IV SA/Gl 180/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na akt Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu. Jak wynika z akt tut. Sądu sygn. II SA/GL 690/10 M. M. wystąpił do Gminy G. o zwrot opłat za wydanie kart dwóch pojazdów: marki [...] o numerze rej. [...] oraz [...] nr rej. [...]. Pismem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta G. udzielił negatywnej odpowiedzi w sprawie. Stanowisko organu zostało doręczone stronie w dniu [...] r. Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa M. M. wniósł dopiero w dniu [...] r., a następnie po otrzymaniu pisma organu z dnia [...] r. o podtrzymaniu dotychczasowego stanowiska, złożył skargę do sądu administracyjnego. Jednakże prawomocnym postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/GL 690/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę odrzucił wobec uchybienia przez skarżącego 14 – dniowemu terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji dwoma kolejnymi pismami z dnia 10 grudnia 2010 r. M. M. wystąpił do Prezydenta Miasta G. ponownie o zwrot kwot 425 zł jako nadpłaty za wydanie karty pojazdu dla sprowadzonych z zagranicy samochodów marki [...] nr rej. [...] uiszczonej w dniu 12 sierpnia 2004 r. oraz marki [...], nr rej. [...], uiszczonej w dniu 4 lipca 2005 r. Zdaniem wnioskodawcy, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04, OTK-A 2006/1/3, pobrane opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł, były zawyżone, a nowe przepisy zmniejszyły ją do kwoty 75 zł, co uzasadnia żądanie zwrotu nienależnie uiszczonej kwoty po 425 zł za każdy pojazd. W odpowiedzi Z-ca Naczelnika Wydziału Komunikacji, działająca z up. Prezydenta G., aktem z dnia [...] r. nr [...] odmówiła zwrotu części opłat za kartę pojazdu obydwu pojazdów. Zdaniem organu administracji, pobranie opłaty nastąpiło bowiem w wysokości, określonej w rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz. U. Nr 137, poz. 1310), zaś Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku orzekł wprawdzie o niezgodności § 1 ust. 1 cyt. rozp. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, jednakże stwierdził, że przepis ten traci moc obowiązującą 1 maja 2006 r. W tej sytuacji brak podstawy do zwrotu opłat wcześniej pobranych jako należnych zgodnie z poprzednią regulacją. Powyższy akt odmowny doręczono M. M. w dniu 17 grudnia 2010 r., zaś pismem z dnia 27 grudnia 2010 r. wezwał on organ administracji do usunięcia naruszenia, podtrzymując żądanie zwrotu opłat. W odpowiedzi organ administracji pismem z dnia [...] r., doręczonym w dniu 10 stycznia 2011 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W tym stanie rzeczy M. M. w dniu 17 stycznia 2011 r. wniósł skargę do sądu administracyjnego, domagając się uchylenia pisma z dnia 30 grudnia 2010 r. i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący ponowił dotychczasową argumentację, co do braku podstawy prawnej pobrania opłat za wydanie karty pojazdu w zawyżonej wysokości, tj. 500 zł. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż pobrana od skarżącego opłata za kartę pojazdu zgodna była z obowiązującym wówczas stanem prawnym. Natomiast wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., uznający za niekonstytucyjną ustaloną w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury opłatę, wyznaczył datę utraty mocy obowiązującej przepisu na dzień 1 maja 2006 r. W konsekwencji organy stosujące prawo zobligowane były do dalszego stosowania zakwestionowanego przepisu aż do daty wskazanej w wyroku Trybunału. Wskazano przy tym na tę część uzasadnienia wyroku Trybunału, która wyjaśnia motywy odroczenia w czasie wejścia w życie orzeczenia. Powołano się na zasadę określoną w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także przytoczono uchwałę Sądu najwyższego z dnia 7 grudnia 2007 r., III CZP 125/07, wywodząc, że skutki wydania niekonstytucyjnego przepisu nie mogą obciążać podmiotów, które zgodnie z zasadą legalności muszą stosować obowiązujące prawo. Późniejsza zmiana przepisów nie może stanowić podstawy do żądania zwrotu części uiszczonej opłaty za kartę pojazdu. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07/ONSA i WSA 2008/2/21), na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przysługuje skarga do sądu administracyjnego na skierowanie do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz. U. Nr 137, poz. 1310), gdyż jest to sprawa administracyjna, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności. W myśli art. 52 § 3 cyt. ustawy, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Regulacja ta nie oznacza jednak uprawnienia strony do wielokrotnego kierowania do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. W sprawie tej organ administracji podejmuje bowiem jeden akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., od którego przysługuje stronie jednokrotne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a następnie ( w razie podtrzymania negatywnego stanowiska organu lub braku odpowiedzi) skarga do sądu administracyjnego. Wszelkie kolejne pisma strony i odpowiedzi organu, nie mogą być kwalifikowane jako akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Strona, która uchybiła ustawowemu terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, może się uchylić od negatywnych skutków opóźnienia jedynie w drodze wniosku o przywrócenie terminu, skierowanego do organu administracji ( vide : wyrok 7 sędziów NSA z dnia 14 marca 2011 r. sygn. akt IFPS 5/10, ONSA i WSA 2011/3/50). Nie jest zaś dopuszczalne sanowanie skutków uchybienia terminu poprzez kolejne złożenie żądania zwrotu opłaty, a następnie kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak to nastąpiło w niniejszej sprawie. Z akt tut. Sądu sygn. II SA/GL 690/10 wynika bowiem niezbicie, że przedmiotem aktu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] była odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty tych samych dwóch pojazdów, co do których skarżący wystąpił z kolejnymi wnioskami z dnia 10 grudnia 2010 r. Nie ustała też przyczyna odrzucenia skargi w sprawie II SA/GL 690/10, bowiem nie doszło do przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z tych wszystkich względów skarga na pismo organu z dnia [...] r. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie wpisu sądowego w kwocie 100 zł oparto na przepisie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. su.