IV SA/Gl 209/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Kurcyusz –Furmanik po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010r.r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego w kwestii wniosku pełnomocnika z urzędu postanawia przyznać adwokatowi T.D. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie [...] zł (słownie [...] i [...] zł). Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyznał skarżącemu M.S. prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 4 listopada 2009r. W dniu 22 marca 2010r. wyznaczony w sprawie pełnomocnik, adwokat T. D.i przekazał Sądowi sporządzoną przez siebie opinię prawną o braku podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przyznanie z tego tytułu wynagrodzenia. Złożył także oświadczenia, iż koszty te nie zostały opłacone przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm./ wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przez adwokata z urzędu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / Dz. u. Nr 163 poz. 1348/. Jak stanowi § 19 cytowanego aktu prawnego koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę, o której mowa w § 18 rozporządzenia w wysokości nie wyższej niż 150 % stawki minimalnej oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Po myśli § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" przywołanego aktu wynagrodzenie adwokata przysługuje za sporządzenie i wniesienie kasacji albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosownie zaś do przywołanego przepisu stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia kasacji w niniejszej sprawie wynosi 180 zł. W ocenie Sądu przyznanie tych kosztów, uwzględniających nadto podatek VAT, w wysokości ich 22% oraz poniesionej opłaty skarbowej w kwocie 17 zł uzasadnia nakład pracy adwokata włożony w sporządzenie wyczerpującej opinii prawnej. Z uwagi na powyższe należało orzec jak w sentencji.