IV SA/Gl 201/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Mikusiński (sprawozdawca) Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant referent Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2005 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu P. Ś. z dnia [...]r. nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana, Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 6 pkt 6 lit. a oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514), w trybie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej w skrócie: K.p.a, Starosta Powiatu w P. Ś., uznał J. S. za osobę bezrobotną z dniem [...] r. Jednocześnie decyzją nr [...], działając na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b oraz art. 23 ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w trybie art. 104 K.p.a., tenże Starosta odmówił J.S. przyznania z dniem [...] r. zasiłku dla bezrobotnych. Ostatnia z przywołanych wyżej decyzji stała się przedmiotem odwołania J. S. z dnia [...]r., skierowanego do organu drugiej instancji. W tych ramach zwróciła się o "przywrócenie jej prawa do zasiłku" motywując [...] okresem pracy w [...]. Odnotowała, że w [...] r. przeszła poważną operację i ze względu na komplikacje pooperacyjne oraz podjęte leczenie [...] przebywała na zwolnieniu lekarskim przez okres [...] miesięcy. Lekarz prowadzący, przed upływem tego okresu, zasugerował jej przedłużenie zwolnienia o kolejne [...] miesiące. Wniosek taki został jednak negatywnie rozpatrzony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. G. na mocy decyzji z dnia [...] r. nr [...]. W tym czasie skarżąca oczekiwała na miejsce w szpitalu i z tych względów przedłożyła stosowne skierowanie. Po wyjściu ze szpitala złożyła odwołanie do Sądu Rejonowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. Podniosła dalej, że w zakładzie ubezpieczeń społecznych poinformowano ją, iż wezwanie z sądu winna otrzymać w terminie do jednego miesiąca. Stało się jednak inaczej, jako że wezwanie to dotarło do niej dopiero w dniu [...] r., czyli po upływie [...] okresu zwolnienia, który mijał w dniu [...] r. Po przeprowadzeniu posiedzenia w dniu [...] r. sąd oddalił odwołanie skarżącej. W [...] r. złożyła dokumentację lekarską w Powiatowym Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B., gdzie na mocy orzeczenia z dnia [...] r. postanowiono zaliczyć J. S. do [...] stopnia niepełnosprawności. Począwszy więc od [...] r. skarżąca pozostawała bez jakichkolwiek środków do życia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu przytoczonego wyżej odwołania, Wojewoda Ś. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył pokrótce treść odwołania, a w dalszej kolejności odnotował następujące ustalenia faktyczne. J. S. pozostawała zatrudniona w [...] nr [...] w P. Ś. począwszy od [...] r. do [...] r. w wymiarze [...] etatu oraz w okresie od [...] r. do [...] r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Od [...] r. pobierała zasiłek chorobowy z ZUS. Organ pierwszej instancji odmówił jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dniu od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Wojewoda Ś. zaznaczył, że w przypadku odwołującej okres [...] miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy (tj. [...] r.) to okres od [...] r. do [...] r. Z przestawionej organowi dokumentacji wynika, iż w okresie tym odwołująca była zatrudniona w [...] nr [...] w pełnym wymiarze czasu pracy – łącznie [...] dni. Jako że odwołująca pobierała zasiłek chorobowy w okresie od [...] r. do [...] r., do okresu uprawniającego do zasiłku, zaliczono również ten okres – w wymiarze [...] dni. Wobec powyższego organ odwoławczy wywiódł, że łącznie okres zatrudnienia odwołującej, podlegający zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, był za krótki. Zauważono przy tym, że fakt hospitalizacji, jaką przeszła odwołująca, nie wpłynął negatywnie na możliwość zarejestrowania się w urzędzie po dniu [...] r. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż przepisy ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu określające podstawy nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych maja charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dopuszczają możliwości uwzględnienia innych okresów (tj. wcześniejszych lub późniejszych) niż okresu, o którym mowa w art. 23 tej ustawy. Z uwagi na wskazane okoliczności i rozważania prawne organ odwoławczy uznał decyzje organu pierwszej instancji za słuszną i w konsekwencji utrzymał ją w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. S. ponownie zwróciła uwagę na swoją trudną sytuację finansową i rodzinną. Po raz kolejny wskazała na przedłużające się postępowanie sądowe, trwające [...] miesięcy. Odnotowała, że gdyby była świadoma opieszałości sądu to zarejestrowałaby się w urzędzie po dniu [...] r. Zaakcentowała przy tym, że w okresie po zakończeniu okresu zasiłkowego nie była w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze podkreślono, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił skarżącej prawa do przedłużonego okresu zasiłkowego o kolejne [...] miesiące uznając, iż J. S. odzyskała zdolność do pracy. Niezdolność do pracy skarżącej stanowi zatem jej subiektywne odczucie, a nie czując się zdolną i gotową do podjęcia pracy nie starała się o nabycie statusu bezrobotnego, oczekiwała również na wyniki postępowania sądowego. Nie są to jednak przesłanki, które mogłyby zmienić sytuację skarżącej. Fakt oczekiwania na rozpoznanie sprawy przez sąd nie może bowiem niweczyć skutków jej niezgłoszenia się w urzędzie pracy celem nabycia statusu osoby bezrobotnej i ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu [...] r. przeprowadzona została rozprawa w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...], na której skarżąca przedłożyła pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Z. – Inspektoratu w T. G. z dnia [...] r. nr [...]. Z treści tego pisma wynika, że w wykonaniu wyroku Sądu Rejonowego w G. VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., sygn. akt [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał J. S. prawo do przedłużenia okresu wypłaty zasiłku chorobowego za okres od [...] r. do [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, którą w zakresie swojej właściwości przeprowadza sąd administracyjny, obejmuje zarówno zachowanie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przestrzeganie przepisów postępowania administracyjnego. Jak wynika z uregulowań art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje lub postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy rozstrzygnięcia dotknięte są takimi wadami, podlegają uchyleniu. Rozpoznając niniejszą sprawę sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Ustawa o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu określa szczegółowo jakie warunki musi spełniać osoba ubiegająca się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. J. S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. Ś. w dniu [...] r. Z tych względów okres [...] miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy trwał od dnia [...] r. do dnia [...] r. W tym czasie skarżąca była zatrudniona w [...] Nr [...] w P. Ś. w okresie od [...] r. do dnia [...] r., tj. przez [...] dni. Prawidłowo zatem okres ten zaliczono do okresu warunkującego przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Stosownie z kolei do treści art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczeniu podlega okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego oraz przypadający po ustaniu zatrudnienia – okres pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. Stwierdzono w tej sprawie, że skarżąca pobierała zasiłek w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. Z tych względów do okresu uprawniającego do zasiłku, zaliczono również ten okres – w wymiarze [...] dni. I w tym przypadku organ prawidłowo zaliczył rzeczony okres. W niniejszej sprawie, już po wydaniu zaskarżonej decyzji, ujawnione zostały okoliczności mające istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania. Z treści pisma ZUS z dnia [...] r. wynika, że do okresu warunkującego przyznanie J. S. zasiłku dla bezrobotnych zaliczyć należy nadto okres od [...] r. do [...] r. w wymiarze [...] dni. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 b) P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Takie orzeczenie sądu zapada w wypadku istnienia jednej z przesłanek tego wznowienia określonych w odpowiedniej ustawie procesowej. Chodzi tu głównie o przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i art. 145a K.p.a. Należało zatem odnotować, że w niniejszej sprawie decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. G. z dnia [...] r. nr [...] , w wyniku odwołania wniesionego przez J. S., została wyeliminowana z obrotu prawnego mocą wyroku Sądu Rejonowego w G. VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Decyzja ta była podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu w P. Ś. z dnia [...] r. Trzeba zaakcentować, że uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć wpływ na moc obowiązującą decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, doprowadzając w konsekwencji do rozpatrzenia sprawy skarżącej w nowych warunkach prawnych. Z tych względów decyzje organów administracji publicznej, wydane w tej sprawie, nie mogą się ostać. Z uwagi na wskazane wyżej przyczyny sąd orzekł w tej sprawie jak w sentencji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b) P.p.s.a.