IV SA/Gl 183/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Ł.R. na decyzję Rektora Politechniki [...] w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia studiów uchyla zaskarżoną decyzję. W dniu 3 października 2016 r. Ł. R. złożył wniosek o wznowienie studiów niestacjonarnych I stopnia na semestrze VI na kierunku [...] na Wydziale [...] w P. Po rozpatrzeniu tego wniosku Dziekan Wydziału [...] P. decyzją z dnia [...]nr [...]odmówił wyrażenia zgody na wznowienie studiów. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm., zwanej dalej "ustawa"), art. 104 oraz 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 267 ze zm. – w skrócie "k.p.a.") oraz § 3 Regulaminu studiów w P. przyjętego przez Senat P. uchwałą z dnia [...] Nr [...] (dalej "Regulamin studiów"). W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że w dniu 11 maja 2016 r. wnioskodawca został skreślony z listy studentów z powodu niepodpisania umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, pomimo poinformowania o konieczności jej podpisania i skutkach ewentualnego niepodpisania. Następnie wskazał, że zgodnie z § 10 ust. 2 Regulaminu studiów wznowienie studiów następuje na zasadach obowiązujących w chwili podjęcia decyzji przez dziekana. Natomiast wydając decyzję wziął pod uwagę dotychczasowe postępowanie wnioskodawcy, jako studenta Wydziału [...], a w szczególności nieprzestrzeganie przepisów obowiązujących na P. oraz zachowanie nie licujące z godnością studenta. W dniu 11 maja 2016 r. Ł. R. ukarany został przez Komisję Dyscyplinarną ds. Studentów P. prawomocną karą nagany, w związku z uznaniem za winnego złożenia w sposób nieuprawniony podpisu świadczącego o obecności na zajęciach, mimo braku dopuszczenia do tych zajęć przez prowadzącego. Organ stwierdził, że w tym stanie rzeczy zgodnie z § 10 ust.1 Regulaminu studiów powstała podstawa do niewyrażenia zgody na wznowienie studiów w semestrze szóstym. W odwołaniu od powyższej decyzji Ł. R. zakwestionował powołanie się przez organ na fakt niepodpisania umowy w latach 2015/2016. Podniósł, że zawarcie umowy cywilnoprawnej jest dobrowolne, a jej niepodpisanie powoduje jedynie skutek skreślenia z listy studentów na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 3 ustawy. W jego ocenie okoliczność ta nie może być podstawą do "uzasadnienia faktycznego w zakresie odmówienia wyrażenia zgody na wznowienie studiów". Jednocześnie odwołujący zakwestionował powołanie przez organ § 10 ust. 2 Regulaminu studiów w odniesieniu do kary nagany. Wskazał, że Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów P. decyzją z dnia [...] wymierzyła mu karę nagany oraz decyzją o sygn. [...] przywróciła w prawach studenta. W jego ocenie kary nagany nie można porównywać do kary np. dyscyplinarnego wydalenia ze studiów bądź innej kary tymczasowego ograniczenia praw uniemożliwiającej wznawianie studiów i dlatego jej wymierzenie nie może być podstawą do uzasadnienia odmowy wyrażenia zgody na wznowienia studiów. Takie uzasadnienie "tworzy nadużycie w postaci możliwości dożywotniego powoływania się na karę nagany w odmowie wznawiania studiów." Ponadto, zdaniem skarżącego w świetle regulacji § 10 ust. 2 Regulaminu studiów Dziekan nie jest uprawniony do oceny postępowania wnioskodawcy, gdyż uprawnionym do tego jest zgodnie z Regulaminem studiów - Komisja Dyscyplinarna, która w żaden sposób nie ograniczyła jego praw. Na tej podstawie odwołujący wywiódł, że § 10 Regulaminu nie może być podstawą do uzasadnienia prawnego w zakresie odmowy wyrażenia zgody na wznowienie studiów. Rektor P. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 3 ust. 5 Regulaminu studiów, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że organ I instancji miał na względzie dotychczasowe postępowanie Ł. R. jako studenta, w szczególności nieprzestrzeganie przez niego obowiązujących przepisów oraz zachowanie nieprzystające studentowi. Stwierdził, że decyzja organu I instancji została podjęta zgodnie z § 10 Regulaminu, który dokładnie precyzuje uprawnienia Dziekana oraz wskazuje na ich nieobligatoryjny charakter i uznaniowość decyzji. Następnie Rektor wskazał, że przywołane w odwołaniu fakty niepodpisania przez Ł. R. umowy o warunkach odpłatności za studia w roku akademickim 2015/2016 oraz postępowania toczącego się przed Komisją Dyscyplinarną ds. Studentów P., nie mają związku ze sprawą wznowienia studiów. Niepodpisanie umowy stanowiło bowiem podstawę wszczęcia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o skreśleniu z listy studentów, od której, zgodnie z pouczeniem, Ł. R. miał prawo się odwołać. Z kolei postępowanie prowadzone przez Komisję Dyscyplinarną zakończyło się wydaniem prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary nagany. W ocenie organu obydwa postępowania są odrębne w stosunku do toczącego się obecnie postępowania w sprawie wznowienia studiów i ich rozstrzygnięcia nie mają bezpośredniego wpływu na podjętą decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Ł. R. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz wydanie zgody na wznowienie studiów zgodnie z wnioskiem z dnia 3 października 2016 r. Skarżący zasadniczo powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu ponownie akcentując, że wskazane przez Dziekana przesłanki, tj. niepodpisanie umowy w latach 2015/2016 oraz powołanie się na § 10 ust. 2 Regulaminu studiów w odniesieniu do kary nagany nie mogą stanowić uzasadnienia dla odmowy wyrażenia zgody na wznowienie studiów. Następnie skarżący wskazał, że uzasadnienie decyzji Rektora zawiera sprzeczność, bowiem Rektor z jednej strony "zaprzecza, że te przesłanki są odrębne i nie mają żadnego wpływu na podjęcie decyzji przez Dziekana, a ponadto wskazuje na pewnego rodzaju przyzwolenie w uznaniowości decyzji Dziekana, który nie wskazuje innego uzasadnienia jak to, które sam zawarł". Wobec powyższego skarżący zarzucił, że Rektor nie uzasadnił merytorycznie swej decyzji, jak również dotychczasowe działania Rektora skutkujące zaistnieniem odrębnego postępowania przed Sądem Administracyjnym (sygn. akt: IV SA/GI 708/16) wskazują na pewnego rodzaju uporczywość oraz brak chęci podejmowania próby ugodowej oraz stanowią przede wszystkim próbę oddalenia w czasie możliwości wznowienia studiów. Zdaniem skarżącego działania Rektora naruszają zasady demokratycznego państwa prawa, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej i słusznego interesu obywatela. Dlatego skarżący wniósł dodatkowo o udostępnienie informacji publicznej w zakresie ilości studentów, którym P. odmówiła wznowienia studiów wraz z podaniem przyczyny odmowy, ilości studentów studiujących z udzieloną karą nagany oraz ilości absolwentów, którzy ukończyli studia z udzieloną karą nagany w okresie od 2010 roku do 2016 roku z podziałem na lata studiów i kierunki w trybie stacjonarnym i niestacjonarnym na P. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy skarżącego załączonych do sprawy o sygn. akt IV SA/Gl 708/16. W uzasadnieniu podał, że ze skarżącym, jako studentem P. w dniu 1 października 2012 r. została zawarta umowa dotycząca odpłatności za studia. Umowa ta uległa rozwiązaniu na skutek skreślenia skarżącego z listy studentów z powodu niezaliczenia semestru VI. W związku ze wznowieniem studiów, co nastąpiło na podstawie decyzji Dziekana z [...] skarżący nie podpisał ponownie umowy określającej warunki pobierania opłat za studia i dlatego decyzją ww. organu z 11 maja 2016 r. został skreślony z listy studentów. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Rektora decyzją z [...] od której Ł. R. wniósł skargę do WSA w Gliwicach i w której to sprawie toczy się postępowanie pod sygn. IV SA/Gl 708/16. Ponownie w dniu 3 października 2016 r. Ł. R. wniósł podanie o wznowienie studiów, które zostało rozpatrzone negatywne. Ustosunkowując się do złożonej skargi wskazano, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Powołano się na przepisy dotyczące warunków pobierania opłat związanych z odbywaniem studiów oraz za usługi edukacyjne akcentując okoliczności związane z niepodpisaniem przez skarżącego umowy dotyczącej opłat za studia oraz konsekwencjach z tym związanych, tj. skreśleniem z listy studentów. Na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. pełnomocnik cofnął wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy o sygn. IV SA/Gl 708/16 w związku z dołączaniem przez Sąd akt administracyjnych ww. sprawy do niniejszej sprawy. Ponadto dodał, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał Regulamin studiów z 2015 r. znajdujący się w aktach sprawy oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto - co wymaga podkreślenia – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie może się ostać, bowiem narusza przepisy prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rektora P. utrzymująca w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] P. o odmowie wyrażenia zgody na wznowienie studiów na semestrze szóstym III roku studiów przez Ł. R. Zgodnie z art. 160 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1842, zwanej dalej jak dotychczas "ustawą") organizację i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Jako materialnoprawną podstawę wydania swoich decyzji organy wskazały § 10 ust. 2 Regulaminu Studiów w P. stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Senatu P. z dnia [...] Przepis ten reguluje kwestie wznowienia studiów. Skarżący, co w sposób jednoznaczny wynika z jego wniosku z 3 października 2016 r., ubiegał się o wznowienie studiów na semestrze szóstym w roku akademickim 2016/2017 na studiach niestacjonarnych na kierunku [...] w związku ze skreśleniem go z listy studentów decyzją Dziekana Wydziału [...] P. z dnia [...] utrzymaną w mocy decyzją Rektora tej uczelni z dnia [...] Skarga na tą decyzję wniesiona przez Ł. R. została oddalona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 23 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 708/16. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 4 Regulaminu dziekan podejmuje decyzje w indywidualnych sprawach studenckich, w szczególności wznowienia studiów po skreśleniu z listy studentów. Stosownie zaś do treści art. 207 ust. 1 ustawy do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257., wymienianej dalej jako "k.p.a.") oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Przepis § 10 Regulaminu studiów obowiązującego w dacie złożenia podania o wznowienie studiów, jak i wydania zaskarżonej decyzji stanowi, że student, który po zaliczeniu pierwszego semestru z wymagana liczba punktów ECTS przerwał studia lub został skreślony z listy studentów, może ubiegać się o wznowienie studiów. Wznowienie następuje na zasadach obowiązujących w chwili podjęcia decyzji przez dziekana. Redakcja tego przepisu wskazuje na to, że wydanie przez organ uczelni rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia studiów pozostawione zostało uznaniu organu. Rozstrzygnięcie to dokonywane jest zatem w ramach tzw. uznania administracyjnego (luzu decyzyjnego). Uznaniowy charakter tego rodzaju decyzji przejawia się tym, że organ nie ma obowiązku uwzględnienia każdego wniosku złożonego w przedmiocie wznowienia studiów. Jednakże, co wymaga podkreślenia, podejmowane przez organ w ramach uznania administracyjnego rozstrzygnięcie nie może oznaczać jego dowolności ale musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Wydanie decyzji uznaniowej musi zatem być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, to jest zebraniem materiału dowodowego, a następnie jego wszechstronnym rozpatrzeniem, znajdującym odzwierciedlenie w uzasadnieniu tej decyzji. Decyzje uznaniowe nie są bowiem zwolnione z obowiązku uzasadnienia faktycznego i prawnego, a wręcz przeciwnie należy przyjąć, że ze względu na konieczność wyboru rozstrzygnięcia decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają szerszego uzasadnienia niż decyzje podejmowane w warunkach ustawowego związania. Zatem rozstrzygnięcia (w szczególności te negatywne dla strony) podejmowane w ramach uznania administracyjnego powinny być szczególnie przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione. Decyzja taka powinna więc w sposób czytelny, umożliwiający kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania organu. Innymi słowy, organ orzekający na podstawie przepisu o charakterze uznaniowym ma obowiązek szczegółowego uzasadnienia motywów, jakimi kierował się, czyniąc użytek ze swych uprawnień, a uzasadnienie takiej decyzji nie może opierać się na ogólnych stwierdzeniach, czy też jedynie na przytoczeniu ustawowych czy regulaminowych przesłanek uprawniających do wydania decyzji niekorzystnej dla strony. Niespełnienie tych wymogów uzasadnia zarzut podjęcia rozstrzygnięcia z naruszeniem wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., a także z naruszeniem zasady przekonywania, o jakiej mowa w art. 11 k.p.a. Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega natomiast na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Dodać ponadto trzeba, że wskazane wyżej zasady procedury administracyjnej znajdują zastosowanie na wszystkich etapach postępowania. Wobec tego, powinny być stosowane także w postępowaniu odwoławczym, którego - co należy podkreślić - nie można sprowadzać jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Rolą organu odwoławczego, wynikającą wprost z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - określonej w art. 15 k.p.a., jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi zatem na ten organ kompetencję do przeprowadzenia samodzielnych ustaleń faktycznych i dokonania na ich podstawie ponownej oceny. To oznacza z kolei, że organ odwoławczy nie może poprzestać jedynie na przyjęciu stanu faktycznego ustalonego przez organ pierwszej instancji i zobowiązany jest do dokonania samodzielnej analizy co do okoliczności faktycznych. Postępowanie odwoławcze, przez ponowne rozpoznanie sprawy, ma bowiem na celu wyeliminowanie ewentualnych wadliwości zaistniałych przy rozpoznaniu sprawy przez organ pierwszej instancji. Wymaga to dokonania ponownej oceny, przy czym organ odwoławczy nie może poprzestać jedynie na kontroli zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest bowiem takim samym aktem stosowania prawa jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji. Na gruncie rozpoznawanej sprawy podkreślić też przyjdzie, że decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie jest jedynie decyzją formalną, zatwierdzającą kontrolowaną decyzję. Dlatego, w uzasadnieniu decyzji wydanej w drugiej instancji powinny zostać wskazane, w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący, motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, tak aby możliwe było ustalenie przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia omówionych wyżej wymogów, w tym w stopniu służącym realizacji zasad procedury administracyjnej określonych w art. 8, art. 11 i art. 15 k.p.a. oraz wskazującym na zrealizowanie przy wydaniu decyzji obowiązków określonych w art. 7, art. 80 k.p.a., a w rezultacie w art. 107 § 3 k.p.a. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia, jakimi przesłankami kierował się Rektor orzekając o odmowie wznowienia studiów przez skarżącego. Wydając w niniejszej sprawie decyzję uznaniową, istotne było wskazanie w uzasadnieniu konkretnych powodów, dla których organ uznał za zasadne nieuwzględnienie wniosku studenta. Tymczasem w zaskarżonej decyzji Rektor wskazał, że wydając decyzję w I instancji Dziekan miał na względzie dotychczasowe postępowanie Ł. R., w szczególności nieprzestrzeganie przez niego obowiązujących na P. przepisów oraz jego zachowanie nieprzystające studentowi. Następnie Rektor uznał, że decyzja wydana przez organ I instancji została podjęta zgodnie z § 10 Regulaminu studiów. Przy czym organ ten nie wskazał jakiego rodzaju dotychczasowe postępowanie skarżącego oraz zachowanie nieprzystające studentowi uznał za tego rodzaju, które uniemożliwia wznowienie studiów przez skarżącego, a w rezultacie dlaczego uznał, że wyczerpuje to podstawę do przyjęcia zasadności zastosowania § 10 ww. Regulaminu. Jest to o tyle istotne, że organ I instancji w swojej decyzji powołał się na okoliczności takie jak niepodpisanie przedłożonej przez Uczelnię umowy o warunkach odpłatności za studia, co było powodem skreślenia skarżącego z listy studentów oraz na ukaranie skarżącego przez Komisję Dyscyplinarną ds. Studentów P. prawomocną karą nagany. Tymczasem Rektor wskazał, że przywołane fakty, które skarżący w odwołaniu kwestionował jako podstawę uzasadnienia dla odmowy wyrażenia zgody na wznowienie studiów, nie mają związku ze sprawą wznowienia. Stwierdził, że oba postępowania w tym zakresie są odrębne w stosunku do obecnie toczącego się postępowania w sprawie wznowienia studiów i ich rozstrzygnięcia nie mają bezpośredniego wpływu na podjęta decyzję. Zatem Rektor utrzymując w mocy decyzję Dziekana, który do tych faktów się odwoływał, nie wyjaśnił de facto jakie fakty w istocie zadecydowały o przyjęciu zasadności odmowy wznowienia studiów. Słusznie zatem jest twierdzenie skarżącego, że z jednej strony Rektor zaprzecza, jakoby wskazane przez Dziekana okoliczności faktyczne mogły stanowić przesłanki mające wpływ na podjęcie decyzji o odmowie wznowienia studiów z drugiej zaś utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie wskazuje innego uzasadnienia dla podjęcia rozstrzygnięcia. W tych okolicznościach stwierdzić należało, że Rektor nie dokonał analizy sprawy, nie wskazał przyczyn i argumentów przemawiających, według niego, za podjętym rozstrzygnięciem. Tymczasem jak już wskazano rozstrzygnięcie musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Należało zatem zgodzić się z zarzutami skargi, że decyzja organu odwoławczego jest dowolna, bo nie zawiera wyczerpującego i merytorycznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, a nadto oceny słusznego interesu strony. To zaś skutkowało naruszeniem wskazanych wcześniej przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenia, w przekonaniu Sądu, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wskazuje na ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy i nie uzasadnia w żadnym razie podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, co prowadzi do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest dowolna i wymyka się spod oceny Sądu. Podkreślić przy tym trzeba, że nie jest rzeczą Sądu analiza akt administracyjnych sprawy oraz poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu, czy też odpowiedź na postawione w toku postępowania przed organem zarzuty. Jak wskazano na wstępie, sądy administracyjne powołane są do kontroli działań organów administracji publicznej, a tym samym nie mogą ich w tych działaniach zastępować. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez Rektora przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu odwoławczego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa.