IV SA/Gl 186/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Protokolant starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi P.M. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji oddala skargę. Decyzją – rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...], wydanym na podstawie art. 42 ust.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) Komendant Miejski Policji w B. w związku z przywróceniem do służby w Policji z dniem [...] przyznał [...] P.M. za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy. Z uzasadnienia wynika, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. [...] P.M. został przywrócony do służby w Policji z dniem [...] na stanowisko [...] Sekcji Kryminalnej Komisariatu Policji II w B., w wyniku wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2005r., uchylającego decyzję w przedmiocie wydalenia ze służby w Policji. Zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, policjantowi przywróconemu do służby za okres pozostawania poza służbą przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres sześciu miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc. W sytuacji P.M., wobec pozostawania poza służbą przez okres [...] miesięcy, przyznano mu świadczenie pieniężne za maksymalny okres, jaki przewidują obowiązujące w tym względzie przepisy, czyli za okres sześciu miesięcy. Nie godząc się ze stanowiskiem Komendanta Miejskiego Policji B. zaprezentowanym w powyższym rozkazie, P.M. złożył odwołanie, domagając się wypłaty należnych świadczeń pieniężnych od dnia [...]. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ przywołał szereg wcześniejszych rozstrzygnięć, a mianowicie rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, wydany w oparciu o orzeczenie dyscyplinarne wydalenia ze służby nr [...] z dnia [...], utrzymane w mocy orzeczeniem z dnia [...] Komendanta Policji w K., które w następstwie wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2005 r. zostało uchylone. Wskutek powyższego postępowanie w sprawie zwolnienia P.M. ze służby zostało wznowione, a rozkaz personalny o jego zwolnieniu ze służby został uchylony, zaś postępowanie w tym zakresie umorzone. W następstwie tego, rozkazem personalnym [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w B. przywrócił [...] P.M. do służby w Policji z dniem [...] na stanowisko równorzędne z zajmowanym w dacie zwolnienia ze służby, a ten wyraził w dniu [...] gotowość niezwłocznego podjęcia służby. W tym też dniu rozkazem personalnym nr [...] Komendant Miejski Policji w B. przyznał funkcjonariuszowi świadczenie pieniężne za okres pozostawiania poza służbą, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres sześciu miesięcy. Rozpatrując odwołanie Komendant Wojewódzki przywołał treść art. 42 ust. 5 ustawy o Policji wskazując, że przywróconemu do służby policjantowi przysługuje za okres pozostawiania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za sześć miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc. Podkreślając jego jednoznaczną treść dodał, że nie daje on podstaw do przyznania świadczenia pieniężnego za okres dłuższy niż sześć miesięcy. Dlatego też rozstrzygnięcie jest w pełni uzasadnione. Z decyzją taką nie zgodził się P.M., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze wniósł o uchylenie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W motywach skargi przedstawił postępowanie organów w jego sprawie, i powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2005 r. zarzucił [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji działanie pozostające w sprzeczności z motywami wyroku. Zakwestionował zastosowanie w jego sprawie przywołanego w kwestionowanej decyzji art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, podkreślając, ze skoro od [...] pozostaje w gotowości do podjęcia służby w Policji, to za cały ten okres powinien uzyskać wynagrodzenie według zasad wskazanych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat. Dodał, że w wyniku wyroku sądu administracyjnego nigdy nie pozostawał poza służbą w rozumieniu art. 42 ust. 5 ustawy i Policji i dlatego jego roszczenie jest w pełni uzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację jaką zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] skarżący podtrzymał zarzuty zgłoszone w skardze, dodając, że w chwili przywrócenia go do służby przepisy obowiązujące w kwestii wynagrodzenia były dla niego mniej korzystne. Nadto wyjaśnił, że w szczególności jego skarga dotyczy zaliczenia okresu pozostawiania poza służbą do ciągłości pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje : Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję administracyjną uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż wniesiona przez P.M. skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew twierdzeniu skarżącego wyrażonemu na rozprawie w dniu [...], niniejsza skarga wskazując jako decyzję zaskarżoną – decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] dotyczy kwestii przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Kwestie dotyczące zaliczenia okresu pozostawiania poza służbą do ciągłości pracy były przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia w sprawie o Sygn. IV SA/Gl 187/06. . Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie za chybione uznać należy postawione w skardze zarzuty co do sprzeczności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, a także co do sprzeczności z treścią wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 5 grudnia 2005 r. Sygn. akt IV/SA 57/04. Stosownie do postanowień art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W myśl art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Nie ma zatem wątpliwości, że w wyniku wyroku tutejszego Sądu z dnia 5 grudnia 2005 r., uchylone zostały orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] wymierzające funkcjonariuszowi Policji P.M. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Konsekwencją tego wyroku było wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia [...] P.M., w wyniku którego uchylono rozkaz personalny nr [...] Komendanta Policji B. oraz decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w sprawie zwolnienia [...] P.M. ze służby w Policji. Pomimo bowiem stwierdzonej w powoływanym wyroku wadliwości decyzji dotyczących postępowania dyscyplinarnego, wymienione powyżej decyzje nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, gdyż nie zostały one zaskarżone, zatem decyzje dotyczące zwolnienia ze służby doprowadziły do rozwiązania stosunku prawnego łączącego jego strony. Stwierdzić w tym miejscu przyjdzie, że uchylenie decyzji o zwolnieniu nie stanowi o bezskuteczności tego zwolnienia ze służby ex tunc, przeciwnie skutkuje ex nunc. Zgodnie zaś z art. 42 ust. 5 "policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres sześciu miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc". W związku z powyższym należy zgodzić się z poglądem wyrażonym przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, iż za okres czasu, w którym stosunek służbowy nie istniał, skarżący nie może domagać żadnych innych uprawnień poza tymi, które wyraźnie wynikają z zacytowanego powyżej przepisu ustawy o Policji. Ustawodawca, mając na względzie interes funkcjonariuszy przywróconych do służby, przede wszystkim zapewnił im gwarancję uzyskania równorzędnego stanowiska, a nadto zagwarantował uzyskanie sui generis rekompensaty w formie świadczenia pieniężnego, jednakże ograniczonego do maksymalnego okresu sześciu miesięcy, niezależnie od faktycznego czasu pozostawania bez pracy. Mając więc na uwadze regulację prawną w tym zakresie i oceniając charakter przyznanego świadczenia pieniężnego należy zauważyć, iż ustawodawca zezwolił tylko na częściową tylko gratyfikację rozwiązanego stosunku służbowego świadczeniem pieniężnym w maksymalnej wysokości równej sześciomiesięcznemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Wobec tak jednoznacznego uregulowania przedmiotowej sprawy w ustawie o Policji zarzuty skargi zmierzające do przyznania świadczenia pieniężnego za cały okres pozostawania poza służbą, nie mogły odnieść skutku i należało uznać je za bezpodstawne. Z treści zaprezentowanego powyżej przepisu wynika bowiem, że uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego powodującego uchylenie orzeczenia w zakresie zwolnienia ze służby powoduje skutki ex nunc, co w rozumieniu cytowanego już art. 42 ust. 5 ustawy o Policji powoduje przyznanie świadczenia pieniężnego w maksymalnej wysokości za okres sześciu miesięcy. Mając na uwadze powyższe argumenty, z mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono o oddaleniu skargi.