IV SA/Gl 192/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik,, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia stacjonarne p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Uczelniana Komisja Rekrutacyjna [...] Uniwersytetu Medycznego w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267- dalej "k.p.a.") w związku z art. 169 ust 12 i 15 oraz art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.- dalej "u.s.w.") oraz § 129 ust. 3 i 6 Statutu [...] Uniwersytetu Medycznego w K. i § 3 ust. 3 i 5 Załącznika Nr 1 do Uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji, form studiów w roku akademickim 2015/2016 z późn. zm.) utrzymała w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Lekarskiego w K. z dnia [...] r. o nieprzyjęciu P.G. na I rok studiów stacjonarnych studiów magisterskich na kierunek lekarski na Wydziale Lekarskim w K. [...] Uniwersytetu Medycznego w K. w roku akademickim 2015/2016. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z Uchwałą Nr [...] z dnia [...] Wydziałowych Komisji Rekrutacyjnych podjętą w oparciu o Uchwałę Nr [...] Senatu [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] r. z późn. zm. liczba punktów kwalifikująca do przyjęcia na kierunek lekarski na Wydział Lekarski w K. w roku akademickim 2015/2016 wynosiła 168 pkt., w tym biologia 90 pkt. Strona uzyskała w postępowaniu 166 pkt. (biologia rozszerzona: 83 pkt., wybrany przedmiot: 83 pkt., uniwersytet licealisty: 0 pkt.), co nie kwalifikowało jej do przyjęcia na studia. W odwołaniu od decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej strona wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu I instancji wskazując na naruszenie warunków i trybu rekrutacji na jej szkodę, poprzez naruszenie zasady oceny zadań z egzaminu wstępnego z biologii, skutkujące błędną oceną dwóch zadań w ramach tego egzaminu, w tym w szczególności organizację egzaminu wstępnego z przedmiotu biologia z naruszeniem zasady równości szans; naruszenie trybu odwoławczego od wyników egzaminu z biologii; rażące niedochowania terminu podania do wiadomości publicznej istotnych faktów dotyczących przeprowadzania egzaminu wstępnego z biologii oraz chemii i w efekcie naruszenie zasady równości szans oraz organizację egzaminu wstępnego z przedmiotu chemia z rażącym naruszeniem równości szans. Wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Ponadto strona wniosła o zmianę liczby punktów przyznanych w wyniku oceny egzaminu z biologii z 83 na 87 punktów oraz zmianę łącznej liczby punktów uzyskanych w postępowaniu kwalifikacyjnym z chemii rozszerzonej z 83 na 89 punktów. Organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podkreślając, że zgodnie z § 3 ust. 4 Załącznika Nr 1 do Uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji, form studiów w roku akademickim 2015/2016 z późn. zm., podstawą odwołania od decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy uznał je za niezasadne i podkreślił, że kandydaci zdający egzaminy wstępne zgodnie z kryteriami byli traktowani jednakowo, zgodnie z zasadą równości szans, tj. każda grupa zdających otrzymywała taki sam zestaw pytań, taki sam okres czasu na udzielenie odpowiedzi, jak również obowiązywał ją ten sam regulamin postępowania rekrutacyjnego. Wskazane zasady rekrutacji obowiązują wszystkich kandydatów na studia, żadne inne kryteria nie mogą być brane pod uwagę, bowiem wszyscy kandydaci na dany kierunek studiów, znajdujący się w określonej grupie kandydatów (w tym przypadku kandydatów legitymujących się tzw. "starą maturą"), winni być przez Uczelnię traktowani jednakowo. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] Uniwersytety Medycznego w K. z dnia [...]r., nr [...] zarzucając naruszenie: przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 107 §1 k.p.a. w związku z art. 169 ust. 12 i 15 u.s.w., poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji przez Sekretarza Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, podczas gdy przedmiotowa decyzja winna zostać wydana i podpisana przez wszystkich członków Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej; art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji; art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; art. 7 k.pa., 75 § 1 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie; art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji [...]r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o przyjęciu skarżącego na 1 rok studiów na kierunku lekarskim w Wydziale Lekarskim w K.; art. 157 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r., w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem nie została podpisana przez pełen skład Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, a także poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 169 ust. 12 i 15 u.s.w. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia nie przez Komisję Rekrutacyjną, ale wyłącznie przez jej przewodniczącego oraz sekretarza, podczas gdy przedmiotowa decyzja, a także decyzja podjęta na skutek złożonego odwołania powinny być wydane i podpisane przez wszystkich członków Komisji Rekrutacyjnej, oraz odpowiednio Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący w uzasadnieniu opisał chronologicznie stan faktyczny sprawy oraz przywołał przepisy prawa podkreslając, że decyzje o przyjęciu (odmowie przyjęcia) na studia akademickie są jednolicie uznawane za indywidualne akty administracyjne, do których zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 u.s.w., do których stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Dalej wskazał, że postępowanie rekrutacyjne kandydatów na studia jest unormowane w ustawie z dnia 7 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 572). Zgodnie z treścią art. 169 ust. 2 u.s.w. Senat uczelni ustala warunki i tryb rekrutacji oraz formy studiów na poszczególnych kierunkach. Zaakcentował, że w przypadku gdy wstęp na studia nie jest wolny, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie i to one podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia. Zdaniem skarżącego, że nie można uznać by Sekretarz Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej posiadał i mógł posiadać upoważnienie do wydawania lub tylko podpisywania decyzji Komisji Rekrutacyjnej w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia, bowiem taka możliwość nie wynika ani z treści ustawy ani odpowiedniej uchwały Senatu Uniwersytetu. Skarżący podkreślił, że w uchwale Senatu Uniwersytetu nr [...] przyjęto, że do zadań komisji rekrutacyjnej należy podejmowanie decyzji o przyjęciu lub nie przyjęciu kandydata na studia (§ 3 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały). Uchwała przy tym nie zawiera upoważnienia do wydawania oraz podpisywania uchwały przez sekretarza komisji. A contrario, decyzja o odmowie przyjęcia na studia musi być podjęta przez Komisję Rekrutacyjną. Natomiast w rozpatrywanej sprawie w decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...]r. nie spełnia podanych wyżej wymagań. Podobnie decyzja Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] r., została wydana i podpisana wyłącznie przez Przewodniczącego oraz Sekretarza Komisji, nie zaś pełen skład komisji. Organ odwoławczy akceptując zaś taki stan i utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, naruszył przepisy prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygniecie. Skarżący wskazał na utrwalony w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym, decyzja organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych, nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracji publicznej. Dokonując jednak analizy tego zagadnienia należy dojść do konstatacji, że odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. SK19/99 OTK nr 7, poz. 258). Stwierdził nadto, że treść zaskarżonej decyzji, poza podaniem podstawy prawnej i pouczenia, sprowadza się do przytoczenia wniosków przekazanych przez powołanych ekspertów z Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej i nie zawiera stanowiska organu co do oceny przedstawionych opinii. Skarżący wskazał na braki w materiale dowodowym, lakoniczność decyzji, a także braki w jej uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący zauważył, że na organy administracji został nałożony obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas postępowania wyjaśniającego. Wkazał na zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, udzielania informacji stronom, przekonywania, pisemności, a także szybkości i prostoty. Podkreślił, że skarżący w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wskazywał na konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii niezależnego biegłego, wobec wystąpienia uzasadnionych wątpliwości w zakresie poprawności sporządzenia klucza odpowiedzi w arkuszach egzaminacyjnych przygotowanych przez CKE. Zdaniem skarżącego, w przypadku wystąpienia wątpliwości co do poprawności klucza odpowiedzi, organ winien wątpliwość tą wyjaśnić, poprzez przeprowadzenie dowodu z niezależnego biegłego, czego nie uczynił. W toku postępowania organ nie wyjaśnił, przyczyn dla których odmówił wiarygodności zgłoszonych przez skarżącego dowodów, a jedynie ograniczył się do przedłożenia stanowiska ekspertów powołanych przez Senat [...] Uniwersytetu Medycznego, a w konsekwencji doszło do istotnego naruszenia przez organ podstawowych zasad przeprowadzenia postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zgodnie z zapisami § 129 ust. 1, 5, 7 i 8 Statutu SUM (t.j. Uchwała Senatu [...]UM nr [...] z dnia [...] r.) rekrutację na studia wyższe przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane na wniosek Dziekana przez Radę Wydziału. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia. Uczelniana Komisja Rekrutacyjna powoływana jest przez Senat na wniosek Rektora. Skład komisji, zasady i tryb działania określają w drodze uchwały odpowiednio dla Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej - Rada Wydziału, a dla Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej - Senat. Zgodnie z powyższymi zapisami Statutu odpowiednio wydane zostały przez uprawnione organy Uchwała Nr [...] Senatu [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] r. w sprawie: zasad i trybu działania Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej oraz Uchwała nr [...] Rady Wydziału Lekarskiego w K. z dnia [...]r. w sprawie: zatwierdzenia "Zasad i trybu działania Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej". Organ odniósł się do regulacji prawnych w zakresie podpisywania decyzji komisji rekrutacyjnych i uznał zarzuty skarżącego w tym zakresie za niezasadne. Organ stwierdził, że zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. jest niezasadny bowiem, w ocenie organu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymagania ustawowe w tym zakresie, wskazuje zarówno podstawy prawne jak i okoliczności faktyczne sprawy, a stanowisko organu zostało zaprezentowane w sposób obszerny i merytoryczny. Podkreśli równocześnie, że UKR nie posiada kompetencji tak do zmiany liczby punktów jak i merytorycznej oceny kwestionowanych przez skarżącego pytań i odwołał się w tym zakresie do zasad przyjęć na kierunek lekarski, studia stacjonarne. Zaakcentował, że prace wszystkich kandydatów na studia, przystępujących do egzaminów wstępnych, zostały podane jednakowej ocenie, przy czym podstawową zasadą obowiązującą podczas sprawdzania egzaminów wszystkich kandydatów, jest uznanie odpowiedzi, która może brzmieć inaczej niż przedstawiona w kluczu odpowiedzi, ale musi być zawsze zgodna z kryterium oceniania. Zwrócił uwagę na to, że zarówno Wydziałowe Komisje Rekrutacyjne, jak i Uczelniana Komisja Rekrutacyjna, nie posiadają uprawnień do rozstrzygania merytorycznych wątpliwości dotyczących egzaminów z przedmiotów wymaganych w postępowaniu rekrutacyjnym, a w szczególności nie są uprawnione do zmiany liczby punktów uzyskanych z egzaminu, a wszystkie wniesione przez skarżącego zastrzeżenia zostały poddane niezwłocznie każdorazowej analizie merytorycznej przez certyfikowanych egzaminatorów. Wobec powyższego uznał za nieprawdziwy zarzut, zgodnie z którym naruszony został tryb odwoławczy od wyników egzaminu z biologii. Organ uznał również za nieuzasadnione zarzuty skarżącego dotyczące niedochowania terminu podania do wiadomości publicznej istotnych faktów dotyczących przeprowadzania egzaminu wstępnego z biologii oraz chemii i w efekcie naruszenie zasady równości szans, a także organizacji egzaminu wstępnego z przedmiotu chemia z rażącym naruszeniem równości szans i przedstawił argumenty na te okoliczność podkreślając, że zasady rekrutacji obowiązują wszystkich kandydatów na studia, a żadne inne kryteria nie mogą być brane pod uwagę. Organ podkreślił, że nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o przyjęciu skarżącego na studia wobec nieuzyskania przez niego wymaganej liczby punktów, a tym samym wobec niespełnienia przez skarżącego wymogów rekrutacji. Na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. zarówno pełnomocnik skarżącego, jak i pełnomocnik organu podtrzymali dotychczas prezentowane stanowiska. Jednocześnie pełnomocnik organu dodał, że w bieżącym roku akademickim skarżący został przyjęty na studia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej" p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym przesłanki nieważności Sąd bierze pod uwagę z urzędu. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; (2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przede wszystkim należy wskazać, że w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...]r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Lekarskiego w K. z dnia [...] r. o nieprzyjęciu P.G. na I rok studiów stacjonarnych studiów magisterskich na kierunek lekarski na Wydziale Lekarskim w K. [...] Uniwersytetu Medycznego w K. w roku akademickim 2015/2016. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267- dalej "k.p.a.") w związku z art. 169 ust. 12 i ust. 15 oraz art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.- dalej "u.s.w.") oraz § 129 ust. 3 i 6 Statutu [...] Uniwersytetu Medycznego w K. i § 3 ust. 3 i 5 Załącznika Nr 1 do Uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji, form studiów w roku akademickim 2015/2016 z późn. zm.) Na gruncie przepisów Prawa o szkolnictwie wyższym orzecznictwo sądowe przyjmuje, że szkoły wyższe są zakładami administracyjnymi (publicznymi) i działają jako samodzielne i niezależne jednostki organizacyjne powoływane do wykonywania zadań publicznych w zakresie badań naukowych i szkolnictwa wyższego. Zakład administracyjny, nie będąc jednakże organem państwowym ani organem samorządu, sprawuje funkcję administracji publicznej, korzystając z tzw. władztwa zakładowego. Władztwo zakładowe wynika z upoważnień dla organów zakładu do abstrakcyjnych, jak i konkretnych działań na podstawie i w ramach ustaw. Jego istotę stanowi więc zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu lub osobami, które zabiegają o przyjęcie do grona takich użytkowników. Szkoły wyższe są autonomiczne we wszystkich obszarach swojego działania. Gwarantuje im to Konstytucja w art. 70 ust. 5 oraz zastrzega Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 4 ust. 1. Wynika z nich, że uczelniom zapewnia się autonomię, ale "na zasadach określonych w ustawie", jednoznaczne sygnalizując w ten sposób dopuszczalność ustawowych ograniczeń oraz obowiązek działania szkół wyższych wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Na powyższe zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, podkreślając w wyroku z dnia 5 października 2005 r., SK 39/05, że w demokratycznym państwie prawa wewnętrzny porządek prawny społeczności autonomicznej nie może wykraczać poza ramy określone w Konstytucji oraz w ustawie, a tym samym autonomia nigdy nie może mieć charakteru nieograniczonego. Jednym z autonomicznych uprawnień szkoły wyższej jest prawo do ustalania konkretnych zasad i kryteriów rekrutacji na studia. Uczelnia może kształtować warunki przyjęć na organizowane przez siebie studia, ale może to czynić z zachowaniem zasad i trybu określonego w Prawie o szkolnictwie wyższym. Powołując się na swą autonomię, uczelnia nie może w sposób zupełnie nieskrępowany kształtować praw i obowiązków osób ubiegających się o przyjęcie na uczelnię. Warunki i tryb rekrutacji, a zatem – jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, zwłaszcza sądów administracyjnych - wszystkie regulacje, które mogą mieć wpływ na dopuszczenie do odbywania studiów, muszą być uchwalone nie tylko przez odpowiedni organ uczelni, ale także w stosownym czasie i muszą mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawnych. Wykonując dyspozycje wynikające z art. 169 u.s.w. Senat [...] Uniwersytetu Medycznego podjął w dniu [...] r. uchwałę nr [...]. Zgodnie z zapisami § 129 ust. 1, 5, 7 i 8 Statutu [...]UM rekrutację na studia wyższe przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane na wniosek Dziekana przez Radę Wydziału. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia. Uczelniana Komisja Rekrutacyjna powoływana jest przez Senat na wniosek Rektora. Skład komisji, zasady i tryb działania określają w drodze uchwały odpowiednio: a) dla Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej - Rada Wydziału, b) dla Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej - Senat. Zgodnie z powyższymi zapisami Statutu odpowiednio wydane zostały przez uprawnione organy: 1) Uchwała Nr [...] Senatu [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] r. w sprawie zasad i trybu działania Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, 2) Uchwała nr [...] Rady Wydziału Lekarskiego w K. z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia "Zasad i trybu działania Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej". W zakresie braku na decyzji podpisów wszystkich członków komisji rekrutacyjnej podnieść należy, że decyzję w sprawie przyjęcia na studia podejmuje komisja rekrutacyjna, zaś w myśl § 3 ust. 7 Zasad i trybu działania Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej stanowiących Załącznik nr 1 do z dnia 27 marca 203 r. uchwały Senatu, decyzje podpisywane są przez Przewodniczącego lub jego Zastępcę, a w przypadku ich nieobecności przez członka Komisji upoważnionego przez Przewodniczącego. W przedmiotowym przypadku Sekretarz UKR został upoważniony przez Przewodniczącego do podpisania decyzji na podstawie upoważnienia. Odnośnie decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej to zgodnie z § 2 ust. 6 Zasad uchwalonych przez Radę Wydziału, decyzje o przyjęciu lub nie przyjęciu kandydata na podstawie zbiorczego protokołu z postępowania rekrutacyjnego podpisuje Przewodniczący i Sekretarz WKR. W razie nieobecności Przewodniczącego i/lub Sekretarza decyzje podpisuje odpowiedni Zastępca. Z powyższego wynika zatem, iż decyzja prawidłowo została podpisana przez Przewodniczącego i Sekretarza Komisji. Sąd wskazuje, że decyzje o przyjęciu (odmowie przyjęcia) na studia akademickie pomimo tego, że są w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie uznawane za indywidualne akty administracyjne, do których stosuje się zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 u.s.w. przepisy ustawy k.p.a., to niemniej jednak przepisy tej ustawy stosuje się odpowiednio (por. też wyrok NSA z dnia 5 maja 1989r., I SA 251/89, OSP 1991, nr 4, poz. 96 oraz z dnia 16 grudnia 1999 r., I SA 1374/99). Owo odpowiednie zastosowanie ma zapewnić minimum procedury, niezbędne dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i jej autonomii (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000r., SK 19/99, OTK nr 7, poz. 258). Konstrukcja prawna odpowiedniego stosowania zezwala na odstępstwa od ścisłego stosowania zasad postępowania administracyjnego określonych w k.p.a. Nie pozbawia to jednak strony żądania, aby wymagania proceduralne zostały spełnione w pełnym zakresie, jeżeli jest to konieczne dla prawidłowej obrony (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2002r., I SA 106/02, niepubl.). Odpowiednie stosowanie do postępowania w sprawie naboru na studia przepisów k.p.a. oznacza ich stosowanie z uwzględnieniem autonomii Uczelni kształtowania warunków, trybu naboru i przyjmowania na studia, specyfiki Uczelni jako organu administracji publicznej (zakładu administracyjnego) oraz specyfiki postępowania rekrutacyjnego i naboru na studia. Uwzględnienie powyższego oznacza więc stosowanie zasad k.p.a. stanowiących gwarancję realizacji konstytucyjnych praw jednostki do wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, informowania o zasadach i trybie przeprowadzenia egzaminu oraz obiektywnego załatwienia sprawy. Organ uczelni nie przeprowadza postępowania dowodowego w znaczeniu k.p.a., a rodzaj dowodów i zakres "postępowania wyjaśniającego" jest determinowany specyfiką postępowania rekrutacyjnego. Istotne znaczenia ma tu protokół komisji rekrutacyjnej oraz złożone przez kandydata dokumenty potwierdzające jego kompetencje. Wobec powyższego nie zachodzą przesłanki nieważności decyzji. W zakresie zarzutu skarżącego co do dokonanej przez komisję rekrutacyjną oceny merytorycznej poszczególnych kryteriów podnieść z kolei trzeba, iż ocena ta wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Jak wynika ze wskazanej na wstępie rozważań regulacji ustawowej skarżący skutecznie może kwestionować jedynie naruszenie warunków i trybu działania komisji rekrutacyjnej, nie zaś dokonaną przez nią ocenę poszczególnych kryteriów (art. 169 ust. 4 u.s.w.). Ocena merytorycznej kandydata, a więc najistotniejsza dla rozstrzygnięcia sprawy przyjęcia skarżącego na studia kwestia, pozostaje poza oceną sądu administracyjnego, badającego jedynie zgodność z prawem decyzji administracyjnej, tj. zgodność z prawem działania organów uczelni, nie uprawnionego natomiast do "zastępowania" organu w merytorycznej ocenie i wypowiadania się co do "merytorycznych" kryteriów oceny "odpowiedzi". Merytoryczna ocena zdolności, predyspozycji czy umiejętności kandydata pozostawiona jest wyłącznie członkom komisji rekrutacyjnej. Wymaga ona posiadania wiedzy specjalistycznej z danej dziedziny, ocena wiedzy kandydata jest zaś trudna do uchwycenia dla przeciętnego człowieka. Ocena przebiegu postępowania rekrutacyjnego należy wyłącznie do osób w tym celu powołanych przez Uczelnię, a ilość uzyskanych punktów, będących wyrazem tej oceny, nie stanowi elementu decyzji administracyjnej (por. odnoszący się do oceny prac egzaminacyjnych wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2008 r., I SA/Wa 133/08). Należy przy tym stwierdzić, że już po wniesieniu skargi skarżący został przyjęty na stacjonarne studia magisterskie na kierunek lekarski na Wydziale Lekarskim w K. [...] Uniwersytetu Medycznego w K. w roku akademickim 2016/2017, a wobec powyższego postępowanie w sprawie nie przyjęcia go na te studia stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn", jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowadministracyjna. Użycie w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a zwrotu normatywnego "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi w nim o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego, po wniesieniu skargi do sądu. W tych okolicznościach postępowanie administracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało umorzyć.