IV SA/Gl 186/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy Goczałkowice-Zdrój z dnia 29 listopada 2016 r. nr XX/161/2016 w przedmiocie programu stypendialnego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Rady Gminy Goczałkowice-Zdrój nr XX/161/2016 z dnia 29 listopada 2016 r. w sprawie programu stypendialnego. Wojewoda Śląski skargą z dnia 02 lutego 2017 r., działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm., dalej także: usg) oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej także Ppsa), wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Goczałkowice-Zdrój Nr XX/161/2016 z dnia 29 listopada 2016 r. w sprawie Programu Stypendialnego, w całości, jako sprzecznej z art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 176 ze zm.). art. 7a ust. 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 406 ze zm.) i art. 90t ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1943 ze zm., dalej także: uos).  Argumentując wskazał, że w zaskarżonej uchwale Rada Gminy Goczałkowice-Zdrój powołując się między innymi art. 90t ust. 4 uos przyjęła Program Stypendialny. Zdaniem organu nadzoru, uchwała ta zatytułowana została w sposób nieprawidłowy, jako podjęta w sprawie Programu Stypendialnego albowiem w jej załączniku Nr 1 Rada Gminy Goczałkowice-Zdrój organ stanowiący przyjął Regulamin przyznawania przez Wójta Gminy Goczałkowice-Zdrój stypendiów dla uzdolnionych uczniów mieszkających w Gminie Goczałkowice-Zdrój. Zaznaczył, że zgodnie z art. 90t ust. 4 uos - w przypadku przyjęcia programów, o których mowa w ust. 1, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa szczegółowe warunki udzielania pomocy dzieciom i młodzieży, formy i zakres tej pomocy, w tym stypendia dla uzdolnionych uczniów oraz tryb postępowania w tych sprawach, uwzględniając w szczególności przedsięwzięcia sprzyjające eliminowaniu barier edukacyjnych, a także osoby lub grupy osób uprawnione do pomocy oraz potrzeby edukacyjne na danym obszarze. Zgodnie z kolei z art. 90t ust. 1 pkt 2 tej ustawy - jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć regionalne lub lokalne programy wspierania edukacji uzdolnionych dzieci i młodzieży. Taki program został przyjęty przez Radę Gminy Goczałkowice-Zdrój uchwałą z dnia 7 czerwca 2016 r. Nr XV1/143/2016 w sprawie przyjęcia "Lokalnego programu wspierania edukacji uzdolnionych dzieci i młodzieży w Gminie Goczałkowice-Zdrój". Organ nadzoru uznał, iż Rada Gminy Goczałkowice-Zdrój ustanawiając stypendium za wybitne osiągnięcia w nauce, ale także w kulturze i w sporcie - wykroczyła poza delegację z art. 90t ust. 4 ustawy, a jednocześnie wkroczyła w materię wynikającą z innych ustaw. tj. z ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie oraz ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zdaniem organu nadzoru, motywacyjny charakter stypendium ustanowionego przez Radę Gminy Goczałkowice-Zdrój w § 3 ust. 3 Regulaminu, uzależniający jego otrzymanie od osiągniętego wyniku sportowego, przesądza o tym, iż w tym zakresie zastosowanie znajdzie inny przepis szczególny, zawarty w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2. biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Przepis ten, w jego ocenie, w sposób jednoznaczny wskazuje, że określając zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uwzględnić musi m.in. osiągnięty wynik sportowy. Zastosowanie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie jako normy kompetencyjnej upoważniającej do uregulowania zasad przyznawania stypendiów sportowych, uzasadnia również szczególność tej normy w stosunku do normy z art. 90t ust. 4 ustawy o systemie oświaty, będącej w przypadku stypendiów sportowych normą ogólną. W tym przypadku znajdzie zastosowanie reguła kolizyjna lex specialis derogat legi generalni. Zaznaczył, że normy art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie normuje konkretną, szczególną sytuację prawną ustanowienia stypendiów sportowych i dlatego będzie miał pierwszeństwo w stosowaniu przed normą zawartą w art. 90t ust. 4 ustawy o systemie oświaty, jako normą lex generalii, która dotyczy zasadniczo wszelkich stypendiów dla uzdolnionych uczniów. Konsekwencją powyższego, przy uwzględnieniu konstytucyjnej zasady legalizmu, jest możliwość ustanowienia przez radę gmin stypendium za osiągnięcia w sporcie wprost w oparciu o normę wywiedzioną z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Tym samym wynika z tego, że uchwały rady gminy podejmowane w oparciu o ustawę o systemie oświaty nie mogą swym zakresem obejmować zagadnień dotyczących stypendiów sportowych. Jeżeli bowiem ustanawiane przez Radę stypendium sportowe związane jest z osiąganymi wynikami sportowymi, to bezpośrednie zastosowanie znajdzie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, co w takim wypadku wyklucza regulowanie tych zagadnień w uchwale podejmowanej na podstawie art. 90t ust. 4 w związku z art. 90t ust. 1 pkt 2 uos. Nadto zauważył, że jeżeli wolą Rady Gminy było przyznanie stypendium za osiągnięcia sportowe, to winna ona podjąć uchwałę na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Upoważnienie zawarte w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie jest bowiem niezależne od upoważnienia znajdującego się w art. 90t ust. 4 uos. W dalszych motywach wskazał, iż z upoważnienia wynikającego z art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie wynika, że krąg podmiotów, których uchwała jednostki samorządu terytorialnego może dotyczyć - to osoby fizyczne osiągające określone wyniki sportowe. Rada gminy podejmując uchwałę w wykonaniu tego upoważnienia nie może więc odmiennie niż sam ustawodawca, postanawiać i przewidywać, że do kręgu tych podmiotów, zamiast "osób fizycznych", będzie należała ściśle reglamentowana grupa zawodników reprezentujących kluby sportowe. Nie może ona tym samym, w ramach ustalonego trybu ubiegania się o stypendium sportowe, żądać złożenia wniosku przez reprezentujący zawodnika klub sportowy. Podkreślił, że definicja sportu zawarta w art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie została sformułowana jako: wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez, uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Ponadto, jak w dalszej kolejności uzasadniał, ustawodawca w art. 3 ust. 1 ustawy o sporcie przewidział również inne formy działalności sportowej, a nie tylko realizowanie działalności sportowej w formie klubu sportowego ("działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego"). Wobec takiego brzmienia przepisów tej ustawy, postanowienie § 5 ust. 1 pkt 3 Regulaminu powoduje więc nierówne traktowanie zawodników zrzeszonych w klubach (czy je reprezentujących) i niezrzeszonych. Regulacja ta skutkuje także niczym nieuzasadnionym uprzywilejowaniem grupy zawodników, będących członkami klubów sportowych, na tle osób fizycznych uprawiających ten sport doraźnie, ale osiągających wskazane przez gminę wyniki sportowe. To zaś jest sprzeczne z celem ustawy o sporcie oraz konstytucyjną zasadą równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji. Na marginesie, jak zaznaczył, zasygnalizował, że pomoc (w tym stypendia) przyznawana przez organ stanowiący gminy na podstawie art. 90t ust. 4 ustawy o systemie oświaty jest niezależna od innych form pomocy materialnej dla uczniów regulowanej w rozdziale 8a tej ustawy, w tym stypendiów za wyniki w nauce lub za osiągnięcia sportowe, które mogą być udzielane przez szkołę na podstawie art. 9()g tej ustawy. Na zakończenie podniósł także, że zastosowaną w przedmiotowej uchwale koncepcję - w odniesieniu do stypendium za osiągnięcia sportowe i artystyczne - można określić mianem przemieszania materii, co nie jest stanem pożądanym z punktu widzenia zasad prawidłowej legislacji, wyrażonych w Załączniku do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 283). W uchwale umieszczono materię dotyczącą różnych dziedzin. Stosownie do dyrektywy z § 115 i § 135 Zasad techniki prawodawczej - w rozporządzeniu zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Natomiast według § 119 ust. 1 tego rozporządzenia na podstawie jednego upoważnienia ustawowego wydaje się jedno rozporządzenie, które wyczerpująco reguluje sprawy przekazane do unormowania w tym upoważnieniu. Na mocy § 143 Załącznika wynikająca z przytoczonych przepisów Załącznika reguła "jedno upoważnienie - jeden akt wykonawczy" znajduje zastosowanie również do oceny prawidłowości podejmowania uchwał będących aktami prawa miejscowego. Z kolei § 135 w zw z §143 Zasad techniki prawodawczej przesadza o tym, że w uchwale będącej aktem prawda miejscowego zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie upoważniającym oraz sprawy należące do zadań lub kompetencji organu wydającego akt. Wobec powyższego rada gminy formułując postanowienia uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego nie tylko nie może nimi wykraczać poza zakres ustawowego upoważnienia, ale i naruszać innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Podsumowując organ nadzoru podnisół także, że Rada Gminy Goczałkowice-Zdrój nieprawidłowo określiła przesłanki warunkujące przyznanie stypendium, posługując się nieprecyzyjnymi sformułowaniami, takimi jak: "uznana i znacząca ranga", "w szczególności" (§ 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2 Regulaminu) oraz używając niedookreślonego zwrotu "mają osiągnięcia" (§ 3 ust. 3 pkt 1-3 Regulaminu). Jego zdaniem Rada nie zrealizowała zatem ustawowego wymogu określenia szczegółowych warunków udzielania pomocy (art. 90t ust. 4 uos). Przyjęte uregulowania nie czynią bowiem zadość wymogom jasności prawa, przez co powodować mogą wątpliwości interpretacyjne wśród ich odbiorców. Tym samym w Regulaminie brak jest precyzyjnego punktu odniesienia, w oparciu o który byłoby możliwe wartościowanie nagradzanych dokonań. Mając to na uwadze uznał, że kwestionowana uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem obowiązującego prawa, co czyni stwierdzenie jej nieważności, w całości, uzasadnionym i koniecznym. Wobec upływu 30 - dniowego terminu na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W odpowiedzi na skargę wskazano, że po wpłynięciu skargi Rada Gminy Goczałkowice-Zdrój na sesji w dniu 28 lutego 2017 r. zapoznała się ze stanowiskiem wojewody i podjęła uchwałę Nr XXI11/188/2017 w sprawie przekazania skargi Wojewody Śląskiego wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałą Nr XX/161/2016 z dnia 29 listopada 2016 r. Rady Gminy Goczałkowice Zdrój w sprawie Programy Stypendialnego, w której postanowiła przekazać skargę uwzględniając jej zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie jawi się uwaga, że sądy administracyjne powołane zostały w celu kontroli działań administracji publicznej jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, o czym stanowią przepisy art. 1 § 1 i art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 Ppsa). Przesłanki nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy ustala art. 91 ust. 1 usg, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały w trybie określonym w art. 90 usg. Zgodnie z art. 93 ust. 1 usg, po upływie 30–dniowego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, może je tylko zaskarżyć do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 94 ustawy o samorządzie gminnym, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (ust.1). Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem (ust. 2). W tym miejscu podkreślić należy także, że zgodnie z art. 91 ust. 1 i 4 usg warunkiem skutecznego zaskarżenia uchwały organu samorządu gminnego jest stwierdzenie istotnego naruszenia prawa. Z kolei, jak sygnalizowano powyżej, stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 Ppsa). Ustawodawca wprowadzając sankcję nieważności jako następstwa naruszenia przepisu prawa nie określił rodzaju tego naruszenia. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń. Przykładowo, w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podejmowania uchwał. Chodzi zatem o istotne naruszenia prawa aby móc zastosować ten radykalny środek nadzoru. W sprawie musi zostać więc ustalone w sposób nie budzący wątpliwości istnienie sprzeczności badanej uchwały z przepisami prawa. Stosownie natomiast do artykuł 94 Konstytucji RP stanowiącego, że organy jednostek samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie ustaw i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa – Ustrojodawca zatem po części reguluje bezpośrednio tryb prawodawczy, po części zaś odsyła do ustawy zwykłej, którą jest ustawa o samorządzie gminnym. Przystępując do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż Sąd w pełni podzielił stanowisko organu nadzoru, że Rada Gminy Goczałkowice-Zdrój ustanawiając stypendium za wybitne osiągnięcia w nauce, ale także w kulturze i w sporcie - wykroczyła poza delegację z art. 90t ust. 4 uos, a jednocześnie wkroczyła w materię wynikającą z innych ustaw, jak: po pierwsze - ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie oraz po drugie - ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Rację ma Wojewoda Śląski wskazując, że motywacyjny charakter stypendium ustanowionego przez Radę Gminy Goczałkowice-Zdrój w § 3 ust. 3 Regulaminu, uzależniający jego otrzymanie od osiągniętego wyniku sportowego, przesądza o tym, iż w tym zakresie zastosowanie znajdzie inny przepis szczególny, zawarty w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Przepis ten expressis verbis wskazuje, że określając zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uwzględnić musi m.in. osiągnięty wynik sportowy. Zastosowanie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie jako normy kompetencyjnej upoważniającej do uregulowania zasad przyznawania stypendiów sportowych, uzasadnia również szczególność tej normy w stosunku do normy z art. 90t ust. 4 ustawy o systemie oświaty, będącej w przypadku stypendiów sportowych normą ogólną. W tym przypadku znajdzie zastosowanie reguła kolizyjna, której kryterium jest szczegółowość danego aktu prawnego określana jako: lex specialis derogat legi generali, norma szczególna uchyla normę generalną. Nie może budzić wątpliwości, że przepisy art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie normują konkretną, szczególną sytuację prawną ustanowienia stypendiów sportowych i dlatego będą miały pierwszeństwo w stosowaniu przed normą zawartą w art. 90t ust. 4 ustawy o systemie oświaty, jako normą generalną, która dotyczy zasadniczo wszelkich stypendiów dla uzdolnionych uczniów. Nie można nie zgodzić się z organem nadzoru, że konsekwencją powyższego, przy uwzględnieniu konstytucyjnej zasady legalizmu, jest możliwość ustanowienia przez radę gmin stypendium za osiągnięcia w sporcie wprost w oparciu o normę wywiedzioną z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Toteż uchwały rady gminy podejmowane na podstawie art. 90t ust. 4 w związku z 90t ust. 1 pkt 2 uos nie mogą swym zakresem obejmować zagadnień dotyczących stypendiów sportowych. Jeżeli bowiem ustanawiane przez Radę stypendium sportowe związane jest z osiąganymi wynikami sportowymi, to bezpośrednie zastosowanie znajdzie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, co w takim wypadku wyklucza regulowanie tych zagadnień w uchwale podejmowanej na podstawie art. 90t ust. 4 w związku z art. 90t ust. 1 pkt 2 uos. Konstatując jawi się uwaga, że słusznie organ nadzoru wskazał, że jeżeli wolą Rady Gminy było przyznanie stypendium za osiągnięcia sportowe, to organ ten winien podjąć uchwałę na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Upoważnienie zawarte w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie jest bowiem niezależne od upoważnienia znajdującego się w art. 90t ust. 4 ustawy o systemie oświaty. Nadto jeżeli zamiarem organu stanowiącego jest określenie zasad, na jakich przyznawane będą stypendia za wybitne osiągnięcia artystyczne, to podstawą prawną do przyjęcia regulacji w tej materii powinien stanowić wyłącznie przepis art. 7b ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, albowiem stypendia przewidziane w tej ustawie są kierowane do wszystkich osób, członków wspólnoty samorządowej, zajmujących się twórczością artystyczną, upowszechnianiem kultury oraz opieką nad zabytkami, a nie tylko do uzdolnionych uczniów. Skład orzekający stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu nadzoru, że Rada nie określiła wymaganego przepisem art. 90t ust. 4 ustawy zakresu omawianej formy pomocy - w odniesieniu do stypendiów za wybitne osiągnięcia we wszystkich wymienionych w uchwale dziedzinach. W szczególności wymogu ustawowego nie spełnia postanowienie § 6 ust. 4 Regulaminu. W przepisie tym Rada ustaliła bowiem warunki, od spełnienia których uzależniona jest wysokość stypendium w danym roku, wskazując czynniki takie jak: ilość kandydatów- spełniających kryteria regulaminu oraz określona na ten cel kwota w budżecie Gminy Goczałkowice-Zdrój, a więc nie mające związku z osiągnięciami uczniów. Powyższe oznacza, iż w uchwale brak jest jakichkolwiek postanowień co do zakresu przyznawania stypendiów. Rada Gminy Goczałkowice -Zdrój w istocie pozbawiła zaskarżony akt obligatoryjnych elementów, co przesądza o nieważności uchwały w całości. Zadaniem organu stanowiącego gminy jest bowiem klarowne wskazanie tych aspektów przyznania stypendiów, którymi będzie się kierował organ wykonawczy przy ich przyznawaniu. Niewypełnienie delegacji ustawowej uznawane jest w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, jak i w literaturze przedmiotu, za istotne naruszenie prawa. Uchybienie wymogom zawarcia pełnej regulacji poprzez brak zawarcia w treści uchwały chociażby jednego z obligatoryjnych elementów, rodzi skutek w postaci stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego w całości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt II SA/GI 1777/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 147 § 1 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.