IV SA/Gl 217/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego o uznaniu J.M. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że strona nie udokumentowała okresów zatrudnienia w wysokości 365 dni w okresie ostatnich 18 miesięcy. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się J.M., która wniosła odwołanie do Wojewody [...] w części dotyczącej odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu tym podkreśliła, że jest osobą niepełnosprawną legitymującą się umiarkowanym stopnieniem niepełnosprawności i w organie zatrudnienia przedłożyła dokumenty potwierdzające jej zatrudnienie od 1 października 2012 r. do 4 października 2014 r. Ze względu na niepełnosprawność zatrudniona była na 1/2 etatu zgodnie z przepisami prawa spełnia wymogi do ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżył stan faktyczny w sprawie. W dalszej części rozważań przywołał brzmienie art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, normującego wymogi jakie należy spełnić, aby otrzymać zasiłek dla bezrobotnych. W szczególności organ ten zaznaczył, że osoba musi legitymować się w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji 365 dniami zatrudnienia i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy z zastrzeżeniem postanowień art. 104a i 105 wyżej wymienionej ustawy. Z przedłożonych przez stronę akt wynika, że strona w okresie od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r. odbywała staż w A, a w okresie od 1 października 2013 r. do 4 października 2014 r. była zatrudniona na 1/2 etatu w A Okręg [...] w C., a jej wynagrodzenie nie przekraczało kwoty 840 zł brutto. Wziąwszy pod uwagę, że we wskazanym okresie najniższe wynagrodzenie wynosiło 1600 zł brutto, to tym samym wskazany okres nie mógł być zaliczony do uprawniającego do otrzymania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a w konsekwencji strona nie spełniła wymogów do otrzymania wnioskowanego świadczenia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się J.M., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wystąpiła o uchylenie powyższej decyzji Wojewody [...], a w jej motywach odwołała się do informacji zamieszczonej w Powiatowym Urzędzie Pracy w M., że w przypadku osób niepełnosprawnych wymiar czasu pracy wynosi 1/2 etatu, przy czym nie ma tam wskazań co do wysokości wynagrodzenia za pracę. Podkreśliła, że nie jest w stanie pracować w pełnym wymiarze czasu pracy, a praca na 1/2 etatu nie daje jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zaznaczyła, że została zwolniona z pracy z przyczyn niedotyczących pracownika. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności przywołać należy stan prawny leżący u podstaw jej wydania. Stosownie do postanowień art. 71 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Z treści przywołanych unormowań wynika, że bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych w przypadku kumulatywnego spełnienia wymogów w nich przewidzianych. Brak spełnienia któregokolwiek z nich skutkować będzie niezbędnością wydania decyzji o odmowie przyznania prawa do takiego zasiłku. Wskazanymi wymogami do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych: brak propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych; wykazanie przez bezrobotnego, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca udokumentowała występowanie pierwszego z wymienionych warunków, natomiast nie była w stanie tego uczynić w odniesieniu do drugiego z nich. Wynika to z tego, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji nie była w stanie wykazać zatrudnienia, w trakcie którego osiągała co najmniej minimalne wynagrodzenie. Z dokumentów przekazanych przez skarżącą wynika, że w okresie od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r. odbywała staż w A, a w okresie od 1 października 2013 r. do 4 października 2014 r. była zatrudniona na 1/2 etatu w A Okręg [...] w C. Z zaświadczenia o uzyskiwanym przez skarżącą wynagrodzeniu w 2013 i 2014 r. wynika, że będąc zatrudniona w A Okręg [...] w C. osiągała wynagrodzenie w wysokości 840 zł brutto, a w październiku 2014 r. - 109,57 zł. We wskazanym okresie czasu wysokość najniższego wynagrodzenia wynosiła od 1 stycznia 2013 r. 1600 zł a od 1 stycznia 2014 r. 1680 zł. Zatem zestawienie wysokości otrzymywanego przez skarżącą wynagrodzenia z wysokością minimalnego wynagrodzenia pozwala stwierdzić, że skarżąca nie osiągała wynagrodzenia na poziomie uprawniającym do zaliczenia tego okresu do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Konsekwencją tego jest nie spełnianie przez skarżącą wymogów do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Tym samym rozstrzygnięcia organów administracji nie naruszają przepisów prawa, a wniesiona skarga nie mogła być uwzględniona. Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie dostrzec, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną i z tego tytułu w stosunku do niej nie ma zastosowania obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy, co wynika z postanowień art. 105 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Równocześnie podkreślić należy, że z faktu niepełnosprawności ustawodawca nie wprowadził żadnych dodatkowych instrumentów sytuujących w korzystniejszej sytuacji tę kategorię bezrobotnych. Stwierdzenie to nawiązuje do zarzutu sformułowanego w skardze, że w przypadku osób legitymujących się niepełnosprawnością wystarczającym wymogiem jest pozostawanie w zatrudnieniu na 1/2 etatu. Przyjdzie wyjaśnić skarżącej, że osoba niepełnosprawna może być zatrudniona w takim wymiarze w jakim uprawniał będzie ją do tego stan zdrowia, przy czym istotnym jest, aby w ramach tego zatrudnienia osiągane wynagrodzenie było wyższe niż minimalne wynagrodzenie obowiązujące w danym okresie. Oznacza to, że okres zatrudnienia, za który dana osoba otrzymuje niższe wynagrodzenie niż najniższe wynagrodzenie ustalone w prawem przewidziany sposób, nie będzie brany pod uwagę przy ubieganiu się o nabycie uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. W tym miejscu skład orzekający musi zaznaczyć, że przepisy mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie mają charakter bezwzględnie obowiązujący i organy administracji jak również sąd administracyjny nie są w stanie zmienić ich charakteru i obowiązane są podejmować rozstrzygnięcia uwzględniając ich treść. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. sw