IV SA/Gl 179/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W treści skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...], J. T. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, utrzymującego w mocy decyzję pierwszoinstancyjną nr [...] z dnia [...] r., wydaną z upoważnienia Starosty [...], która rozstrzygnęła w przedmiocie umieszczenia wyżej wymienionego poza kolejnością w Domu Pomocy Społecznej "A" w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie jednak z treścią §3 przywołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej określona w cytowanym unormowaniu polegać może na prawdopodobieństwie zaistnienia poważnej szkody (majątkowej czy też niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia bądź na ograniczeniu możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Niebezpieczeństwo zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi przy tym wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności powinien oprzeć je zarówno na ocenie treści samego wniosku, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa natomiast na wnioskodawcy i to on jest obowiązany do wskazania okoliczności, które pozwolą rozstrzygnąć, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki, od których cytowany art. 61 §3 p.p.s.a. uzależnia uwzględnienie zgłoszonego w tym zakresie żądania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08 -orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych uznano, że w rozpoznanym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot skargi. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżony akt stanowił następstwo prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r., sygn. akt [...] o skierowaniu J. T. do domu pomocy społecznej bez jego zgody. Wydając omawianą decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. było więc tym orzeczeniem związane i wykonywało zawarte w jego treści rozstrzygnięcie. Niezależnie od powyższego trzeba podnieść, że zawarty w skardze wniosek nie został w zasadzie w ogóle uzasadniony gdyż skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że wykonanie kwestionowanej decyzji, polegające na umieszczeniu go w Domu Pomocy Społecznej "A" w B. wywoła po jego stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym nie sposób przyjąć, aby żądanie J. T. zostało należycie umotywowane w kontekście przesłanek wskazanych w art. 61 §3 p.p.s.a. Istnienia takich przesłanek nie można również wywodzić analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Warto dodać, że placówka do której skierowano wnioskodawcę jest obowiązana zapewnić mu całodobową opiekę, wyżywienie i bytowanie w warunkach odpowiadających określonym w prawie wymogom. Mianowicie, z mocy art. 55 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.), dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających zaś jej organizacja, zakres i poziom świadczonych usług uwzględnia w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców domu oraz stopień ich fizycznej i psychicznej sprawności. W świetle powyższego Sąd nie miał wystarczających podstaw do tego, aby wstrzymać wykonanie decyzji i dlatego postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a.