IV SA/Gl 179/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 1 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia[...], nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata Wyrokiem z dnia 28 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Pismem z dnia [...] roku, uzupełnionym w dniu [...] roku, W. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. We wniosku skarżący wskazał, że jest od wielu lat osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych. Podał również, że prowadzi samotnie gospodarstwo domowe, korzysta z pomocy organizacji charytatywnych oraz otrzymuje "dopłaty do mieszkania" w kwocie około 170 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie ppsa) stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym w myśl art. 245 § 1 ppsa. W niniejszej sprawie z treści wniosku wynika, iż intencją skarżącego było uzyskanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Co do zasady prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje jedynie zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków bądź też od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, doradcy podatkowego bądź rzecznika patentowego. Jest również regułą, że przyznanie prawa pomocy wnioskodawcy będącemu osobą fizyczną w tym zakresie następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie samodzielnie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ppsa). W ocenie Sądu sytuacja skarżącego w pełni wypełnia wskazane wyżej przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy. Jak wynika bowiem z treści wniosku skarżącego nie posiada on żadnych zasobów majątkowych, a środki finansowe przeznaczane na utrzymanie pochodzą głównie z pomocy społecznej. Z powyższego wynika, iż skarżący nie posiada środków na pokrycie kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Z tych względów, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ppsa postanowiono jak sentencji.