IV SA/Gl 184/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J.T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkaniowego w służbach mundurowych oddala skargę Komendant Miejski Policji w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), art. 95 ust. 3 pkt 3 i art. 89 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43 poz. 277 z późn. zm.) oraz § 9 i § 14 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105 poz. 884 z późn. zm.), nakazał opróżnienie lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy [...] przez J.T. wraz ze wszystkimi zamieszkałymi tam osobami. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż przedmiotowy lokal będący w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K. został przydzielony C.T. na podstawie przydziału z dnia [...]r. Po śmierci funkcjonariusza w dniu [...]r. prawo do lokalu otrzymała jego żona E.T. (zaświadczenie z dnia [...]r.), natomiast po jej śmierci w dniu [...]r. w mieszkaniu pozostał jej syn J.T. J.T. nie otrzymał zgody na zajmowanie lokalu z uwagi, iż nie jest osobą do tego uprawnioną na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiady Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). W konsekwencji uznano, iż J.T. zajmuje lokal bez tytułu prawnego i nakazano jego opróżnienie. J.T. złożył odwołanie od powyższej decyzji uznając ją za krzywdzącą. Zarzucił organowi, iż nie wziął pod uwagę przedstawionej przez niego dokumentacji medycznej, wskazującej na przeciwwskazania do pozbawienia go zajmowanego od urodzenia lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Komendant Policji w K. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 K.p.a., postanowił utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zaznaczył, że na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji jedynie policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W sprawie bezspornym jest, iż J.T. nie jest i nie był policjantem, w związku z czym nie mógł nabyć prawa do emerytury lub renty policyjnej. Nadto, załatwianie spraw dotyczących przydziału lokali mieszkalnych będących w dyspozycji organów Policji następuje wyłącznie w odniesieniu do policjantów, emerytów i rencistów policyjnych. W stosunku do osoby nieuprawnionej, przepisy jedynie umożliwiają wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. J.T. wniósł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się jej uchylenia z uwagi na swoją trudną i skomplikowaną sytuację życiową. Zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie podstawowych zasad współżycia społecznego oraz zastosowanie jedynie literalnej wykładni przepisów prawa, podczas gdy funkcjonalna wykładnia pozwoliłaby na zachowanie przez niego prawa do lokalu. Podniósł, iż przebywa pod stałą opieką Wojewódzkiej Poradni [...] z powodu [...]. Ze względu na [...] nie jest w stanie przebywać w [...], natomiast metraż zajmowanego lokalu daje mu względny komfort [...]. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym przy ocenie aktu administracyjnego nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej ani też zasady współżycia społecznego, jak również pokrzywdzenie skarżącego z uwagi na jego stan zdrowia. Zatem badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Stosownie do brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd ten uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd może również stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Tak przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego i to w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43 poz. 277 z późn. zm.), obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także: w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 tej samej ustawy, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Zacytowana treść jednoznacznie wskazuje, że art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji określa formę rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy opróżnienia lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów (art. 90 ust. 1 ustawy o Policji). Z postanowień powołanego przepisu wynika, że wyłącznymi przesłankami do jego zastosowania jest występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz zajmowanie go bez tytułu prawnego. Ustanowienie w przepisie prawa materialnego formy decyzji administracyjnej dla rozstrzygnięcia sprawy powoduje, że jest ona rozpoznawana w trybie unormowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 K.p.a.). W rozpatrywanej sprawie faktem bezspornym jest, że mieszkanie położone w K. przy ulicy [...] pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K. Faktu tego skarżący nie kwestionował. Zatem został spełniony pierwszy z warunków określonych w art. 95 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 90 ust. 1 ustawy o Policji. Odnosząc się do drugiego warunku tj. braku tytułu prawnego do zajmowania przedmiotowego lokalu zauważyć przyjdzie, że organy administracji prawidłowo go ustaliły i przyjęły. Skarżący nie posiada bowiem tytułu prawnego dla przedmiotowego lokalu. Nie został on przydzielony skarżącemu w formie decyzji administracyjnej na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, jak też nie zawarto z nim umowy najmu i nie jest on również właścicielem ani współwłaścicielem zajmowanego lokalu. Zaakcentować należy, że skarżący nigdy nie był i nie jest policjantem w związku, z czym nie mógł uzyskać prawa do emerytury lub renty policyjnej. Nie nabył on również uprawnień do policyjnej renty rodzinnej po śmierci ojca - emeryta policyjnego. Zatem nie jest również osobą, której przysługiwałoby prawo do lokalu służbowego, na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiady Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). Podsumowując skarżący jedynie jako dziecko funkcjonariusza, posiadał prawo zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, ale nie posiadał i nadal nie posiada samodzielnego prawa do lokalu z zasobów resortu spraw wewnętrznych i administracji, a po śmierci ojca również takiego prawa nie nabył. W zaistniałej sytuacji zarzut skarżącego dokonania błędnej wykładni przepisów prawa i naruszenia podstawowych zasad współżycia społecznego nie jest trafny. Oceniając również z urzędu zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd podzielił dokonaną w niej interpretację przepisów ustawy o Policji i uznał, iż nie można tej decyzji postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. W tym stanie rzeczy, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa, skarga na podstawie art. 151 i art. 132 p.p.s.a. podlega oddaleniu, co orzeczono w sentencji.