IV SA/Gl 169/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, , po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego w kwestii wniosku o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu postanawia: przyznać od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego K. M. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego. Następnie postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. odmówiono przywrócenia terminu do sporządzenia uzasadnienia powyższego wyroku. Skarżąca wniosła od tego orzeczenia zażalenie, jednocześnie domagając się ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Ustanowiony dla skarżącej radca prawny K. M. pismem procesowym z dnia 7 października 2013 r. cofnęła zażalenie do na postanowienie z dnia 13 maja 2013 r. oraz wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Dodatkowo do pisma dołączono oświadczenie, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1030/13 umorzył postępowanie zażaleniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d cytowanego rozporządzenia stawka minimalna za postępowanie zażaleniowe wynosi 120 zł. Dodatkowo w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie powiększa się o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania w tym przedmiocie. K. M. została ustanowiona na etapie postępowania zażaleniowego, za co przyznano jej minimalną stawkę 120 zł, dodatkowo podlegającą podwyższeniu o 27,60 zł tytułem podatku od towarów i usług (VAT 23 %), co łącznie daje 147,60 zł. Zastosowanie stawki minimalnej jest uzasadnione nakładem pracy pełnomocnika, którego czynności polegały wyłącznie na zapoznaniu się z aktami sprawy i cofnięciu sporządzonego osobiście przez skarżącą zażalenia. Przyjdzie następnie zauważyć, że wskazane wyżej przepisy rozporządzenia nie regulują zwrotu kosztów przejazdu do sądu pełnomocnika będącego radcą prawnym. Możliwość ubiegania się przez skarżącego o zasądzenie od organu kosztów przejazdu do sądu zawodowego pełnomocnika nie wynika także z art. 205 § 2 P.p.s.a., bowiem w przepisie tym jest mowa jedynie o kosztach nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wobec tego należy uznać, że wydatki związane z przejazdem do sądu pełnomocnika strony będącego radcą prawnym zostały objęte stawkami opłat określonymi rozporządzeniu. Koszty te można wprawdzie uwzględnić ustalając wyższą niż minimalną stawkę opłaty, jednakże w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły ku temu uzasadnione przesłanki. W tym zakresie można się powołać na wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego, zgodnie z którym wydatkiem radcy prawnego nie będzie zwrot kosztów podróży, bowiem za niezbędne ustawodawca uznał w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 1197/05, Lex nr 317361). W tym stanie rzeczy należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy przyznanego skarżącej z urzędu zgodnie z poczynionymi wyżej wyliczeniami.