IV SA/Gl 179/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2005 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga L. B. skierowana przeciwko decyzji Prezydenta Miasta K. [...] roku Nr [...]. Do skargi został załączony odpis tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednakże, zgodnie z treścią art. 52 p.p.s.a., w każdym ze wskazanych wyżej przypadków konieczne jest wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu po myśli przepisów kodeksu postępowania administracyjnego środka zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji organu administracji publicznej I instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny stałby się właściwy do rozpoznania jego skargi wyłącznie wtedy, gdyby była skierowana przeciwko rozstrzygnięciu ostatecznemu tj. rozstrzygnięciu, od którego nie służyłoby już odwołanie w administracyjnym toku instancji. Skarga niniejsza podlega zatem odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 ust. 6 p.p.s.a., albowiem przed jej wniesieniem nie wyczerpano środków zaskarżenia. SW