IV SA/Gl 216/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek- Ciszewska, , , po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...], mocą której orzeczono o wymierzeniu A.S. kary pieniężnej w wysokości 30 000 zł za wprowadzanie do obrotu w miesiącu lutym i czerwcu 2017 r. w sklepie w K. przy ul. [...] produktów stanowiących środki zastępcze. Na powyższą decyzję A.S. reprezentowany przez adwokata J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że skarżący nie jest osobą zamożną i ewentualne wszczęcie egzekucji sparaliżowałoby jego dalsze funkcjonowanie. Dodał, że postępowanie w niniejszej sprawie jest dopiero w początkowej fazie, termin zakończenia postepowania sądowego trudny do przewidzenia, a wszczęcie egzekucji przed zakończeniem postepowania jest bardzo prawdopodobne. W ocenie pełnomocnika decyzje wydane przez obydwa organy są oczywiście wadliwe, w związku z czym powinny one zostać uchylone, co dodatkowo uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto pełnomocnik wskazał, że organ błędnie uznał, że dowód z opinii toksykologicznej potwierdza, że substancje stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia. W jego ocenie z opinii wynika tylko, że przebadane substancje stanowią środki zastępcze, co powoduje że stosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest wykluczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, iż postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy podkreślić, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony (por. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II OZ 358/12 LEX nr 1166174). Poza tym użyte w art. 61 § 3 P.p.s.a. pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 921/12 LEX nr 1137672). Bez wątpienia każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do jej zapłaty, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, LEX nr 1467667). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jednakże nie uzasadnił go w sposób dostateczny. Samo twierdzenie pełnomocnika, że skarżący nie jest osobą zamożną i ewentualne wszczęcie egzekucji sparaliżowałoby jego dalsze funkcjonowanie, bez podania możliwości zarobkowych i kosztów utrzymania skarżącego i jego rodziny jest niewystarczające do uznania, że została spełniona przesłanka z art. 61 P.p.s.a. Także pozostały argumenty pełnomocnika nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.