...], mając na uwadze fakt, iż strona pobierała wówczas równolegle dwa świadczenia oraz podać, które kwoty rzeczonych świadczeń - i dlaczego - w tym kontekście uwzględnił, a które nie. Niezależnie od powyższego trzeba podnieść, że zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości, do jakich miało dojść przy uprzednim pozbawieniu strony statusu bezrobotnego polegające na wprowadzeniu jej w błąd co do sposobu usprawiedliwienia niestawiennictwa w terminie wyznaczonym przez Powiatowy Urząd Pracy w Ż., nie mogły zostać uwzględnione. Kwestia ta wykracza bowiem poza granice niniejszej sprawy, jako że stanowiła przedmiot odrębnego postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...], nr [...], od której skarżąca - co jest poza sporem - nie wniosła odwołania, w następstwie czego akt ten stał się prawomocny. Przedmiot niniejszej sprawy obejmuje natomiast odrębne zagadnienie jakim jest późniejsza odmowa przyznania stronie zasiłku dla bezrobotnych. Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 i art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Równocześnie Sąd uznał, że nie byłoby zasadne orzekanie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w trybie art. 152 p.p.s.a. Miał bowiem w polu widzenia fakt, iż decyzją tą nie tylko odmówiono stronie przyznania zasiłku lecz równocześnie uznano ją za osobę bezrobotną, z czym także wiążą się określone uprawnienia.