IV SA/Gl 165/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz C. na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 20151 r., poz. 163 ze zm.) przyznał M.F. trzy zasiłki celowe: - w kwocie 80 zł na pokrycie kosztów leków, - w kwocie 40 zł na zakup bielizny - w kwocie 30 zł na pokrycie kosztów zakupu środków czystości. Swoje rozstrzygnięcie organ orzekający uzasadnił trudną sytuacją życiową wnioskodawcy spowodowaną ubóstwem, niepełnosprawnością i stanem chorobowym. Wskazał, że dochód wnioskodawcy wynosi 604 zł i jest niższy od ustawowego kryterium dochodowego. Dochód ten nie pozwala na zaspokojenie niezbędnych potrzeb. W odwołaniu wnioskodawca domagał się zwiększenia zasiłku na zakup leków wskazując na dodatkowy zakup ziół oraz zamiar zakupu leków bez recepty, a także zwiększenia zasiłku na zakup bielizny ze względu na jego rzeczywiste potrzeby. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. Kolegium uznało zasadność przyznania pomocy skarżącemu, a jednocześnie stwierdziło, że stronie nie przysługuje roszczenie o przyznanie świadczeń w określonej wysokości, gdyż ona zależy także od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości osób potrzebujących wsparcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.F. wyraził niezadowolenie z wyniku postępowania administracyjnego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja w ostatecznym wyniku odpowiada prawu. Wynika to z okoliczności, które co prawda nie zostały wyraźnie wyartykułowane przez organy administracyjne, ale wprost wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący od wielu lat regularnie korzysta za wsparcia pomocy społecznej, co oznacza, że jego potrzeby są na bieżąco monitorowane i zaspakajane odpowiednio do ich zasadności i możliwości Ośrodka Pomocy Społecznej. Decyzja I instancji została poprzedzona analizą sytuacji finansowej skarżącego, z której wynika, że uzyskiwane przez niego świadczenia pozwalają na bieżące zaspakajanie niezbędnych, zgłaszanych przez niego potrzeb. Zwrócić należy przy tym uwagę na okoliczność, że skarżący nie musi ponosić opłat za mieszkanie (czynszu), które zwykle stanowią istotny wydatek rodzin o niskich dochodach. Zamieszkuje przy tym w domu razem z najbliższą rodziną, a więc nie zachodzi obawa by pozostał bez odpowiedniego wsparcia zarówno ze strony pomocy społecznej, jak i rodziny. Na te okoliczności Sąd zwracał już uwagę w poprzednich wyrokach dotyczących skarżącego (por. np. wyrok z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 560/12). Ponadto w niniejszej sprawie zasiłek celowy na leki został przyznany w wysokości, na jaką opiewała w przybliżeniu dostarczona przez skarżącego specyfikacja sprzedaży leków przepisanych receptami. Skarżący nie określił we wniosku wysokości żądania, w związku z czym organ nie miał podstaw do przyznania zasiłku w wyższej kwocie. Natomiast zasiłek na bieliznę gwarantuje zaspokojenie koniecznych potrzeb w tym zakresie i nie musi służyć do jednorazowego uzupełnienia całej odzieży skarżącego. W końcu uwzględnić również trzeba, że w tym samym dniu przyznano skarżącemu odrębną decyzją jeszcze pomoc finansową za zakup żywności w kwocie 150 zł, a zatem łącznie z zasiłkiem stałym dysponował on kwotą 904 zł. Ponieważ zgłoszone przez skarżącego potrzeby nie dotyczyły jakiś nadzwyczajnych okoliczności lecz mieściły się w granicach wydatków zwykle ponoszonych przez rodziny, to wydane w sprawie decyzje nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, w ramach którego przyznany jest zasiłek celowy z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. W tym stanie rzeczy, mimo pewnych braków w umotywowaniu decyzji organów obu instancji, nie zachodzą podstawy do podważenia zawartego w nich rozstrzygnięcia, wynikającego z prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i właściwego zastosowania prawa materialnego. Dlatego też z mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) orzeczono jak w sentencji. ec