IV SA/Gl 172/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia: ustanowić adwokata dla skarżącej; Wyrokiem z dnia 25 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę I.G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...], wydaną w przedmiocie choroby zawodowej. Następnie, to jest w dniu [...] skarżąca nadała do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczyła, iż zakres jej żądania obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata. W uzasadnieniu nawiązała do merytorycznych kwestii stanowiących przedmiot zaskarżonej decyzji administracyjnej. Równocześnie oświadczyła, że zamieszkuje wraz z małżonkiem w mieszkaniu własnościowym o powierzchni [...] m2 a nadto posiada ogród działkowy o powierzchni [...] ar. Nie dysponuje natomiast żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości przekraczającej 3.000 Euro. Miesięczny dochód rodziny skarżącej zadeklarowany został w kwocie [...] zł, na którą składają się emerytury pobierane przez nią - w wysokości [...] zł oraz przez jej męża - w rozmiarze [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może być udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Na wstępie należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na decyzję wydaną w przedmiocie choroby zawodowej. Tymczasem z art. 239 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wynika, że strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżąca korzysta więc ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w rezultacie jej wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu. Odnosząc się natomiast do wniosku I.G. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego trzeba przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego skarżącej doprowadziła do konkluzji, że przedstawiony wyżej wymóg został w sprawie zachowany. Z oświadczeń zawartych we wniosku wynika bowiem, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Przedłożone wraz z wnioskiem kopie decyzji organu rentowego potwierdzają przy tym, że na dochód jej rodziny składają się emerytury pobierane przez nią i małżonka, w kwotach netto odpowiednio [...] zł i [...] zł, co daje ogółem [...] zł. W tym stanie rzeczy Sąd, zważywszy wysokość wynagrodzeń, jakie są zazwyczaj pobierane przez fachowych pełnomocników za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a w szczególności za sporządzenie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że wydatki takie przekraczają możliwości płatnicze wnioskującej, a ich ewentualne poniesienie mogłoby ją narazić na szkodę w realizacji koniecznych potrzeb życiowych. Dlatego ustanowiono dla strony adwokata działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a.