IV SA/Gl 162/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie WSA Beata Kalaga-Gajewska, WSA (del.) Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. - B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie transportu drogowego i przewozów 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] Nr[...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Starosta P. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "e", art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. “d" i art. 22a ust. 3 i 5 ustawy z dnia 5 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym nr [...] w ramach linii regularnej: [...] W. skrzyżowanie – F. – P. dworzec PKP. Jako uzasadnienie podał, że wnioskodawca zaproponował zmianę wszelkich kursów na realizowane w dni nauki szkolnej oraz skierowanie [...] kursów poza przystankiem "F.[...]" Wójt Gminy w M. postanowieniem z dnia [...] wyraził zgodę na proponowane zmiany, natomiast Burmistrz Miasta P. postanowieniem z dnia [...] negatywnie uzgodnił proponowane zmiany. Z uwagi na nieuzgodnienie proponowanych zmian Starosta P. nie znalazł podstaw do zmiany wskazanego zezwolenia. Nadto organ ten podniósł, że wnioskodawca przed wydaniem przedmiotowej decyzji dokonał zmian w przebiegu linii regularnej określonej w zezwoleniu nr [...], a tym samym wyczerpał dodatkową przesłankę odmowy zmiany zezwolenia. Od decyzji tej odwołanie w imieniu Przedsiębiorstwa A wniósł Prezes Zarządu. W odwołaniu tym wskazał, że przeprowadzona analiza realizowanych kursów wskazuje na słuszność proponowanych zmian, zwłaszcza w sytuacji, gdy samorządy lokalne nie dotują prowadzonej działalności. Zdaniem odwołującej się strony utrzymanie linii w dotychczasowej formie generuje takie straty, że w konsekwencji doprowadzi do jej likwidacji. Jednocześnie wskazano w odwołaniu rozwiązania, które pozwoli zachować obsługę przedmiotowej linii i nie będzie generowało strat. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. -B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 lit."e", art. 22a ust. 1 pkt 2 lit."d" i art. 22a ust. 3 i 5 ustawy z dnia 5 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiło przebieg postępowania i stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji oparta została o negatywną opinię Burmistrza Miasta P. oraz negatywną analizę [...] w W. – Ośrodek B w C. Nadto organ ten zauważył, że nie wystąpiły nieprzewidziane okoliczności, które umożliwiałyby przewoźnikowi ograniczenie obowiązku przewozowego z przyczyn ekonomicznych. Skargę na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo A wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej strona skarżąca zarzuciła obrazę przepisów ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 1 przez uznanie, że zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów wymaga koordynacji, chociaż obowiązujące przepisy tego nie przewidują, jak również obrazę § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 grudnia 2003 r. w sprawie treści, sposobu i terminów ogłoszenia rozkładów jazdy oraz warunków ponoszenia kosztów z tym związanych oraz błędną ocenę materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nie udowodnienia wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności uzasadniających zmianę przedmiotowego zezwolenia. W motywach skargi [...] podniósł, że podejmując wykonywanie regularnych przewozów nie mógł przewidzieć, które kursy będą opłacalne, a które nie. Nadto skarżące Przedsiębiorstwo nie zgodziło się z tym, że swoimi działaniami zmierza do wymuszenia od lokalnych samorządów dofinansowania prowadzonej działalności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. -B.wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczne motywy jakimi kierowało się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazało, że o koordynacji rozkładów jazdy wspomniano jedynie incydentalnie, a nie jak o bezwzględnie wymaganym elemencie prowadzonego postępowania. Podtrzymało swoje stanowisko o próbie wymuszenia przez skarżące Przedsiębiorstwo dogodnych warunków prowadzonej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1259 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej działań, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga musiała zostać uwzględniona, jednakże z innych powodów niż przywołała je strona skarżąca. W pierwszej kolejności Sąd zobligowany jest do zwrócenia uwagi na fakt, że stroną postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie jest Przedsiębiorstwo A zgodnie z dołączonym do skargi odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego uprawnionym do reprezentowania Przedsiębiorstwa jest Zarząd Spółki, przy czym w przypadku zarządu wieloosobowego do składania oświadczeń woli i podpisywania w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków Zarządu albo jednego członka Zarządu łącznie z Prokurentem. Analiza akt administracyjnych wykazała, że wniosek o zmianę zezwolenia Nr [...] złożonego do Starosty P. podpisał tylko Członek Zarządu Spółki, zatem tylko jedna osoba. Organ pierwszej instancji nie przeprowadził analizy wskazanego wniosku pod kątem jego zgodności z wymogami prawa. Zgodnie z treścią art. 63 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego podanie wnoszone do organu administracji publicznej powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, a po myśli art. 64 § 2 tegoż Kodeksu jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W przypadku skarżącej Spółki do jej reprezentowania uprawniony jest Zarząd, a z uwagi na to, że jest on wieloosobowy wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu lub też członka zarządu i prokurenta. Wniosek o zmianę zezwolenia został podpisany przez Członka Zarządu Spółki, a zatem zawiera on wadę uniemożliwiającą skuteczne prowadzenie postępowania, nim nie zostanie ona usunięta. Organ pierwszej instancji wskazanej wady nie dostrzegł i przeprowadził prawem wymagane postępowanie i wydał w sprawie decyzję administracyjną. Działanie takie wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa, a okoliczność ta stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przewidzianą treścią art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji podpisał Prezes Zarządu, a organ odwoławczy nie podjął działań zmierzających do ustalenia, czy odwołanie to jest wniesione przez uprawniony podmiot i czy spełnia wszystkie wymogi stawiane pismom procesowym w ramach postępowania administracyjnego, lecz przeprowadził dodatkowe postępowanie i wydał zaskarżoną decyzję. Stosownie do postanowień art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznych działań związanych z wniesionym odwołaniem jest zobowiązany w pierwszej kolejności zbadać czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Podjęcie decyzji przez organ odwoławczy w sytuacji niedopuszczalności odwołania względnie uchybienia terminu skutkuje tym, że tak wydana decyzja obarczona jest wadą nieważności, ponieważ wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy w pierwszej kolejności zobowiązany był do zbadania dopuszczalności wniesionej skargi, a w szczególności do sprawdzenia czy odwołanie zostało wniesione przez właściwie reprezentowany podmiot. W przypadku stwierdzenia uchybień w tym, zakresie organ ten winien w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wezwać skarżącą Spółkę do usunięcia naruszenia prawa z zastrzeżeniem, że jeżeli brak ten nie zostanie usunięty w terminie siedmiu dni stwierdzi niedopuszczalność wniesionej skargi ( zob. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 4842/97 Lex 37160 ). Jak zostało zaznaczone organ odwoławczy nie podjął działań zmierzających do sprawdzenia, czy odwołanie wniesione zostało przez właściwie umocowanego przedstawiciela Spółki, lecz rozpatrzył sprawę merytorycznie. W tej sytuacji organ odwoławczy podjął rozstrzygnięcie z rażącym naruszeniem prawa, a okoliczność ta wyczerpuje przesłankę przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do stwierdzenia jej nieważności, przy jednoczesnym braku wystąpienia przesłanek negatywnych przewidzianych treścią art. 156 § 2 tego Kodeksu. Przedstawione powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, a okoliczność ta po myśli art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) wyczerpuje znamiona stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu pierwszej instancji. Z uwagi na wystąpienie przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zarówno decyzji organu pierwszej instancji jak i zaskarżonej decyzji Sąd nie dokonywał już merytorycznej oceny rozstrzygnięć podjętych przez organy administracji publicznej. Skutkiem niniejszego wyroku jest powrót sprawy do etapu wniosku Przedsiębiorstwa A złożonego do organu pierwszej instancji i podjęcia wskazanych w motywach niniejszego wyroku działań zmierzających do nadania mu dalszego biegu względnie do innego zakończenia uruchomionego postępowania administracyjnego. Sąd po myśli art. 152 wyżej wymienionej ustawy określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. O kosztach postępowania Sąd nie orzekał, ponieważ do zamknięcia rozprawy strona skarżąca stosownie do postanowień art. 210 § cytowanej ustawy nie złożyła stosownego wniosku o zwrot kosztów postępowania. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wskazanej powyżej ustawy stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. su.