IV SA/Gl 199/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego dla województwa [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 1994 r. sygn. akt SA/Ka1928/94 w sprawie braku podstaw do uznania choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę S.K. pismem z dnia [...] złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 24 listopada 1994 r. sygn. akt SA/Ka 1928/94 w przedmiocie choroby zawodowej. W przedmiotowym wniosku podniósł, że w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 września 2006 r. sygn. akt SK 15/05 wydłużony został okres dochodzenia odszkodowania dla pokrzywdzonego. Wskazane orzeczenie ma znaczenie dla niego, ponieważ w [...] ZOZ zakładu pracy nie spełniał urzędowego obowiązku wynikającego z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. i nie zgłaszał do rozpoznanej, wykrytej i stwierdzonej choroby zawodowej przez lekarza medycyny P.K., powstałej w następstwie pracy w warunkach szkodliwych i nie spełniających wymagań wynikających z przepisów prawa. Nadto wskazał, że [...] uległ ciężkiemu wypadkowi w pracy, jednakże zakład pracy pod naciskiem ZUS i Sanepidu zataił występowanie u niego choroby zawodowej. Dodatkowo wskazane organy wprowadziły Naczelny Sąd Administracyjny w błąd informując, że otrzymuje [...], gdy tymczasem odmówiono mu [...]. Stosownie do postanowień art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania sądowego również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skargę o wznowienie ze wskazanego tytułu wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Po myśli art. 273 § 1 wyżej wymienionej ustawy można domagać się wznowienia postępowania sądowego na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym następnie uchylonym albo orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Po myśli § 2 tego przepisu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skargę o wznowienie postępowania zgodnie z art. 277 wyżej wymienionej ustawy wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania lub braku należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Według art. 281 tej ustawy na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. W rozpatrywanej sprawie skarga o wznowienie postępowania, jak można wnioskować z jej treści, oparta jest o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 września 2006 r. sygn. akt SK 14/05, zatem odwołuje się do postanowień zamieszczonych w art. 272 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pozostała treść skargi odnosi się bowiem do przedstawienia sytuacji skarżącego i podejmowanych względem niego czynności przez organy administracji. Dla niniejszej sprawy kluczową rolę odgrywa kwestia braku podstaw ustawowych do wznowienia postępowania. Skarżący podnosi, że podstawą taką jest wskazany powyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że skarżący poza przywołaniem wskazanego wyroku nie przywołuje żadnych dodatkowych przesłanek pozwalających uwzględnić wniesioną skargę. Z tego też powodu Sąd z urzędu zapoznał się ze wskazanym wyrokiem i stwierdził, że mocą wskazanego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 442 § 1 zdanie drugie Kodeksu cywilnego. Wyrok ten został opublikowany w Dz. U. z 14 września 2006 r. Nr 164, poz. 1166. Jak wynika z treści art. 272 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanką wznowienia postępowania jest sytuacja, kiedy Trybunał Konstytucyjny stwierdzi niezgodność przepisu, który stanowił podstawę wydanego orzeczenia z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą. W rozpatrywanej sprawie Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 442 § 1 zdanie drugie, jednakże przepis ten nie stanowił podstawy wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 24 listopada 1994 r. sygn. akt SA/Ka 1928/94 w przedmiocie choroby zawodowej. Przedstawione powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania sądowego, a tym samym skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia tego postępowania. Nadto należy zauważyć, że po myśli art. 272 § 2 wyżej wymienionej ustawy skargę należy wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jak zostało to już powyżej zaznaczone wskazany wyrok został opublikowany w dniu 14 września 2006 r., zatem skarżący nie dopełnił także i tego wymogu wynikającego z przepisu prawa. Kolejną kwestią, która rzutuje na możliwość skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania jest treść art. 278 powoływanej powyżej ustawy w związku z treścią art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.). Zgodnie z przywołanym powyżej art. 103 w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast po myśli art. 278 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W niniejszej sprawie wyrok zapadł w [...], zatem przewidziany wskazanym przepisem okres 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia upłynął w [...]. Kolejnym elementem, na który należy zwrócić uwagę jest treść art. 285 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, otóż zgodnie z nim dopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. W rozpatrywanej sprawie tego typu sytuacja zaistniała, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 58/02 odrzucił wniosek o wznowienie postępowania sądowego. Sąd ten analogiczne rozstrzygnięcie podjął w dniu 3 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 866/03. W tym stanie prawnym i faktycznym wyczerpana została przesłanka niedopuszczalności wznowienia postępowania sądowego. W tej sytuacji stosownie do postanowień art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. SW