IV SA/Gl 206/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu poszukującego pracy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] orzeczono o utracie przez I. G. statusu poszukującego pracy z dniem [...] r. Jako podstawę decyzji wskazał organ orzekający art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm. zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia ) oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że I. G. nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został z tym urzędem ustalony i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W odwołaniu od tej decyzji I. G. wniósł o przywrócenie mu statusu osoby poszukującej pracy stwierdzając, że jest osobą niepełnosprawną, chorą na epilepsję, w wyznaczonym terminie stawienia się w urzędzie miał atak padaczki i dlatego stawił się jeden dzień później. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że I. G. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu [...] r. uzyskując status osoby poszukującej pracy. W tym też dniu ustalono z nim termin zgłoszenia się w organie zatrudnienia przypadający na dzień 3 listopada 2010 r., co potwierdził on własnoręcznym podpisem złożonym w karcie rejestracyjnej. W wyznaczonym terminie I. G. w organie zatrudnienia się nie zgłosił. Stawił się 5 listopada 2010 r. składając oświadczenie, że powodem niezgłoszenia się był wyjazd ( choroba ), na którą to okoliczność nie przedstawił dowodu. Dalej organ odwoławczy przytaczając treść art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia stwierdził, że termin zgłoszenia się w organie zatrudnienia został odwołującemu się wyznaczony prawidłowo, ten wprawdzie zgłosił się w Urzędzie Pracy w okresie do 7 dni licząc od wyznaczonego terminu i powiadomił o przyczynie nieobecności ale podanych przyczyn ( podał dwie : wyjazd i chorobę ) nie potwierdził żadnym dowodem. Tym samym nie dopełnił, również zdaniem Wojewody, obowiązku z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy. Przyczyna niestawiennictwa nie została bowiem udokumentowana chociaż o skutkach nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w organie zatrudnienia i o prawidłowym sposobie usprawiedliwienia niestawiennictwa bezrobotny był prawidłowo pouczony i zobowiązał się do przestrzegania nałożonych na niego obowiązków. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] I. G. wniósł o przywrócenie mu statusu osoby poszukującej pracy. Podniósł, że nie mógł zgłosić się w Urzędzie Pracy w dniu 3 listopada 2010 r. gdyż był po ataku epilepsji. Był nieprzytomny, przebywał sam w altance na ogródkach działkowych, jest osobą samotną, posiada rentę, leczy się cały czas u specjalisty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację przedstawioną wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdził, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom możliwości uznaniowego orzekania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem decyzje organów obu instancji zostały wydane zdaniem Sądu bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy oraz bez dostatecznego uzasadnienia wyrażonego w nich stanowiska (tj. z naruszeniem art. 7, 8,9, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa ), które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Poczynione przez organy orzekające ustalenie, że skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w ustalonym z nim terminie dnia 3 listopada 2010 r. lecz stawił się w dniu 5 listopada 2010 r. nie budzi wątpliwości i nie jest przez stronę kwestionowane. Nie budzi też wątpliwości, że podczas pobytu w tym Urzędzie w dniu 5 listopada skarżący podał dlaczego nie stawił się w wyznaczonym terminie. W świetle treści art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia rozstrzygnięcie sprawy i skargi sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie czy istniała podstawa do przyjęcia, jak to uznały organy orzekające, że skarżący nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Takie stanowisko organów należy uznać zdaniem Sądu co najmniej za przedwczesne i dokonane z wyraźną obrazą treści art. 80 i 107 § 3 kpa. Organy obu instancji nie podały bowiem dlaczego przedstawioną przez bezrobotnego przyczynę niestawiennictwa nie uznały za uzasadnioną. W tym względzie decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera żadnego uzasadnienia, zaś Wojewoda w swojej decyzji twierdził, że powoływane przez skarżącego okoliczności nie zostały potwierdzone "żadnym dowodem". Nie podał jednak jakimi to dowodami te okoliczności bezrobotny powinien wykazać, tym bardziej, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, iż bezrobotny został przy rejestracji pouczony o prawidłowym sposobie usprawiedliwiania niestawiennictwa nie znajduje żadnego potwierdzenia w przedstawionych Sądowi aktach postępowania administracyjnego. Z wydanych decyzji nie wynika przy tym aby organy kwestionowały schorzenie skarżącego w postaci epilepsji. Przy przyjęciu takiego schorzenia powinny ocenić zatem wiarygodność twierdzenia skarżącego, że nie mógł się stawić w wyznaczonym dniu gdyż miał napad padaczki. Biorąc pod uwagę treść art. 8 i 9 kpa oraz lakoniczność oświadczenia strony z dnia 5 listopada 2010 r. ( karta 4 akt adm.) powinny wezwać skarżącego do złożenia bliższego wyjaśnienia co do okoliczności wyjazdu i choroby o jakiej w tym oświadczeniu mowa i w razie potrzeby udzielić mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek co do należytego usprawiedliwienia niestawiennictwa w dniu 3 listopada 2011 r., mając na uwadze, że uzasadnienie przyczyn niestawiennictwa może być dokonane różnymi środkami dowodowymi o jakich mowa w art. 75 kpa, w tym również zeznaniami strony ( art. 86 kpa ). Jakkolwiek powszechnie przyjmuje się, że wskazywana przez bezrobotnego przyczyna powinna poddawać się weryfikacji i weryfikacji tej dokonują organy orzekające, to należy podkreślić, iż ocena ta nie może być dowolna, a tym bardziej dokonana jak w niniejszej sprawie, bez żadnego uzasadnienia wyrażonego przez organy stanowiska. W sytuacji gdy sam zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, prowadziłoby to bowiem do dowolności ocen dokonywanych w tym względzie przez organy orzekające. Z powyższych względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 ustawy p.p.s.a. Co do wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uzupełnią organy orzekające materiał dowodowy we wskazanym wyżej kierunku a następnie oceniając go w granicach określonych w art. 80 kpa, ponownie rozstrzygną sprawę. su.