IV SA/Gl 173/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie NSA Szczepan Prax ( spr.) WSA Beata Kalaga - Gajewska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. odmówił przyznania A.S. dodatku mieszkaniowego. Rozstrzygnięcie to podjęto w związku z nieprzedstawieniem przez wnioskodawczynię wysokości dochodów swojej matki, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. W szczególności strona była zobowiązana do podania wysokości [...] matki, czego nie uczyniła, a jako dochód po stronie matki ujęła [...], w której zasobach znajduje się lokal mieszkalny zajmowany przez stronę. Na skutek odwołania strony zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Kolegium dokonało odmiennego ustalenia, a mianowicie przyjęto, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Świadczy o tym [...] jej matki I.S., które zostało zainicjowane przez wnioskodawczynię. Ostateczną decyzję o [...] podjął Wojewoda Ś. w dniu [...] ustalając, że I.S. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Wobec takiego ustalenia wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek do uzyskania dodatku mieszkaniowego, bowiem powierzchnia użytkowa lokalu wynosi [...] m2 i przekracza powierzchnię normatywną określoną w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) o więcej niż 30 % ( [...] m2 ), przy czym udział powierzchni pokoi i kuchni ( [...] m2 ) w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60 %, a nie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 5 ust. 3 tej ustawy. Wydanie decyzji odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego było zatem prawnie uzasadnione, aczkolwiek z innych przyczyn niż to przedstawił organ I instancji. W skardze A.S. wskazała, że we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wpisała dwie osoby pozostające w gospodarstwie domowym. Jej zdaniem nie zostało złożone podanie o [...]. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest bezzasadna. Właściwie nie zawiera ona żadnych konkretnych zarzutów. Nie będąc jednak związany jej zarzutami i wnioskami ( art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm., oznaczonego dalej jako ppsa ), Sąd z urzędu skontrolował legalność zaskarżonej decyzji i stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa. W szczególności należy zaakceptować ustalenia faktyczne dokonane przez organ odwoławczy. W sytuacji bowiem, gdy decyzja Wojewody z dnia [...] o [...] I.S. opierała się na ustaleniu, że opuściła ona lokal skarżącej, to przyjęcie, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe było w pełni uzasadnione, zwłaszcza, że skarżąca nie powoływała się na zmianę okoliczności jaka musiałaby nastąpić do chwili złożenia wniosku o dodatek mieszkaniowy. Nie budzą także zastrzeżeń ustalenia odnoszące się do przesłanek z art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w świetle których skarżącej dodatek nie przysługuje. Dodać jedynie można, że w razie gdyby prowadziła ona wspólne gospodarstwo domowe z matką, to i tak nie nabyłaby prawa do tego świadczenia. Po pierwsze niewykazanie dochodów matki należało ocenić w ramach art. 5 ust. 4 cyt. ustawy, co również prowadziłoby do odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Po drugie – z akt tut. Sądu, sygn. IV SA/Gl 604/04 wynika, że matka skarżącej pobiera [...] w kwocie netto [...] zł ( brutto [...] zł ). Uwzględniając obowiązujące zasady waloryzacji [...] nie ulega wątpliwości, że średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej przekraczał w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku 125% kwoty najniższej emerytury. Natomiast w żadnym razie nie ma podstaw do podzielenia tych twierdzeń skarżącej ( wyraźnie wyartykułowanych w sprawie o sygn. IV SA/Gl 172/04 ), według których zamieszkując razem z matką skarżąca nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego, a matkę [...]. Twierdzenia te nie mają odbicia w materiale sprawy i należy je potraktować wyłącznie jako bezskuteczną próbę dopasowania sytuacji skarżącej do wymogów ustawowych. Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji.