IV SA/Gl 212/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na pismo Starosty R. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie: opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący M. M. w toku rejestracji nabytego przez siebie samochodu dokonał opłaty w wysokości [...]zł z tytułu uzyskania karty tego pojazdu, zarejestrowanego po raz pierwszy poza granicami Polski. W dniu [...]r. skarżący złożył do Starosty R. wniosek o zwrot uiszczonej opłaty jako nielegalnej. W odpowiedzi na wniosek M. M. Starosta R. pismem z dnia [...] r. odmówił zwrotu żądanej opłaty. W piśmie tym wskazane zostało, iż pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu nastąpiło w drodze czynności administracyjno-technicznej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a czynność ta podlega kontroli sądowej. Powyższe pismo doręczone zostało skarżącemu w dniu [...]r. W dniu [...]r. osobiście skarżący złożył w biurze podawczym Starostwa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie Starosta R. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Nie godząc się z tym M. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której zawarł wniosek o rozstrzygnięcie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem skargi jest pismo Starosty R. zawierające odmowę uwzględnienia wniosku o zwrot części opłaty uiszczonej przez skarżącego z tytułu karty pojazdu rejestrowanego po raz pierwszy zagranicą. W pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za słuszne dokonanie ustalenia jaki charakter prawny posiadało powyższe pismo. Za decyzję administracyjną uznaje się władcze i jednostronne oświadczenie woli organu oparte na przepisach prawa administracyjnego i określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie, a organy administracyjne załatwiają sprawy przez wydanie decyzji, o których mowa w art. 104 k.p.a., w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych (art. 1 § 1 k.p.a.), co znaczy, że forma działania organów ma wynikać z prawa materialnego. Decyzja administracyjna jest prawidłowa, jeżeli została podjęta przez właściwy organ administracyjny we właściwym trybie i na podstawie właściwych przepisów. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, podpis osoby upoważnionej do wydawania decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalona jest zasada, że brak niektórych elementów w akcie nie pozbawia go charakteru decyzji, jeżeli zawiera co najmniej oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie sprawy oraz podpis osoby upoważnionej do jej wydania. Mimo powyższego, pismo Starosty R. z dnia [...]r. stanowiące przedmiot skargi, z uwagi na brak przepisu prawa materialnego pozwalającego na rozstrzygnięcie w formie decyzji o żądaniu zwrotu uiszczonej opłaty od kart pojazdu decyzją nie jest. Słusznie również zauważa się w piśmie Starosty R., iż obowiązek uiszczenia opłaty od karty pojazdu powstaje bezpośrednio z mocy przepisów i nie zachodziła konieczność konkretyzacji normy prawnej przez organ administracji publicznej, co oznacza, że kwestia nałożenia opłaty od karty pojazdu nie była rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej. Realizacja tego obowiązku następowała w drodze czynności materialno-technicznej organu, polegającej na pobieraniu stosownej kwoty pieniężnej. Również taki charakter prawny należy nadać zdaniem Sądu pismu Starosty R. z dnia [...]r. stanowiącemu przedmiot skargi. W konsekwencji nieistnienie decyzji oznacza brak przedmiotu zaskarżenia i czyni skargę niedopuszczalną. Skarga taka natomiast byłaby dopuszczalna w oparciu o treść art. 3 § 1 pkt 4 P.p.s.a., bowiem ustawodawca uznał sądy administracyjne za kompetentne do rozstrzygania o legalności innych niż administracyjne decyzje czy postanowienia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem jednakże sine qua non przyjęcia skargi do jej merytorycznego rozpoznania stanowi wyczerpanie środków zaskarżenia, co w przypadku czynności materialno-technicznej organu przewidziane jest w formie uprzedniego (w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu czynności) wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 51 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone zostało przez skarżącego w dniu [...]r., a więc z przekroczeniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w treści art. 51 § 3 P.p.s.a. Stwierdzone uchybienie czyni skargę niedopuszczalną i powoduje konieczność orzeczenia na podstawie art. 58 § 6 P.p.s.a. jak w sentencji.