IV SA/Gl 188/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 1 pkt 2 i art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz w oparciu o §1, §7 i §10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u A.S. choroby zawodowej - pylicy płuc, wymienionej w poz. 2 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do przywołanego wyżej rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że w świetle przepisów wspomnianego aktu wykonawczego, warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy zdiagnozowanym u pracownika schorzeniem a czynnikiem szkodliwym występującym w środowisku pracy oraz równoczesne rozpoznanie rzeczonego schorzenia przez specjalistyczną jednostkę służby zdrowia w orzeczeniu wydanym na podstawie wyników dochodzenia epidemiologicznego oraz przeprowadzonych badań specjalistycznych. Zważywszy powyższe organ administracyjny przyznał, że skarżący w latach 1963-1990 był zatrudniony w Kopalni Węgla Kamiennego "A" (obecnie KWK "B") w R., kolejno na stanowiskach: [...],[...] oraz [...] zaś dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż podczas pracy był narażony na działanie pyłu węgla kamiennego o poziomie pyłu respirabilnego od 4,5 do 5,0 mg/m3 przy zawartości wolnej SiO2 od 3 do 4 %. Podkreślił jednak, iż w toku przeprowadzonego postępowania, stronę poddano badaniom w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. a następnie w wyniku złożonego przezeń zażalenia - w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego w S. W wyniku tych badań, lekarze orzecznicy obu wymienionych placówek, w wydanych orzeczeniach (odpowiednio z dnia [...] r., nr [...] i z dnia [...] r., nr [...]) wykluczyli istnienie u skarżącego choroby zawodowej w postaci pylicy płuc z uwagi na fakt, że obraz radiologiczny płuc nie wykazuje obecności zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłów zwłókniających. W odwołaniu do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. A.S. oświadczył, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem zapadłym w pierwszej instancji oraz zażądał przeprowadzenia ponownego badania "w celu uznania choroby zawodowej". Skarżący podkreślił, iż pozostaje w leczeniu od roku 1991, kiedy to stwierdzono u niego w płucach [...], zaś "w każdym orzeczeniu" wydanym przez Poradnię Chorób Zawodowych w S. od roku 2001 diagnozowano w nich obecność [...]. Wywiódł również, że w roku 2007 przeprowadzono u niego zabieg polegający na [...] oraz zaakcentował, iż rozpoznanie pylicy ujęte zostało w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] r., której kopię dołączył do akt sprawy. Nadto zarzucił kwestionowanej decyzji uchybienie polegające na braku wyszczególnienia wszystkich stanowisk, na których pracował. Pominięto bowiem okoliczność, iż był zatrudniony także jako [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając w oparciu o art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji podzielił w całości ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w R., dotyczące przebiegu pracy A.S., w szczególności w zakresie oceny warunków istniejących w środowisku jego pracy a także co do stopnia narażenia zawodowego. Wskazał jednak, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest po pierwsze - wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą zaś po drugie - orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zakwalifikowanej do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych. Tymczasem placówki diagnostyczne pierwszego i drugiego stopnia, w których skarżący był badany, w swoich orzeczeniach zgodnie stwierdziły, iż w obrazie radiologicznym płuc (na zdjęciu rentgenowskim oraz w wynikach przeprowadzonej tomografii komputerowej klatki piersiowej) nie została ujawniona obecność zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłów zwłókniających, co - zgodnie z klasyfikacją radiologiczną pylic Międzynarodowego Biura Pracy - nie pozwala na rozpoznanie choroby zawodowej, o której stwierdzenie ubiegała się strona. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ drugiej instancji podniósł, że w toku postępowania odwoławczego zwrócono się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego, uwzględniającego treść przedłożonej przez skarżącego karty informacyjnej leczenia szpitalnego w [...] Szpitala Miejskiego w R. z dnia [...] r., w której zawarto rozpoznanie pylicy płuc. Odpowiedzi na powyższe wspomniana placówka orzecznicza udzieliła w piśmie datowanym na [...] r., w którym podała, że jej orzeczenie z dnia [...]r. o braku podstaw do rozpoznania pylicy płuc zostało wydane po uwzględnieniu całej dokumentacji medycznej dostarczonej przez A. S., obejmującej także przywołany wypis ze Szpitala z dnia [...] r. Z dołączonych do rzeczonego pisma wyjaśnień udzielonych przez lekarza [...] Szpitala Miejskiego w R. (pismo z dnia [...] r.) wynika przy tym, że podczas pobytu w omawianym Szpitalu nie zdiagnozowano u skarżącego pylicy płuc, natomiast rozpoznanie takie ujęto w karcie informacyjnej na podstawie przeprowadzonego z nim wywiadu lekarskiego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A.S. domagał się zmiany decyzji wydanej przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz "uznania choroby zawodowej". Skarżący zakwestionował twierdzenie, jakoby rozpoznanie pylicy płuc ujęte w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego zostało w niej zamieszczone na podstawie wywiadu lekarskiego. Podkreślił bowiem, że wywiad taki nie był z nim przeprowadzany, natomiast rzeczone rozpoznanie wpisano, jego zdaniem, w oparciu o diagnozę stanu płuc postawioną po otwarciu klatki piersiowej w trakcie zabiegu [...] w Klinice A w Z. W dalszej części skargi strona ponownie wskazała na fakt, iż była badana w kierunku pylicy płuc już w roku 1991, kiedy to wykryto u niej [...]. Nadto skarżący zaakcentował, że orzekające w sprawie organy pominęły fakt, iż był zatrudniony przede wszystkim na stanowisku [...], na którym praca jest związana ze szczególnym narażeniem na działanie pyłów szkodliwych dla zdrowia. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powołał się na argumentację analogiczną do zawartej w uzasadnieniu swojej decyzji raz jeszcze podkreślając, iż specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone przez kompetentne placówki orzecznicze jednoznacznie wykluczyły istnienie u skarżącego pylicy płuc. Z kolei brak rozpoznania choroby zawodowej przez lekarzy orzeczników wspomnianych jednostek uniemożliwia wydanie decyzji administracyjnej o stwierdzeniu rzeczonej choroby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło w sposób istotny wpłynąć na wynik sprawy, a w konsekwencji nie może ono pozostać w obrocie prawnym. Na wstępie należy podnieść, że decyzja stanowiąca przedmiot skargi opatrzona została datą [...] r., a zatem jej wydanie nastąpiło w okresie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Trzeba jednak w tym miejscu zaznaczyć, iż zgodnie z treścią normy intertemporalnej zawartej w §10 przywołanego rozporządzenia, postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie tego aktu, prowadzone jest na podstawie dotychczasowych przepisów, to jest w oparciu o uregulowania wcześniejszego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm.). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że czynności w zakresie diagnozowania u A. S. choroby zawodowej w postaci pylicy płuc podejmowane były już w roku 1991. Okoliczność tą potwierdza protokół wywiadu środowiskowego dotyczącego przebiegu i warunków pracy zawodowej, przeprowadzonego w dniu [...] r. (karta nr 1), w którym zawarto ustalenia dotyczące świadczenia przez skarżącego pracy związanej z narażeniem na czynniki szkodliwe w postaci pyłu, hałasu, wibracji i wysokiej temperatury. Przede wszystkim zaś trzeba mieć w polu widzenia, że także w orzeczeniu z dnia [...] r., wydanym w sprawie przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. - Poradnię Chorób Zawodowych w S. zaznaczono wyraźnie, iż pozostaje on w obserwacji tej placówki od 1991 roku. W świetle powyższego Sąd uznał, że organy sanitarne obydwu instancji prawidłowo zastosowały przepisy wcześniejszego z przywołanych wyżej aktów wykonawczych. Jakkolwiek bowiem postępowanie w sprawie stwierdzenia u strony choroby zawodowej zostało rozpoczęte dopiero w roku 2008 (vide: zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania stanowiące kartę nr 3 akt administracyjnych), to jednak postępowanie w zakresie rozpoznania tej choroby prowadzone było przez właściwą placówkę diagnostyczną już w roku 1991. Tymczasem trzeba zaakcentować, że treść przywołanego §10 rozporządzenia z dnia 20 lipca 2002 r. stanowi o postępowaniach w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej a nadto także w sprawie jej rozpoznania. Wyrażony w omawianym unormowaniu nakaz stosowania przepisów dotychczasowych obejmuje więc nie tylko sprawy, w których przed dniem wejścia rzeczonego aktu w życie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego (w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej), lecz również te, w których przed wskazaną datą rozpoczęła się stosowna procedura diagnostyczna (w sprawie rozpoznania wspomnianej choroby) prowadzona przez kompetentną placówkę medyczną. W tym miejscu warto dodać, że analogiczne wskazanie płynie z §11 ust. 2 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), który stanowi, że postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. Zważywszy zaprezentowane wyżej rozważania prawne trzeba podnieść, że ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia należało przeprowadzić w kontekście uregulowań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie zatem z §1 ust. 1 przywołanego aktu wykonawczego, za chorobę zawodową uważało się schorzenie wymienione w wykazie chorób zawodowych, jeżeli zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. O uznaniu choroby zawodowej decydowały więc, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, dwa czynniki: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cytowanego rozporządzenia oraz ustalenie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą a działaniem występujących w środowisku pracy czynników szkodliwych. Należy zaakcentować, że wystąpienie rzeczonych przesłanek lub ich brak organ orzekający obowiązany był ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Ocena działania czynnika szkodliwego powinna przy tym zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności wymienionych w §1 ust. 2 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. Stosownie zaś do §10 pkt 1 tego rozporządzenia, podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej były po pierwsze - wyniki dochodzenia epidemiologicznego i po drugie - orzeczenie lekarskie jednej z wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych wymienionych w §7 ust. 1-3 wskazanego aktu. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że skarżący pracował w warunkach związanych z ekspozycją na czynnik szkodliwy w postaci pyłu węglowego. Równocześnie wyżej wymieniony był badany w dwóch jednostkach medycznych, to jest w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K.- Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Lekarze orzecznicy obu placówek diagnostycznych wykluczyli istnienie u niego pylicy płuc o charakterze zawodowym. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że orzeczenia lekarskie placówek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 marca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 147/94, publ.: Prokuratura i Prawo 1995/2/53 oraz z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 1200/98, publ.: LEX nr 45833). W konsekwencji, jakkolwiek z treści powołanego wyżej §10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. wynika, że organ sanitarny jest związany wnioskami płynącymi z takich opinii, to jednak nie budzi wątpliwości, że nie powinien ich przyjmować bezkrytycznie. Skoro bowiem omawiane orzeczenia są opiniami w rozumieniu art. 84 K.p.a., podlegają one weryfikacji tak jak każdy inny dowód w sprawie i zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 § 1 tego Kodeksu, powinny być ocenione w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. powołał się na orzeczenia placówek diagnostycznych obu szczebli, w treści których wskazano, że rozpoznanie pylicy płuc jest wykluczone z uwagi na brak wystąpienia w obrazie radiologicznym zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłów zwłókniających. Zdaniem Sądu, argumentacja taka nie może w niniejszej sprawie zostać uznana za wystarczającą do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej określonej w pozycji nr 2 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Trzeba bowiem zaakcentować, iż w treści wspomnianych orzeczeń nie skomentowano w żaden sposób zmian stwierdzonych w obrazie radiologicznym płuc skarżącego. Wspomniano bowiem jedynie o "nieznacznych zmianach włóknistych" nie wyjaśniając, dlaczego nie mogą one świadczyć o istnieniu pylicy płuc. Równocześnie ograniczono się do lakonicznego stwierdzenia, że obraz radiologiczny nie wykazuje obecności zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłów zwłókniających podnosząc, iż "podstawą rozpoznania pylicy płuc są zmiany stwierdzane na pełnometrażowym zdjęciu rtg klatki piersiowej ocenione zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowego Biura Pracy z 1980 r." (orzeczenie placówki orzeczniczej pierwszego szczebla wydane w dniu [...]r.). Tymczasem posługiwanie się zaleceniami wydanymi w roku 1980 przez Międzynarodowe Biuro Pracy nie zwalania placówek diagnostycznych od szczegółowego i przekonującego uzasadnienia wydawanego orzeczenia. Międzynarodowe Biuro Pracy, jako organ Międzynarodowej Organizacji Pracy, której członkiem jest również Rzeczpospolita Polska, w świetle art. 10 Konstytucji tej Organizacji, ma charakter stałego sekretariatu i nie posiada uprawnień do stanowienia obowiązujących norm prawnych o zasięgu międzynarodowym. Sporządzona przez rzeczony organ "Klasyfikacja" jest więc jedynie zbiorem zaleceń, a nie wiążących reguł i nie może być podstawą do tworzenia prawnej definicji choroby pylicy. W konsekwencji, powoływanie się przez lekarzy orzeczników na zalecenia Międzynarodowego Biura Pracy, służące wyłącznie klasyfikowaniu i porównywaniu stwierdzanych w badaniach radiologicznych objawów, nie zmienia faktu, że są oni zobligowani wypowiedzieć się w sposób wyczerpujący co do charakteru zmian stwierdzonych u badanego a nadto powinni ustosunkować się do ewentualnych wyników innych badań, którymi dysponowali w czasie wydawania opinii. W tym miejscu należy podkreślić, że w treści odwołania od rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji skarżący podnosił wyraźnie, iż od roku 2001, Poradnia Chorób Zawodowych w S. "w każdym orzeczeniu stwierdzała [...]" w jego płucach. W orzeczeniach stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji nie nawiązano jednak do tej kwestii. Nie wskazano bowiem, jakie badania były przeprowadzone wobec A.S. w przeszłości (to jest przed rokiem 2008), co ustalono w ich wyniku a także, czy wydawano na ich podstawie wcześniejsze orzeczenia w zakresie rozpoznania pylicy płuc. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że zagadnienie to ma w niniejszej sprawie znaczenie. Jak bowiem wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, skarżący pozostawał w obserwacji placówki orzeczniczej pierwszego szczebla już od 1991 roku. Nadto należy mieć w polu widzenia, że na przełomie lat 2007 i 2008 był poddany zabiegowi polegającemu na [...] w związku ze stwierdzonym [...]. Nie sposób zatem wykluczyć, że przed rzeczoną operacją, pylica płuc występowała u niego jako choroba współistniejąca, zaś [...] oprócz [...] wykazywał także symptomy charakterystyczne dla spornej choroby zawodowej. Zdaniem Sądu opisane wyżej braki rzutują w sposób bezpośredni na wadliwość zaskarżonego aktu. Trzeba bowiem zaakcentować, że uzasadnienie faktyczne decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej powinno obejmować szczegółowy opis cech obrazu chorobowego, które wykluczają zawodową etiologię choroby i precyzyjne przedstawienie zasad diagnostyki różnicowej tego schorzenia. Powinno ono również uwzględniać całość zgromadzonego materiału dowodowego. W świetle powyższego Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 i art. 77 §1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jego efektem mogła być bowiem bezzasadna odmowa stwierdzenia choroby zawodowej. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezbędne będzie uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym wyżej kierunku. W tym celu organ odwoławczy zwróci się do właściwej placówki orzeczniczej o doprecyzowanie orzeczenia w zakresie obejmującym dokładną ocenę stanu płuc A.S. W pierwszej kolejności lekarze orzecznicy powinni dokładnie scharakteryzować patologiczne zmiany stwierdzone w obrazie radiologicznym płuc skarżącego oraz wyjaśnić, dlaczego nie świadczą one o istnieniu pylicy. Nieodzowne będzie również ustosunkowanie się do argumentacji podnoszonej przez stronę w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Mianowicie, należy wskazać jakim badaniom A. S. był poddawany w okresie, gdy pozostawał pod obserwacją Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. (zwłaszcza w okresie poprzedzającym zabieg [...]) oraz czy w wyniku tych badań ustalono występowanie zmian chorobowych w jego płucach (w tym [...]), a jeśli tak - czy zmiany tego rodzaju stanowią objaw charakterystyczny dla spornej choroby. Jeżeli natomiast okaże się, że w wyniku dokonanych w przeszłości badań ustalono u wyżej wymienionego występowanie zmian typowych dla pylicy, konieczne będzie sprecyzowanie, w którym [...] występowały, a w szczególności, czy był to [...] następnie w związku z [...] (należy także wyjaśnić, czy możliwe jest występowanie rzeczonych zmian tylko w niektórych [...]). Ustalenia te mają służyć wyjaśnieniu, czy przed omawianą [...], w płucach skarżącego istniały objawy mogące świadczyć o pylicy, lecz w rezultacie wspomnianego zabiegu [...], w którym występowały i tylko dlatego nie stwierdzono ich w wynikach badań radiologicznych przeprowadzonych w okresie po jego wykonaniu. Dodatkowo należy uwzględnić materiał dowodowy w postaci dokumentacji medycznej z pobytu skarżącego w Klinice A w Z., w której był operowany (jeżeli placówka orzecznicza nie dysponuje tą dokumentacją, powinna zwrócić się o jej przedłożenie do wspomnianej Kliniki lub do skarżącego) i odnieść się do wynikających z niej informacji w zakresie stanu płuc, jaki stwierdzono u niego w toku rzeczonego zabiegu. Dołączona do akt sprawy karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia [...] r. dotyczy bowiem późniejszego pobytu strony w Szpitalu Miejskim w R., natomiast dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie bardziej miarodajne mogą być dane diagnostyczne ustalone podczas pobytu w Klinice, w której przedmiotowy zabieg wykonano. Opinia lekarzy powinna zawierać dokładne i wyczerpujące uzasadnienie zajętego stanowiska poparte argumentacją czytelną dla organu i przede wszystkim dla strony, która nie dysponuje stosowną wiedzą medyczną. Następnie organ drugiej instancji podda wnikliwej analizie wszystkie zebrane w sprawie dowody oraz oceni je pod kątem wiarygodności i spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej u skarżącego, po czym wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z przepisem art. 107 § 3 K.p.a. Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 i art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Równocześnie, mając na uwadze charakter zaskarżonego aktu, Sąd odstąpił od orzeczenia na podstawie art. 152 p.p.s.a. w kwestii jego wykonalności. Zaskarżona decyzja utrzymuje bowiem w mocy rozstrzygnięcie odmawiające stwierdzenia u strony choroby zawodowej, a zatem nie podlega ona wykonaniu.