IV SA/Gl 197/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ś. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stopnia niepełnosprawności w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia: ustanowić adwokata dla skarżącej; W dniu 14 maja 2010 r. D. G. złożyła do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczyła, iż zakres jej żądania obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata. W uzasadnieniu powołała się na trudną sytuację materialną wywodząc, że nie pracuje, wychowuje samotnie troje dzieci w wieku odpowiednio 8, 13 i 16 lat (najstarszy syn jest [...]) a ich ojciec, z którym pozostaje w separacji nie łoży na utrzymanie rodziny. Równocześnie zadeklarowała, iż miesięczny dochód jej gospodarstwa domowego wynosi [...], na co składają się świadczenia z [...] oraz [...] wraz z dodatkami, które pobiera na dzieci. Oświadczyła również, że zamieszkuje w lokalu spółdzielczym lokatorskim o powierzchni [...] oraz, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Następnie, to jest pismem z dnia 26 maja 2010 r. skarżącą wezwano o uprawdopodobnienie danych zawartych we wniosku stosownymi dokumentami źródłowymi. W odpowiedzi na powyższe skarżąca nadesłała zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Ś. potwierdzające, iż nie składała zeznania podatkowego za rok 2009 oraz kopie decyzji administracyjnych, na mocy których przyznano jej prawo do [...] oraz do świadczeń z [...] na wszystkich troje dzieci a także prawo do [...] na [...] syna – D. G. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei po myśli art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Na wstępie trzeba zwrócić uwagę, że przedmiotem skargi D. G. jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Uwzględniwszy przy tym treść art. 239 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. trzeba wskazać, że strona skarżąca nie ma w tego rodzaju sprawach obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Wnioskodawczyni korzysta więc w niniejszym postępowaniu ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w rezultacie jej wniosek w omawianym zakresie jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (D. G. została już o tym poinformowana pismem z dnia 24 maja 2010 r., wystosowanym do niej na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 17 maja 2010 r.). Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej wnioskodawczyni doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku i jest matką samotnie wychowującą troje dzieci (w tym jedno [...]), zaś przedłożone przez nią dokumenty źródłowe potwierdzają, że jedynym źródłem utrzymania jej gospodarstwa domowego są świadczenia stanowiące formę szeroko pojętej pomocy społecznej (świadczenia z [...], [...], [...]). W tym stanie rzeczy uznano, iż strona wykazała w sposób dostatecznie wiarygodny, że poniesienie kosztów związanych z udziałem w sprawie adwokata przekracza jej możliwości płatnicze. Dlatego postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.