IV SA/Gl 209/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Sędzia NSA Adam Mikusiński Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit.a, art. 2 ust.1 pkt 2 oraz art.33 ust.4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2008r. Nr 69 poz. 415) z upoważnienia Prezydenta Miasta K. orzeczono o pozbawieniu na 90 dni M. S. statusu bezrobotnego z dniem [...]. Przyczyną rozstrzygnięcia, jak podano w jego uzasadnieniu, była odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia bez podania tego przyczyny. Z akt sprawy wynikało, iż w dniu [...] zaproponowano stronie ofertę pracy w charakterze pracownika porządkowego dla osób z orzeczeniem niepełnosprawności w zakładzie pracy chronionej. Strona jednak odmówiła udania się do pracodawcy, nie skorzystała z oferty pracy oświadczając, iż kwestionuje orzeczenie o rodzaju niepełnosprawności. Zapisy znajdujące się na karcie rejestracyjnej bezrobotnego wskazywały, iż pracował on w zawodzie konserwatora budynków, montera instalacji wodociągowych i kanalizacyjnych, spawacza, ślusarza, dozorcy. Ze względu na niepełnosprawność odnotowano wskazania do pracy lekkiej z poziomem samodzielności -"osoba samodzielna". W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji M. S. oświadczył, iż nie zgadza się z nią. Oświadczył, iż jest pozbawiony pracy, wyeksmitowany i długotrwale chory, a Wojewoda [...] powinien zwiększyć nadzór nad pracą organów administracji. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2008r. Nr 69 poz. 415) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Analizując materiał sprawy Wojewoda wskazał, iż odwołujący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu [...]. W dniu [...] otrzymał propozycję zatrudnienia na stanowisku pracownika porządkowego w firmie A Spółka z o.o. Zakład Pracy Chronionej w K. W dniu [...] bezrobotny zrezygnował z przyjęcia proponowanej pracy, w związku z czym orzeczono o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej. Wojewoda [...] wskazał na treść art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego odmawiającego bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy, a pozbawienie statusu następuje na 90 dni. Przywołując następnie art. 2 ust.1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia(...) organ przytoczył zawartą tam definicję "odpowiedniej pracy" określając, iż jest to zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe względnie może je wykonywać po odpowiednim przeszkoleniu, stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie, a łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. W opinii organu odwoławczego odwołujący posiadał właściwy zawód do wykonywania proponowanej mu pracy ( zawód ślusarza – spawacza), praca miała być wykonywana w miejscowości jego zamieszkania, a wynagrodzenie nie miało być niższe od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Interpretując treść odwołania Wojewoda [...] uznał, iż odwołujący obawiał się pogorszenia jego stanu zdrowia w związku z podjęciem proponowanej mu pracy, zauważył jednak, iż zakład, w którym odwołujący miał być zatrudniony jest zakładem pracy chronionej i jak wynika z opisu oferty, pracodawca poszukiwał osoby posiadającej orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Świadczy to o tym, że stanowisko proponowane odwołującemu spełniało wymogi odpowiedniego zatrudnienia dla osoby legitymującej się takim orzeczeniem. Odnosząc się do zgromadzonych w aktach oświadczeń odwołującego złożonych w dniu [...] z których wynikało, iż nie może on przeczytać przedkładanych mu informacji, gdyż nie widzi, organ zwrócił uwagę na brak przedstawienia przez odwołującego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego niemożność wykonywania pracy na stanowisku proponowanym mu. Wojewoda [...] zaznaczył, że odwołujący nie podnosił wcześniej problemów zdrowotnych związanych ze wzrokiem. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny i prawny, organ odwoławczy uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze M. S. wniósł o uchylenie wydanej przez Wojewodę [...] decyzji. Zawarł w niej opis przebiegu zdarzeń, które uniemożliwiły mu, w jego opinii, skontaktować się z pracodawcą we wskazanym terminie. Podał, iż w tym samym dniu zobowiązany był odebrać wydaną mu decyzję ZUS. Nie potrafił wykonać rozmowy telefonicznej z automatu telefonicznego i nie udzielono mu w tym zakresie pomocy w urzędzie pracy. Powołał się na uprawnienia do obsługi kotłów centralnego ogrzewania i zakwestionował dopuszczenie go bez przeszkolenia bhp na danym stanowisku, bez ważnych badań lekarskich i nie powiadomienie go o ryzyku zawodowym na stanowisku woźny – dozorca wbrew Konstytucji RP, która nakazuje pracodawcy zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do treści skargi stwierdził, iż skarżącemu w przekazanym skierowaniu do pracy wskazano adres pracodawcy, a także telefony kontaktowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zwanej dalej P.p.s.a. Ponadto, co wymaga podkreślenia, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.) Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga jest bezzasadna. Przystępując do oceny zgodności z prawem poddanej kontroli sądowej decyzji organu, wskazać należy, iż zapadła ona w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jednolity Dz.U. z 2008r. Nr 69 poz. 415). Ustawodawca w przywołanym akcie prawnym zdefiniował warunki, jakim odpowiadać ma osoba uzyskująca status bezrobotnego. W treści art. 2 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy określił wymogi nabycia statusu bezrobotnego, a jednym z tych wymogów jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze pracy obowiązującym w danym zawodzie, względnie, w przypadku niepełnosprawności – zdolność i gotowość podjęcia zatrudnienie co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy. Z powyższych względów podmiot uzyskujący status bezrobotnego, jako osoba zdolna i gotowa do jej podjęcia, z chwilą otrzymania oferty pracy jest zobligowany do skorzystania z tej oferty, pod rygorem utraty przyznanych mu uprawnień. W postępowaniu przez organem I instancji skarżący wbrew ciążącym na nim obowiązku zaniechał udania się do pracodawcy w celu podjęcia próby uzyskania zatrudnienia. Uzasadnił swoje zachowanie osobistym przekonaniem o gorszym stanie zdrowia niż orzeczony przez lekarzy orzeczników ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przedstawionych mu wraz ze skargą akt sprawy administracyjnej stwierdza, iż organ administracji dokonał ustaleń wymaganych w postępowaniu w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Rozważył bowiem, czy zaproponowana praca spełnia kryteria "odpowiedniego zatrudnienia" w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przy uwzględnieniu stanu zdrowia wynikającego z posiadanego przez skarżącego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zaproponowana skarżącemu praca w istocie odpowiadała jego kwalifikacjom oraz nie pozostawała w całkowitym rozdźwięku z dotychczas wykonywaną (praca dozorcy). Organ nie był natomiast zobligowany do oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie jego osobistych odczuć. Podnoszone przez skarżącego argumenty o błędnym zakwalifikowaniu go przez orzeczników ZUS do grupy osób o lekkiej niepełnosprawności, w sytuacji, gdy jest on niepełnosprawny w stopniu większym, nie mogą wpłynąć na zmianę stanowiska organów orzekających w sprawach osób bezrobotnych tak długo, dopóki nie zostanie to udokumentowane właściwym orzeczeniem. Jak stanowi jej art. 33 ust. 4 pkt 10 starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie przedstawi zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby. Zaświadczeniem takim, po myśli art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2005 Nr 31 poz.267 j.t.) jest zaświadczenie wystawiane na odpowiednim druku, według wzoru określonego w przepisach (druk L-4). Skarżący, poza ustnymi twierdzeniami, nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego jego niezdolność do oferowanej mu pracy. Status osoby bezrobotnej jest w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Konsekwentnie do tego trzeba przyjąć, iż nie każdy podmiot pozbawiony pracy, o trudnej sytuacji życiowej i materialnej jest osobą bezrobotną w rozumieniu prawa. Istota uprawnień osoby bezrobotnej nie wynika z samego faktu braku źródła dochodów lecz ustawodawca wiąże te uprawnienia ze stosowną aktywnością osoby pozostającej bez źródeł dochodów w przezwyciężaniu sytuacji, w jakiej się znalazła, a w szczególności z jej gotowością do podjęcia oferowanej pracy. Twierdzenia skarżącego dyskwalifikują go jako osobę bezrobotną w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia(...). Z tych względów należy uznać, że odmowa przyjęcia oferty pracy ze strony skarżącego była nieuzasadniona i konsekwentnie do tego zachodzą przesłanki określone w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uzasadniające pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej. Zaskarżona decyzja nie była zatem dotknięta uchybieniem, które mogłoby uzasadniać jej uchylenie, a tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a jak w sentencji.